Archive for the Δεκέμβριος 2012 Category

2012-Svartidauði-Flesh Cathedral

Posted in Δεκέμβριος 2012, Ιανουάριος 2012 on Δεκέμβριος 8, 2012 by Plunderer

FolderΕδώ έχουμε μια Ισλανδική μπάντα που κατάφερε μέσα στην χρονιά να φτιάξει όνομα, σε σημείο να θεωρηθεί ως και next big thing του Black Metal. Αλλά μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα και να εξετάσουμε αν αυτό είναι αληθές, καλό θα είναι να πάμε και μια βόλτα στο χθες και να δούμε την πορεία τους. Βλέπετε σταχυολογώντας την ιστορία της μπάντας, θα διακρίνουμε πολύ πιο εύκολα την αλήθεια από το ψέμα. Αρχικά μόλις είδα την λέξη Svartidauði μου ήρθαν στο μυαλό δυο τίτλοι. Ο πρώτος ανήκει στο παλαιότερο ντοκιμαντέρ που έγινε ποτέ για το Black Metal Det Svarte Alvor [γυρισμένο από Νορβηγούς πίσω στο 1994, όσοι δεν το έχετε δει θα πρέπει να το κάνετε πάραυτα. Γιατί δεν είναι μόνο η θολή Video εικόνα που κάνει τα πάντα να μοιάζουν λες και βγαίνουν πίσω από καπνούς, αλλά και όσα λαχταριστά θα δείτε. Όπως ο «σατανιστής» Ihsahn (πολύ γέλιο) ο μοναδικός ψαγμένος, νεαρούλης τότε, Garm και πάνω απ’ όλα οι τιτάνιοι Immortal. Οι οποίοι αποδεικνύουν απλά τι σημαίνει να είσαι γαμάτος μέχρι το μεδούλι, κι ας είσαι Μπεργκενόβλαχος]. Ο Δεύτερος τίτλος ήταν το Daudi Baldrs του Varg. Το όνομα της μπάντας λοιπόν είναι σύνθετο, προερχόμενο από τις λέξεις Svarti & Dauði, που στα Ισλανδικά σημαίνουν μαύρος θάνατος. Αν βάλουμε τώρα στο παιχνίδι ότι ο αγγλικός όρος Black Death είχε αποδοθεί στην επιδημία της πανούκλας, μπορούμε να καταλάβουμε επακριβώς τι σημαίνει τ’ όνομα των Ισλανδών.

Folder

Απ’ όσο λένε οι ίδιοι, κυκλοφόρησαν μόνοι τους σε κασέτα το πρώτο τους Demo The Temple Of Deformation πίσω στο 2006. Εκεί θα βρούμε τις πρώτες προσπάθειες για σύνθεση αλλά και το εύρος των επιρροών τους. Το εναρκτήριο Sepulchral Stones ήταν ένας φόρος τιμής στους Αρχιμανδρίτες, κουβαλώντας θεμελιακή επιρροή από τους μεγιστάνες των στραβών riff Deathspell Omega. Αλλά δέχομαι πως βγάζει καλή γεύση ή απλά ζει στο ύφος που επιθυμεί κάθε πρεζάκι (σαν εμένα) για να δαγκωθεί ηδονικά μέσα στην μεταφυσική στραβωμάρα. Τα δυο μεγαλύτερα κομμάτια που ακολουθούν, φέρουν πυρήνα Νορβηγικών ιδεών στα riff και μια μπουκωμένη ερμηνεία, σχετικά αλλοπαρμένη για ν’ αποδώσει διηγηματικά τα όσα διαδραματίζονται στο ναό της παραφροσύνης. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ζει στο κρυφό riff του Temple Of Deformation, που μοιάζει βγαλμένο από το έργο του Vikernes στα 10’s (εδώ αν είχα θα έβαζα emoticon που ξύνει το κεφάλι του και αναρωτιέται για την αλήθεια των ημερομηνιών κυκλοφορίας). Παράλληλα, το εικαστικό μέρος έχει επίπεδο και όπως μπορείτε να δείτε στ’ αριστερά τόσο τα σύμβολα όσο και ο χρωματισμός, αποπνέουν όσα ποθούμε. Το Black Metal των Ισλανδών στην αφετηρία του έβγαζε κάτι Ορθόδοξο και κρυφονορβγηγίζον που σε δραστηριοποιεί να του δόσεις περισσότερες ακροάσεις γιατί είχε σοβαρές επιρροές, έβγαζε όρεξη κι έθετε στόχους. Παράλληλα υπήρχε μέσα του και η κρυφή προσδοκία ενός χαρακτήρα αλλά και τ’ όνειρο μιας αυτόνομης προσωπικότητας στο εγγύς μέλλον.

Το δεύτερο βήμα άργησε σχετικά και ήταν από αυτά που διχάζουν οπαδούς και μελετητές. Βλέπετε δεν ήταν ακριβώς βήμα αλλά ένα live (αδυνατώ να καταλάβω αν είναι Live σε studio ή σε club με κόσμο, μοιάζει περισσότερο να είναι το πρώτο) γραμμένο και αυτό σε κασέτα πίσω από τον τίτλο Adorned With Fire. Εκεί σε μια χαοτική εκτέλεση γεμάτη πρίμα και θόρυβο από τα τύμπανα έπαιζαν τα κομμάτια του πρώτου Demo και όσα πιθανόν έγραψαν την τριετία ’06-’09. Μέσα σε αυτά, θα βρούμε την πρώτη εκτέλεση του Sterile Seeds (πολύ γουστόζικη, ειδικά στα σημεία που θα χαλάσει ο ήχος), ένα κομμάτι που έχει συμπεριληφθεί στο φετινό ντεμπούτο. Αυτή η κυκλοφορία είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή από τον μέσο ακροατή και λογικά θα προσπεραστεί με συνοπτικές διαδικασίες. Μικρότερος έκανα πράξη το παραπάνω και σταδιακά κατανόησα την αξία του, βλέπετε μ’ ενοχλούσε ιδιαίτερα αυτός ο κακοπροαίρετος ήχος. Χρόνια μετά κατέληξα πως ότι μ’ ενοχλεί έχει αξία σε κάποιο επίπεδο, έτσι τέτοιες περιπτώσεις σπεύδω πλέον να τις αφουγκραστώ με μανία για να κατανοήσω τα καθέκαστα. Τα rehearsals κάθε μπάντας κρύβουν πολλά από τα μυστικά της, γιατί πέρα από την αγνή Black Metal θέση τους αποκαλύπτουν την αρχική εικόνα, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά των μουσικών. Εδώ λοιπόν θα βρούμε σε πρωτόλεια μορφή, πως θα έπαιζαν Svartidauði αν δεν γίνονταν μαριονέτες κάτω από τα χέρια του Hasjarl. Αλλά δεν θα κάνω περισσότερες σημειώσεις μιας και το μουσικό του χάος δεν μας επιτρέπει να μιλήσουμε για Black Metal φόρμες, οι οποίες χάνονται μέσα στην ηχητική διάσταση που είναι γραμμένο. Προσωπικά αυτό που άκουσα εδώ με φτιάχνει, είμαι όμως υποχρεωμένος να σημειώσω πως δεν είναι πρόταση. Αν όμως είστε από τους ακροατές που σκάσατε έστω και μια φορά χαμόγελο, όταν η σαπίλα σας χτύπησε το κουδούνι, καλό είναι να μπείτε εδώ και να στροβιλιστείτε. Οι usάκηδες αλλά και οι απανταχού νεοκασετολάγνοι πρέπει να το ακούσουν σε κάποια φάση.

Front

Κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε στα 10’s και το τρίτο Demo των Ισλανδών, Those Who Crawl and Slither Shall Again Inherit The Earth. Εδώ θα βρούμε μια σύνθεση που εμπεριέχει τις πρώτες εκτελέσεις των Flesh Cathedral και The Perpetual Nothing, δυο κομμάτια που θα βρούμε στο φετινό ντεμπούτο. Η λατρεία τους για τα riff του Si Monumentum Requires, Circumspice δεν μπορεί να κρυφτεί με κανέναν τρόπο, μετατρέποντας τη μπάντα σε υποτακτικό της μεγαλύτερης ηδονής που γέννησε ποτέ αυτός ο ήχος. Η διαφοροποίηση βέβαια είναι δεδομένη μιας και δεν φτάνουν την έκφραση των Ηγεμόνων αλλά σε μια επιθετική διακύμανση που ολισθαίνει στην θελκτική στραβωμάρα. Παράλληλα τα φωνητικά του Sturla Viðar είναι πνιχτά, παραγεμισμένα, μονταρισμένα στην ακατανόητη διάσταση του μπουκώματος. Σε φάσεις δρα αρκετά πίσω από την πλοκή, υποχθόνια, σαν αφηγητής που έχει το καθήκον να σηκώνει λίγο λίγο το πέπλο της Ίσιδας για ν’ αποκαλύψει ανομολόγητα μυστικά. Η μπάντα εδώ θα προσπεράσει το παρελθόν της κάνοντας μεγάλες συνθέσεις με αρχή μέση και τέλος. Μα το σπουδαιότερο είναι πως οι Ισλανδοί ενώ είναι αρχαιοκάπηλοι, καταφέρνουν να παρουσιάσουν τα riff κειμήλια μ’ ενδιαφέροντα νεορθόδοξο τρόπο. Μ’ ένα ποθητό όγκο σαν ζεστό σκέπασμα που έχει τη δύναμη να μεγιστοποιήσει τη λαχτάρα μας για στραβωμάρα καθώς ξεμακραίνει η ροή. Φτάσαμε βλέπετε να ζητάμε σα τελειωμένο πρεζάκι μια τζούρα τέτοιων riff, έστω κι αν είναι σίσα και όχι καθαρή ηρωίνη. Οι Svartidauði στο τρίτο Demo πιάνουν το Θέλημα του ακροατή από τον γιακά, πείθοντάς τον να παραμείνει κοντά τους, ακόμα κι αν αρχικά ξεστόμισε αρκετά μπινελίκια και κακεντρεχή σχόλια για την χρήση των επιρροών τους.

Σημείωση: Το 2010 είχα ψάξει για ορθόδοξο Black Metal μέχρι και στον πάτο των ουρακοτάγκων της Σουμάτρας. Αν δεν είχα προσπεράσει το παρόν από λάθος εκτίμηση, δυο περιπτώσεις υπάρχουν. Είτε είμαστε παγιδευμένοι από τις ημερομηνίες κυκλοφορίας που δίνουν οι μπάντες, με το ψεματάκι να μην μπορεί να ελεγχθεί από κανένα Metal-Archives είτε θα βλέπουμε κυκλοφορίες παλαιότερων ετών να πέφτουν με αλεξίπτωτο από το πουθενά.

Folder

Η πρώτη φετινή επίσκεψη των Ισλανδών έγινε στην αρχή του 2012 και το split Lp με τους Χιλιανούς Perdition. Μια μπάντα που έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα ένα Ep στα mid zeros με τίτλο Piaculum (2005) παίζοντας Raw Black Metal με μια Marduk τσαλαπατινάδα στη ροή, δελεαστικό για μαυρομέταλλους που θεωρούν ότι το καλό Black Metal πρέπει να είναι συνεχές, επιθετικό και ανόθευτο. Στο παρόν split θα βρούμε ένα κομμάτι για κάθε μπάντα με τους Χιλιανούς να γράφουν ένα καινούριο με τίτλο Entity, το οποίο δεν μοιάζει καθόλου με όσα έκαναν στο παρελθόν. Εδώ βασιλεύει μια άλλη επίθεση περισσότερο μουντή, καμωμένη για Black/Death με κιθάρες να τσιτσιρίζουν διακριτικά απ’ έξω και τύμπανα που δίνουν βάθος. Τα φωνητικά έρχονται από ένα πηγάδι και το ρυθμικό μέρος από το διπλανό βάλτο με τα γουρούνια, ενώ ο ήχος είναι χύμα κάνοντας μεγαλύτερη την απόλαυση. Χάρηκα με την πάρτη τους, γιατί αν το ντεμπούτο τους κινηθεί σε αυτά τα πλαίσια ξεχνώντας κατά μέρος το παρελθόν, θα μας απασχολήσουν στο προσεχές μέλλον. Οι  Svartidauði επιστρέφουν φέτος μ’ ένα παλαιό κομμάτι, αυτή τη φορά είναι το Deathtrip από το δεύτερο Demo Adorned With Fire. Εδώ έχουμε μια εξολοκλήρου νέα εκτέλεση αρκετά διαφοροποιημένη, που ξεκινά με μια εισαγωγή και προχωρά στην νοοτροπία του Black/Death ήχου, δηλαδή λαγουμίσια τύμπανα και φωνητικά σατράπη. Έτσι υποκαθιστά την ορμή, την λυσσαλέα επίθεση και τον κάκιστο ήχο της πρώτης εκτέλεσης μέσα από τον μουντό βανδαλισμό. Προς το τέλος κάποια riff θα στραβώνουν κομματάκι για να μην χαθεί και το νέο μουσικό ύφος που θα μας λανσάρουν στο τέλος της χρονιάς με το ντεμπούτο. Παρολαυτα εδώ έχουμε την «Nuclear War Now!» εκδοχή της μπάντας, στην οποία το αποτέλεσμα παρουσιάζει ενδιαφέρον, χωρίς να χρησιμοποιεί υπερβολικά τις επιρροές της.

Svartidauði

Υπόθεση Flesh Cathedral: Αρχικά η μπάντα πήρε το υλικό της και ξεχώρισε την ήρα από το στάχυ. Έπειτα μπήκε στο άβατο του ναού των Deathspell Omega κι εναπόθεσε τα πάντα στην ιερά τράπεζα. Μετά από κατανυκτική προσευχή έκαναν μια επιλογή κομματιών, απόλυτα εναρμονισμένη στην πορεία που θέλουν να τραβήξουν από εδώ και πέρα. Έτσι το ντεμπούτο εμπεριέχει 3 παλαιότερες συνθέσεις με νέο ήχο, ταχτοποιημένες ιδέες, τροποποιημένη κράση, καθαρισμένες από τον θόρυβο και απώτερο στόχο την ανάδειξη των λεπτομερειών τους. Πέρα από αυτά υπάρχει κι ένα καινούριο που φέρει τον κομψό τίτλο Psychoactive Sacraments, εσωκλείοντας στα δεκαοκτώ του λεπτά μια ομαλή εσωστρέφεια για να υπερθεματίσει το νέο τους ξεκίνημα.

Έπειτα κοινώνησαν από το Άγιο δισκοπότηρο που εμπεριέχει πένα και χορδή Hasjarl, κατανοώντας συθέμελα το αέρινο και στραβό riffing. Μελέτησαν την ροή τον κομματιών, μέτρησαν με ζύγι ταχύτητες και mid tempo κι έφτιαξαν ένα πολύ προσεγμένο album, μεριμνώντας ιδιαίτερα για την ευκρίνεια των οργάνων όσο και τον απαιτούμενο όγκο πλοκής. Αποφάσισαν να δώσουν χωροχρόνο στο μπάσο αλλά και τα υπόλοιπα όργανα, να σιγομουρμουρίσουν την δική τους αλήθεια με στόχο ν’ αγγίξουν τον ψυχισμό του ακροατή. Τέλος, προσπάθησαν να επιφέρουν μια καινοτομία στα φωνητικά, βλέπετε σε αυτόν τον τομέα κουβαλούσαν διάφορα προσωπεία και φέτος πάσχισαν για να τους βρουν χαρακτήρα. Η κατάληξη είναι εξαίσια και τα φωνητικά δρουν πλέον σε Death/Grind συριγμούς, τους οποίους έφεραν αμυδρά και στο τρίτο Demo. Συχνότητα που δίνει μορφή στην κινούμενη μουσική τους συνάρτηση κι έναν χρωματισμό που θα εμφανιστεί σαν σύννεφο πίσω από την ροή. Ωστόσο δεν μένουν μόνο εκεί αγγίζοντας και μερικές ακόμα θέσεις περισσότερο εκφραστικές, οι οποίες δεν θα βγουν σε ρόλο μπροστάρη, αφήνοντας τη μουσική να έχει τον πρώτο ρόλο. Οι Ισλανδοί κατανόησαν πως σε αυτό τον τομέα πέραν του ισχυρού προσανατολισμού μπορούσαν να πετύχουν και τη βασική τους διαφοροποίηση από τον σωρό του Ορθόδοξου Black Metal. Γνώριζαν καλά πως για να γίνεις άξιος εκπρόσωπος μιας σκηνής, πρέπει να έχεις ένα κρυφό χαρτί, μια νέα πρόταση σε όσα κάνεις.

Θεωρώ λοιπόν πως δυνάμεθα να δούμε το παρόν πόνημα με την επιείκεια που είδαμε πέρσι το The Destroyers Of All των Ulcerate. Σαφώς δεν μπορούμε να κάνουμε σύγκριση των δυο album, γιατί ο σκοπός των Νεοζηλανδών ήταν περισσότερο τεχνικός ενώ των Ισλανδών είναι περισσότερο ατμοσφαιρικός. Αλλά μπορεί να συγκριθεί ο τρόπος που χρησιμοποιούν το έργο των Deathspell Omega και οι δυο. Οι Ulcerate μοιάζουν με την Death Metal έκφρασή του ενώ οι Svartidauði φέρουν την Blut Aus Nord νοοτροπία μέσα του, προσθέτοντας και κάτι από την Anaal Nathrakh πολεμική με τα φωνητικά τους.

Το σπουδαιότερο όμως είναι, πως λίγο πριν εγκαταλείψουν τον ναό των Deathspell Omega έκαναν χαμάμ στην κολυμπήθρα με το νάμα, γεμίζοντας συναίσθημα, πλημμυρίζοντας την ψυχή τους μ’ εσχατολογική λατρεία. Έτσι βγαίνουν διαφορετικοί, συνεκτικοί, δυνατότεροι, προσκαλώντας τον ακροατή σ’ ένα τελολογικό χάζεμα. Σε αυτό το τελευταίο θα βρεθεί και η αξία του συνόλου. Το Flesh Cathedral επιθυμεί την μεγιστοποίηση της ατμοσφαιρικότητας και το επιτυγχάνει με μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια τα οποία πάλλονται μέσα στην ησυχία, κυκλοφορώντας μας στην εσχατιά με φόντο την επικείμενη καταστροφή. Εμείς αποσβολωμένοι θ’ αγναντέψουμε το κύκνειο βήμα του κόσμου παρέα με μια μουσική δομή που προτάσσει την αλληλουχία και φέρει κάτι από την ροή ενός αυτοσχεδιασμού, καταφέρνοντας ν’ αγγίξει την τήβεννο της θαλπωρής και δυο τρίχες από το «ειδικό βάρος» των Deathspell Omega.

Τελειώνοντας θα επιθυμούσα η “μεταλλάδική” έννοια του όρου Next Big Thing να πεθάνει κάπου εδώ. Χρόνια τώρα με πιάνει σύγκρυο και σιχαμάρα μπροστά στην τάση του κοινού για νέους Αυτοκράτορες, πριν ακόμα αυτοί γίνουν γνωστοί στη σύγκλητο. Συμπερασματικά για τους Ισλανδούς θα πρέπει να πούμε πως καμία μπάντα που παίζει πολύ καλά στις πλάτες μιας άλλης δεν μπορεί να είναι άμεσα διαχρονική ή Μεγάλη. Καλά να είμαστε για να τα ξαναπούμε στο δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο full-album τους, το μέλλον θα δείξει αν αυτή η μπάντα είναι φτιαγμένη για μεγάλα πράγματα. Μέχρι τότε απλά ακούστε το ντεμπούτο τους και περιμένετε μαζί μας και μαζί τους, γιατί μέσα στο 2013 οι Deathspell Omega θα βγάλουν δίσκο…