Archive for the Ιανουάριος 2011 Category

2011-Ulcerate-The Destroyers Of All

Posted in Ιανουάριος 2011 on 7 Απριλίου, 2011 by Plunderer

Όλοι όσοι πρέπει, γνωρίζουν ήδη. Όλοι όσοι άκουσαν στην ώρα του το Everything Is Fire είναι οι καλά ενημερωμένοι που ήξεραν εδώ και δυο χρόνια τι θα μας συμβεί, τι θα επακολουθήσει, λίγοι όμως μίλησαν.

Φέτος η πιο γερή μηχανή της Νέας Ζηλανδίας δούλεψε σθεναρά με σκοπό να δημιουργήσει το καλύτερό album της μέχρι σήμερα. Το The Destroyers Of All είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει κάνοντας μουσικά κόλπα κοντά στο άριστο, παράλληλα αφήνουν μια γωνιά άδεια για να καθίσει κοντά τους μια κατάσταση άγνωστη για το Death Metal. Πολλές λέξεις μπορούν να την περιγράψουν σωστά, είναι μια συναισθηματική φόρτιση ή μια ψυχική ευφορία, στρες και ευστρές, μια ευεξία και μια παρανοϊκή πλάνη ταυτόχρονα. Τίποτε όμως από όλα όσα θα εκφέρει η γλώσσα ή θα επινοήσει ο νους δεν αρκούν για εισπράξει το θυμικό του ακροατή αυτό που συμβαίνει εδώ. Το θυμικό είναι ένα εργαλείο που δεν έχει μάθει να διαβάζει και ν’ ακούει, αλλά να νιώθει. Γι αυτό καθίστε αναπαυτικά και πατήστε play, από εκεί και πέρα ότι και αν σας συμβεί είναι κατανοητό.

Ο αέρας φυσάει δυνατά, σκοτάδι πνιχτό και ρυθμική πολιορκία, ακόρντα ανασηκώνουν τάστα σα την πάχνη μιας κρύας μέρας. Απροσδόκητη εισβολή στην αποτρόπαια ατμόσφαιρα και τις χαοτικές αλλαγές ρυθμών και σκέψης. Μάτια που σε διαπερνούν με το πύρινο τους κοίταγμα, σου κόβεται η ανάσα, γύρω όλα αρχίζουν να σε πλακώνουν ακόμα και μέρα μεσημέρι στο εξωτερικό περιβάλλον. Κιθαριστικοί μετεωρισμοί σε ταξιδεύουν στην άλλη πλευρά εκεί που οι κανόνες αντιστρέφονται. Καταπίεση και βάναυση συμπεριφορά, ένα δομικό χάος προσανατολισμένο στην ουσιαστικότητα των συνθέσεων, οργανική ομαλότητα πέρα από υπερβολές και τάσεις επίδειξης. Εδώ θα ζήσουμε τον μαρασμό της τυποποίησης μέσα από το μεγαλύτερό της όπλο, το rhythm section.

Oι Νεοζηλανδοί έβαλαν αρκετό λιπαντικό στα χέρια και στις ευαίσθητες περιοχές των ακροατών προχωρώντας σε ένα εγχείρημα που δύσκολα θα τολμήσει μπάντα, κι όμως τα κατάφεραν με το παραπάνω. Το φως χαμηλώνει και μια περίεργη μυρωδιά απλώνεται στο δωμάτιο, τα άκρα τρέμουν και το μυαλό είναι αδύναμο να σκεφτεί, το πνεύμα των Deathspell Omega είναι εδώ. Το καλύτερο είναι όμως, πως δεν μας ήρθε με τη σαπίλα ενός στυγνού μιμητισμού αλλά διαμέσου των γεννητικών τους οργάνων, εν μέσω συνουσίας. Οι Ulcerate έχουν λοιπόν το δικαίωμα να νιώθουν συγγενείς με την μεγαλύτερη μπάντα των ημερών και αυτό αρκεί. Ο Jamie Saint Merat είναι μια συναισθηματική κινητήρια δύναμη, ο τρόπος που παίζει μας μεταφέρει τόσο το πάθος και την ένταση όσο και την τεχνικότητα που προφανώς έχει ως αρχικό στόχο. Οι κιθάρες του Michael Hoggard έχουν βάση στις ανακόλουθες δυσαρμονίες και πορεία προς το απαράλλακτο τίποτε του απείρου, όλα αυτά τα υπέροχα εσωκλείονται από την υπερήφανη ομαλότητα της φωνής του Paul Kelland και οδηγούν στην τέρψη των αισθήσεων. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει κεντρίζοντας τον ακροατή είναι ο τρόπος εφαρμογής που αναγκάζει το album να ζει ανάμεσα στους εφιάλτες των ανθρώπων και το τέλος του κόσμου. Ένα έπος αψεγάδιαστο, ακραιφνές και τολμηρό που θα στέκει ψηλά αντικρίζοντας το λυπηρό δημιούργημα που έχει πλέον καταστραφεί, λύπη βαθιά…

Δείτε ακούστε και θαυμάστε τον τρόπο, το μέτρημα αλλά πάνω απ’ όλα την συσσωρευμένη συναισθηματική συγκρότηση υπέρ του αποτελέσματος. Jamie Saint Merat

2011-Dødsengel

Posted in Ιανουάριος 2011 on 26 Φεβρουαρίου, 2011 by Plunderer

Οι Νορβηγοί έχουν φάει γλιστρίδα, έχουν πάθει βαριάς μορφής διάρροια, και ασταμάτητη καταρροή. Μιλάμε για φρενίτιδα κυκλοφοριών σε σημείο εδώ και κάνα χρόνο να μην προλαβαίνουμε να τους αφομοιώσουμε. Παράλληλα έχω φτάσει σε σημείο να νοιώθω προσωπικός τους ρεπόρτερ και κανονικά ΔΕΝ θα έπρεπε να γράψω το παρόν κείμενο τώρα μιας και είναι πολύ πιθανό να κυκλοφορήσουν ένα νέο Full-length ή δυο 7ιντσα κατά την διάρκεια του 2011, τι να κάνουμε όμως ας όψεται για μια ακόμα φορά το περιεχόμενο και ο τρόπος τους που με ανάγκασε.

Η πρώτη μας εικόνα είναι το εξώφυλλο με μια καβαλιστική αισθητική κουλτούρα αυτή την φορά. Μυστήρια αλλά με επίφοβη προχειρότητα ή copy/paste λογική (δεν ξέρω εβραϊκά για να σας το πω με σιγουριά, αλλά κάτι μου λέει ότι και αυτοί δεν ξέρουν). Στο εσωτερικό οι Νορβηγοί γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν και το πετυχαίνουν σχετικά εύκολα, ειδικά στην δημιουργία της ατμόσφαιρας βάζουν την απαιτούμενη δύναμη και ευεξία για ένα άκρως ζωντανό και απειλητικό σύνολο και το πετυχαίνουν. Μάλιστα η φετινή προσπάθεια με ικανοποίησε περισσότερο από όσο περίμενα στα επίπεδα του εισπραττόμενου feeling. Αρχικά καθετί που συμβαίνει μουσικά εδώ είναι βασισμένο σε μια concept λογική η οποία του δίνει μορφή και το ανεβάζει σε ψηλότερο σκαλοπάτι κάνοντάς το να μοιάζει καλλιεργημένο. Η διαμόρφωση της παραγωγής είναι άψογη, ειδικά οι κιθάρες είναι τοποθετημένες με τέτοιο τρόπο που δεν επισκιάζουν το rhythm section, γεγονός που είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στην δημιουργία της ατμόσφαιρας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Kark στα φωνητικά ο οποίος είναι πιο μεστός στις black metal τσιρίδες του χωρίς παράλληλα να χάνει την ικανότητα να δημιουργεί πατέντες καθαρών φωνητικών παράνοιας, ψαλμωδίας και πάθους. Με Gro plan το feeling και την ατμόσφαιρα οι Dødsengel δημιουργούν ξανά ένα σύνολο που αγγίζει τα επίπεδα που ζητά και απολαμβάνει ο blackmetaller. Στα τέσσερα κομμάτια θα βρούμε μια σπονδυλωτή εκδήλωση απόκρυφου και διηγηματικού black metal τόσο σε επίπεδα έντασης όσο και σε μουσική διακύμανση. Έτσι τα αργά και μελωδικά σημεία, διαδέχονται γρήγορα μέρη με αρκετές αλλαγές και φαρμακερά riff μέχρι ν’ απλώσει λίγο και να μας ταξιδέψει σε άλλες πνευματικές σφαίρες.

Τέλος, θα εξακολουθήσω να λέω τα ίδια, αν σας αρέσουν και γουστάρατε μέχρι σήμερα βάλτε κάθε φορά που τους θυμάστε την νέα τους κυκλοφορία και θα σας αποζημιώσει, αν τώρα δεν τους ξέρατε βάλτε όποια σας εμπνεύσει σε επίπεδο αισθητικής, εξάλλου στο εσωτερικό αν εξαιρέσουμε το ντεμπούτο δεν αλλάζουν και τόσα πολλά, βεβαίως αυτό σημαίνει πως παραμένουν τίμιοι και ικανοί.

2011-Nadiwrath-Nihilistic Stench

Posted in Ιανουάριος 2011 on 19 Φεβρουαρίου, 2011 by Plunderer

Έχει έρθει όμως η ώρα ν’ αφήσουμε κατά μέρος τις industrial σπόντες, τις Depressive λάμες, τα πετραχήλια του ορθόδοξου προτεκτοράτου και γενικά ολόκληρο το «σαν black metal» κόσμο και να πάμε μια βόλτα εδώ κοντά στην Αττική γη. Είναι λέει κάπου ένα κρυφό σημείο στην πρωτεύουσα που σκάει μια πηγή από τ’ αρχαία βουνά του είδους, το νερό λένε σ’ αυτό το μέρος τρέχει μελανό από τα γυμνά βράχια εμπεριέχοντας στην σύστασή του αγνά εκχυλίσματα φυσικών συστατικών όπως (μαύρα) μέταλλα και (Heavy) ιχνοστοιχεία.

Οι Nadiwrath ξεκίνησαν πίσω στο 2007 με το ομότιτλο demo τους που αποτελούσαν τρία κομμάτια. Στην σύνθεσή τους θα βρούμε μουσικούς μπαρουτοκαπνισμένους που έχουν μπλεχτεί με πολλές μπάντες της ελληνικής σκηνής. Η τελική σύνθεση της μπάντας επήλθε ωστόσο μετά από μικροαλλαγές στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από το demo μέχρι και φέτος που κυκλοφορήσαν το ντεμπούτο Full-length Nihilistic Stench. Άμεσα και με απλά λόγια εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ατόφια black metal κυκλοφορία. Στις πρώτες εικόνες σάστισα με τον πεντακάθαρο ήχο τους, μιλάμε για μια παραγωγή που ξαφνιάζει αλλά σταδιακά βοηθά στην κατανόηση και κάνει ευκολότερη την αποστήθιση του album. Η καθαρότητα αυτή δεν εμποδίζει παράλληλα το black metal να ρέει παντού, σχηματοποιώντας ένα σύνολο που δεν αναμασά τον εαυτό του σε ένα γενικότερο χάος αλλά τον ξεδιπλώνει με τρόπο που πωρώνει και συνάμα κερδίζει και το ενδιαφέρον του ακροατή.

Fuck You! Ουρλιάζει λίγο πριν τον καταιγιστικό ρυθμό ο γνωστός μας Wrath (Dodsferd) που έχει αναλάβει τα φωνητικά. Περιγραφικά πωρωτικός αλλά και εντελώς παλαβός σκίζει σε ένταση και γεμίζει τον χώρο ξεχειλίζοντας θυμό με χουλιγκανισμούς. Παράλληλα δίνει πόνο και αλλοπρόσαλλες κραυγές αγωνίας στα πιο αργά tempo και break που δηλητηριάζουν γεμίζοντας μας ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Από το στόμα του δεν ξεφεύγει τίποτε με μια σειρά στίχων που ζουν στο εδώ και τώρα, περιγράφοντας την κοινωνική σκέψη και δράση μιας πολιτείας που σάπισε. Η μουσική του Nadir (Stellar Darkness) λειτουργεί σαν μια τροχαλία που κινεί γρήγορα και επιθετικά την ασημένια αλυσίδα που ονομάζεται Nadiwrath, σε αυτό βέβαια βοηθά πάνω από κάθε τι άλλο το ρυθμικό μέρος της μπάντας με τους Maelstrom στα Drums και Semjaza στο μπάσο. Ολόκληρο το Nihilistic Stench εμπεριέχει κοφτερά αλλά και μελωδικά riff σε ταχύτητες που δεν διακόπτουν για κανένα λόγο κάνοντας μας να φλερτάρουμε με την είσοδο στο mosh pit που δόμησαν για εμάς. Το album όμως είναι σχετικά μεγάλο συνεπώς δεν γίνετε να λείψουν εύληπτες low tempo αναπνοές με περάσματα που μας φτιάχνουν άσχημα μέχρι τις επόμενες γκαζωμένες πορείες. Στα των γνωστών επιρροών αλλά και μουσικών εκδοχών οι Αθηναίοι είναι πολύ κοντά στην λογική των Darkthrone (και της πρώτης αλλά και της δεύτερης εποχής τους) ενώ παράλληλα το album διακατέχει η αύρα του χουλιγκανισμού των Impaled Nazarene και ο τρόπος σκέψης των Carpathian Forest, όταν ήταν στα καλά τους. Μουσικά μπορούμε να πούμε πως έχουν βαρέσει ένεση στο black metal τους με σύριγγα που μοιράζονται ένας μεταλάς και ένας πάνκης, χωρίς βέβαια αυτό να ξεφτίζει την αρχική του αφετηρία και αντίληψη.

Από τα κομμάτια ξεχωρίζουν όλα, μπορείτε όμως να ξεκινήσετε το headbanging στο εναρκτήριο Darkness Has Lost Its Meaning για να σας φύγει ο σβέρκος στο Νορβηγικό Two Face Shit Fuckers (διαβάστε και τους στίχους). Αμέσως μετά απολαύστε το φοβερό Horns και το άψογο There Is No Light που θα κάτσουν σαν βάλσαμο συνδυάζοντας ταχύτητα με αργά περάσματα και αλλοτινά ουρλιαχτά σε κοψοφλέβικο φόντο, να τσεκάρετε ακόμα το Another Pimping Whore που ακούμε και πιο πολύ μπάσο (αν και σε ακροάσεις με ακουστικά θα το νιώσετε σε πάρα πολλά σημεία του album, πράγμα εξαιρετικά θετικό) για το τέλος βιώστε μαζί τους το Memories Are Dead σαν ένα μελαγχολικό τραγούδι σε 90’s αύρα και χρώμα, πιθανολογώ πως μόλις αυτό τελειώσει θα το βάλετε και αρκετές φορές στο repeat. Εν κατακλείδι το ντεμπούτο των Nadiwrath μας πετά στην μούρη συναισθήματα μεταφρασμένα σε μάπες μπας και στρώσουμε χαρακτήρα. Μουσική για εξαρτημένους από τα hangover που δεν έκοψαν ακόμα το Heavy Metal και κάθε άλλο ρομαντισμό των παλαιών ημερών. Περιμένουμε να τους δούμε και ζωντανά στην σκηνή που λογικά θα είναι ακόμα καλύτεροι.

2011-Impiety-Worshippers Of The Seventh Tyranny

Posted in Ιανουάριος 2011 on 13 Φεβρουαρίου, 2011 by Plunderer

Από τα early 90’s βρίσκονται στον χώρο οι Impiety, η μπάντα ως σήμερα έκανε αξιοσημείωτες δουλειές αναμιγνύοντας διάφορα στοιχεία του ακραίου metal στο ύφος της και το αποτέλεσμα ήταν να γεννά τίμια albums. Στο σήμερα ο γερόλυκος Mohammed Abdul Ariffen Deen από την εξωτική αλλά συνάμα τίγκα δυτική στον τρόπο ζωής Σιγκαπούρη πήρε διάφορους sessionάδες για να συμπληρώσει το απαιτούμενο roster και δημιούργησε το έβδομο Full-length της μπάντας, χωρίς να ξεχνά το μεράκι μας για total Kvlt αισθητική και εξώφυλλα.

Το φετινό Worshippers Of The Seventh Tyranny είναι αρκετά διαφορετικό από ότι περιμέναμε συνθετικά, γεγονός που επηρέασε και τελικά διαμόρφωσε το feeling που εκπέμπει. Η μπάντα επέλεξε να συντάξει έναν σπονδυλωτό ύμνο κοντά στα σαράντα λεπτά, μια κίνηση με αρκετό ρίσκο που όμως αποδεικνύεται πολύ μαγκιόρα στο τελικό αποτέλεσμα. Η συνένωση των ιδεών αποκτά πλαστικότητα και αποφεύγει τα κλισέ των μικρών/βίαιων κομματιών ενώ παράλληλα γεμίζει τον χρόνο με πολλά περάσματα, solo και βουτιές πιο κοντά στο trip (logical όμως) παρά στο wild του θέματος. Ουσιαστικά καταφέρνει να κρατά την ατμόσφαιρα σ’ ένα μοντέλο που εμπεριέχει λιγότερη πώρωση και περισσότερη ουσία σε θέματα τεχνικής και δομής. Μουσικά έχουμε ένα album των Impiety που σημαίνει ότι ανήκει στον ακραίο χώρο αλλά πατά πολύ γερά στο Heavy Metal θεμέλιο όχι μόνο στον τρόπο εκτέλεσης αλλά και στον ήχο, που είναι και ο καθοριστικός παράγοντας του εύρους των ακροατών που μπορούν να το απολαύσουν. Με ένα rhythm section που όταν θα κινηθεί το πράττει σε Black/Death φόρμες αλλά με Heavy μεδούλι και ψυχή στα riff και solo οι Σιγκαπουριανοί μας μεταφέρουν άνετα τον τόπο σκέψης τους. Κατά την διάρκεια και μέσα στην περιγραφή θα καταφύγουν σε πολλές αργές στιγμές που ευκολότερα τις λες low tempo εκτάσεις παρά Doom/Death περάσματα. O Shyaithan περιγράφει την ιστορία με φωνητικά που παλινδρομούν ανάμεσα στα είδη αλλά ουσιαστικά είναι σα να τραγουδά καθαρά με γρέντζο. Πολλά riff ανατολίζουν κάνοντας κάπως εξωτικό το άκουσμα, ενώ σε σημεία θα μας έρθουν στο μυαλό οι Impaled Nazarene όπως και η Heavy/Thrash σκηνή αλλά και το Black/Death σε εμφανώς μικρότερη δοσολογία από το κοντινό τους παρελθόν.

Συμπερασματικά το σύνολο είναι εύπεπτο και προσιτό σε όλο το metal ακροατήριο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μιλάμε για easy listening. Σε θέματα έντασης, δύναμης και κοπανήματος μπορεί να υστερεί αλλά κερδίζει την προσοχή του ακροατή που είναι στα συν μιας και είναι αρκετά δύσκολο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο σε αυτές τις ηχητικές φόρμες. Προσωπικά έχω ευχαριστηθεί το ίδιο τόσο το Skullfucking Armageddon όσο και το Paramount Evil ή το προπέρσινο Terroreign (Apocalyptic Armageddon Command) ωστόσο και η φετινή διαφοροποίηση που έριξε λίγο την οχλοβοή για χάρη μιας πιο ήρεμης/τελετουργικής οπτικής με ικανοποιεί με παρόμοιο τρόπο. Τέλος προτείνω να είμαστε επιεικείς με τον Mohammed Abdul Ariffen Deen στο θέμα της ατέρμονης αλλαγής μελών, μιας και είναι εμφανές ότι ο γερόλυκος επιλέγει μουσικούς ανάλογα με τις νέες επιδιώξεις του σε κάθε επόμενο βήμα των Impiety. Δεν αποκλείω βέβαια καθόλου και την περίπτωση να ‘ναι στραβόξυλο οπότε να κάνεις και δύσκολα χωριό μαζί του.

2011-Negative Plane-Stained Glass Revelations

Posted in Ιανουάριος 2011 on 7 Φεβρουαρίου, 2011 by Plunderer

Οι Αμερικανοί είχαν εντυπωσιάσει το underground στερέωμα με το ντεμπούτο τους Et In Saecula Saeculorum πίσω στο 2006. Ήταν θα λέγαμε μια προσπάθεια υπόγεια και θεοσκότεινη με ερμηνευτικό ταλέντο και ατμόσφαιρα ενδεδυμένη σε ομιχλώδες επίπεδο αισθητικής, δύσκολο στο λαβείν ακόμα και από μυημένους στο είδος. Από τότε πέρασαν πέντε ολόκληρα χρόνια, που ήταν τουλάχιστον αρκετά για να κατανοηθεί και να εκτιμηθεί ώστε να είμαστε πανέτοιμοι μπροστά στην γέννηση του φυσικού του διάδοχου που συνέβη στις πρώτες ημέρες του 2011.

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω το παρόν κατεβατό με το συμπέρασμα, μιας και δεν μπορώ ν’ αντισταθώ ειλικρινά, αφού οι Negative Plane γέννησαν έναν από τα καλύτερα black metal album των τελευταίων ετών. Αρχικά όλα ξεκινούν μέσα στα έγκατα του λαβύρινθου που κουρνιάζει ακόμα το ντεμπούτο, με χύμα ήχο και παραγωγή. Έπειτα υπάρχει μια συνθετική αντίληψη η οποία κοινωνεί από την θεία ευχαριστία των Mayhem και από την άλλη έχει πάρει διδακτορικό αναπαραγωγής του ύφους των Hellhammer, Bathory, αλλά και Venom. Το παρόν έργο εμπεριέχει το feeling που πάντα περιμένουν να εισπράξουν οι παλαιοί ακροατές και συνάμα βοηθά συνδυαστικά τους νεότερους. Αυτό συμβαίνει διότι το Stained Glass Revelations καταφέρνει να είναι προϊόν προοδευτικά στεγανωτικό. Τολμά δηλαδή να προωθηθεί και θα τα καταφέρει βάζοντας ένα λιθαράκι στο τοίχος που ονομάζουμε Black Metal αφού μεταφέρει ψήγματα από αλλού μέσα στο δόγμα και τα στεγανά του. Οι Αμερικανοί χαρακτηρίζονται από αυξημένη ικανότητα σύλληψης αλλά και από έναν τρόπο παιξίματος από μπορεί να ενσωματώσει επιρροές από άλλου και να τις μαυρομεταλοποιεί κάνοντας τες να χάνουν την αρχική τους πολικότητα χωρίς όμως να χάνουν την γυαλάδα ή την κρυσταλλικότητά τους. Εδώ μέσα θα βρείτε από heavy/thrash άτοκα δάνεια (δείτε για παράδειγμα το Lamentations And Ashes) ως και surf rock ήχο καλά ομογενοποιημένο, στο εκπληκτικό Angels Veiled Of Bone με έναρξη που σκοτώνει και ευφάνταστο φινάλε. Ακόμη θα θυμηθούμε μεγάλες στιγμές του είδους στο Tο The Third Hour με το grand piano του 666 International, θα αιφνιδιαστούμε από τη μεταλοσύνη του All Souls, ειλικρινά εδώ ακούω riff (αλλά και την κιθάρα σε ηχητική απεικόνιση) που εμπεριέχουν heavy/power metal ένστικτο. Θα πωρωθούμε όπως πρέπει από τα The One And The Many & The Number Of The Word (τίγκα κιθαριστικό) και τέλος θα μείνουμε σαστισμένοι από την συγκινητική συνθετική και πελαγωμένη πορεία του Stained Glass Revelations με τα καλύτερα riff & solo του album που εκπέμπουν ολόκληρο το συναισθηματικό του βάρος.

Η Αρνητική πτήση μακριά νυχτωμένη και από τα δικά της θαμπά λημέρια κοιτά με περιφρόνηση μέσα από τα βιτρό παράθυρα, την κατάντια μας και την περιγράφει με δουλεμένα κομμάτια και συνθέσεις που ενώ είναι μεγάλες δεν θα γίνουν καθόλου βαρετές. Σε ολόκληρο το album ελλοχεύει μια ατμόσφαιρα μαγνητική, τοποθετημένη στο λεγόμενο Religious black metal βάθρο που δουλεύει διαρκώς ώστε να πλάθει την ψυχολογική κατάσταση του ακροατή αλλά και να δημιουργεί εύληπτες εικόνες κατά την πορεία. Αυτή είναι η ορθά μινιμαλιστική αντίληψη του μυστικισμού, μιας και αυτός θα παραμένει από την πρώτη μέχρι και την τελευταία νότα του album ένα αίνιγμα, μια αγωνία, μια στιγμή που θα έρθει, κάτι που θα συμβεί χωρίς ν’ αποπροσανατολίζει διόλου τον ακροατή από το κυρίως πιάτο που είναι η θαυμάσια μουσική που περιέχει. Είναι βέβαια αντιληπτό πως μια τέτοια προσπάθεια δεν θα πέσει ούτε στιγμή από αυτόν τον πήχη για να μετατραπεί σε στυγνό πιθηκισμό/κομπογιαννιτισμό του στιλ «κλέβω σύμβολα και καμία επίκληση, ηχογραφώ τον παππά της ενορίας και κάνω Ορθόδοξο black metal». Μακριά από μόδες και ακροατήρια οι Negative Plane ξεπερνούν το ντεμπούτο τους και μας αναγκάζουν να τους συμπεριλαμβάνουμε στις πολύ καλές μπάντες. Εύχομαι καλές ακροάσεις, διότι θα χρειαστούν αρκετές.