Archive for the Ιούλιος 2010 Category

2010-Blood Revolt-Indoctrine

Posted in Ιούλιος 2010 on Οκτώβριος 14, 2010 by Plunderer

Νέο project λοιπόν με γνωστούς και διάσημους συνδαιτυμόνες που έχουν όρεξη να εκτελέσουν νέες συνταγές καθότι παλαιοί και καλοί σεφ. Δεν ξέρω αν ιστορικά μπορεί να γίνει τέτοια συμμαχία αλλά οι δυο Καναδοί τα πήγαν περίφημα με τον Ιρλανδό και πολυαγαπημένο μας φίλο. Κάτω λοιπόν από το παθιασμένο όνομα Blood Revolt οι τρείς κύριοι με την απαραίτητη γνώση και προϋπηρεσία σπεύδουν στην εφαρμογή νέου πλάνου. Ένα νέο πλάνο που θα ενσωματώνει δυο πολύ διαφορετικές σχολές με σκοπό μια φρέσκια εικόνα ή απλά μια νέα εικόνα. Το πείραμα πέτυχε, η μίξη είναι παράλογη αλλά μπορεί να μεταφέρει κάτι περισσότερο από μια φρέσκια εικόνα. Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν συνταγές που δεν τις δοκίμασε κανείς ως σήμερα και δεν είναι πουθενά γραμμένο ότι θα αποτύχουν ή από την άλλη βέβαια ότι θα μπορούν ν’ αλλάξουν και την διατροφική μας συνήθεια από την μια στιγμή στην άλλη. Οι εν δυνάμει συνταγές μπορούν και πρέπει απλά να εφαρμοστούν, από εκεί και έπειτα το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο μιας και μπορεί να ξεχαστεί ή ακόμα και να δημιουργήσει θεμέλια νέου υποείδους.

Μουσικά το Indoctrine είναι Black/Death με καθαρά φωνητικά κοντά σε αυτά που χρησιμοποιεί ο Nemtheanga στα τελευταία Primordial με μια λογική σύνδεση με το ύφος του Warrel Dane στους Nevermore (κυρίως σε όσα έκανε στα zeros). Το rhythm section είναι δεμένο και πέρα από την ηχητική λαίλαπα που εξαπολύει παρουσιάζει και μια μουσική ταυτότητα με τεχνικά κόλπα και λογική μετρονόμου που μπορεί να γίνει εξαιρετικά εθιστική. Αν κάτι παραμένει σε μια σχετική αχρηστία αυτό είναι η κιθάρα, κάτι που θεωρώ θεμιτό μιας και το αποτέλεσμα είναι επιτυχημένο και με απλά και σποραδικά riff. Μπορείτε να απολαύσετε την κοινωνική ανάλυση στο πολύ καλό Dead City Stare αλλά και το κλίμα του Album που είναι σαν μια διακήρυξη. Συνολικά το εγχείρημα έχει πράγματα να προβάλει αλλά είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει δεν υπάρχει περίπτωση να το ξεχάσουμε, οπότε τσιμπάει και το bonus πρωτοτυπίας που έχει τα δικά του προνόμια.

Advertisements

2010-Limbonic Art-Phantasmagoria

Posted in Ιούλιος 2010 on Οκτώβριος 10, 2010 by Plunderer

Οι Limbonic Art είναι μια Black Metal μπάντα που δεν ξήλωσε σε σημείο να ξεφτιλίσει την μελωδικότητά της για να πουλήσει παραπάνω ή να γίνει προσιτή σε μεγαλύτερο ακροατήριο. Στην διάρκεια του χρόνου προσέφεραν albums ενός «επίπεδου» άσχετα με το αν κάποιες κυκλοφορίες τους είναι σημαντικές για το είδος ολόκληρο και κάποιες άλλες η συνέχεια στην εξέλιξή τους.

Φέτος μετά από μια (κατά την γνώμη μου) αναπάντεχη αποχώρηση του Morfeus (Krister Dreyer, που πήγε στους Mayhem) ο Daemon (Vidar Jensen) έμεινε μόνος για τη κυκλοφορία του 7 Full-length τους. Το εξώφυλλο αν και έχει κόμιξ λογική προσέγγιση βγάζει δύναμη πράγμα που σπάνια συμβαίνει. Η μπάντα βέβαια χρησιμοποιεί αυτή την αισθητική από το ξεκίνημα και φαντάζει φυσικό επακόλουθο να έχει ικανότητες επιλογής, η φετινή μοιάζει μάλιστα ισχυρότερη σε σύγκριση με το παρελθόν, βέβαια μιλώ σε επίπεδο εκφραστικό πέρα από προσωπικά συναισθηματικά κολλήματα με εξώφυλλα του παρελθόντος.

Μουσικά η προσπάθεια τους δεν θα πέσει ούτε λεπτό από εκείνο το στάνταρ που μας έχουν συνηθίσει. Η δομή των κομματιών τόσο στην σύνθεση όσο και στην εκτέλεση είναι στο επίπεδο που θέλουν οι οπαδοί τους. Το Phantasmagoria διέπετε από λαϊκή συνείδηση και μελωδία με πομπώδες μεγαλοπρέπειες που δεν ξενίζουν και εξυπηρετούν το φαντασιακό μας επίπεδο που πάντα ήθελαν ν’ αγγίξουν οι Limbonic Art. Η μελωδία βρίσκετε στις παλιές δοσολογίες χωρίς όμως να ακουμπά το κιτσαριό των Dimmu Borgir και τα μπικουτί των Cradle Of Filth. Η ατμόσφαιρα που επικρατεί έχει αυτό το μυστήριο σε film level αλλά και την Heavy Metal πώρωση που το αναδεικνύει (Curse Of The Necromancer) σε άλλα σημεία μπορεί και γίνετε αργόσυρτη και επιβλητική (Dark Winds) ταξιδεύοντας τον ακροατή σε άλλους κόσμους.

Σταδιακά με το πέρας των ακροάσεων θα βρείτε αρκετά απ’ όσα γουστάρετε στο παρελθόν των Νορβηγών έστω και σε μικρότερη δόση. Αυτά μπορεί να είναι είτε καλά riff και καλπασμοί του rhythm section είτε symphonic κλισέ με πλήκτρα και φωνητικά σε τεταμένο ύφος. Το μειονέκτημα του είναι ότι μπορεί να κουράσει αλλά δεν θα ζητούσα μικρότερη διάρκεια μιας και είναι δουλεμένο σε λεπτομέρειες που κρατούν το ενδιαφέρον. Θα πρότεινα να ακούστε το Phantasmagoria σε αναλογία με την επαφή που είχατε μαζί τους στο παρελθόν, αλλά δώστε του τον απαραίτητο χρόνο να μεταδώσει όσα εμπεριέχει μιας και η «γλώσσα» που χρησιμοποιεί είναι εδώ και πολλά χρόνια νεκρή. Σύνολο αξιόμαχο που μπορεί να εξωτερικεύσει επαρκή ικανοποίηση.

2010-Dispirit-Rehearsal At Oboroten

Posted in Ιούλιος 2010 on Οκτώβριος 9, 2010 by Plunderer

Στενές επαφές τρίτου τύπου παρασκευασμένες από τα παραδοσιακά υλικά της μαυρομεταλικής κουζίνας μας έφτιαξαν οι Αμερικανοί και η γεύση είναι ιδιαίτερη. Ο John Gossard γνωστός μας από τους Weakling επέλεξε άλλους τρόπους έκφρασης από το 2000 και το Dead As Dreams χωρίς να καταλήξει σε δόγματα. Σαν ανήσυχο πνεύμα που είναι φέτος φιλοδοξεί ν’ ανοίξει ένα νέο μονοπάτι για σύγχρονους βαδιστές με όρεξη και αντιληπτικές ικανότητες. Οι Dispirit λοιπόν μέσα από το Rehearsal At Oboroten μας ρίχνουν ύπουλη κλοτσιά στ’ αχαμνά με αρβύλες από σίδηρο και αυτό συμβαίνει μέσω μιας εσωστρεφής διαδικασίας που θα σπείρει και έπειτα από εύλογο χρονικό διάστημα θα θερίσει.

Από πού να ξεκινήσω και που να τελειώσω, εδώ έχουμε συνάρτηση στοιχείων που δημιουργούν μεμονωμένα αλλά και συνολικά το αποτέλεσμα. Από την μια μεριά το Demo βρίθει από κιθαριστική όρεξη και στριφνό riffing, από την άλλη γουστάρει το απαράμιλλο και σχιζοφρενικό black metal και όλα αυτά σε μια σκιώδη κασετική ηχητική δομή με προοδευτική διάθεση και πάνω απ’ όλα ψυχή. Τα φωνητικά όλων τους, από όσο διάβασα συμμετέχουν όλα τα μέλη σε αυτό τον τομέα, είναι απόκοσμα και πλανιούνται κάπου γύρω από το μουσικό κομμάτι, δεν έχουν ως βάση τις λέξεις και τον λόγο και ως επέκταση την επικοινωνία αλλά ν’ αγγίξουν με ενστικτώδη τρόπο τον εξωτερικό φλοιό του ασυνείδητου μας. Δηλαδή την ανήλιαγη σπηλιάς με τους αρχαίους τερατόμορφους προσωπικούς μας δαίμονες, μια τέτοια κίνηση δεν μπορεί να πετύχει εύκολα, τι θα συμβεί όμως αν κάτι τέτοιο επιτευχθεί?

Στο Rehearsal At Oboroten υπάρχει αυτή η μαγική δομή που μετατρέπει το σύνολο σ’ ένα soundtrack ηχοτόπιο, διότι ο ελαττωματικός ήχος δεν σου δίνει το δικαίωμα να εμβαθύνεις αν δεν το παρακολουθείς σθεναρά σαν ένας ικανός κυνηγός που ψάχνει ιχνηλατώντας το χώμα για πατημασιές του θηράματος. Το σχιζοφρενικό σύνολο είναι απόλυτα εναρμονισμένο με την εποχή μας, έχοντας ως στόχο την δόνηση του ακροατή με σκοπό την εν κρυπτό αφύπνισή του. Στους σκληροπυρηνικούς οπαδούς των Weakling θα μιλήσει εύκολα σε λοιπούς ακροατές αν διακρίνονται από τις αρετές του γεωργού δηλαδή την αρετή της υπομονής και της θέλησης θα αποκαλύψει σταδιακά περισσότερα από τις πρώτες επαφές μιας και θέλει τον χρόνο του. Αλλά πρέπει να προσέξετε γιατί η αδιάκοπη ακρόαση του ενδέχεται να σας φέρει πιο κοντά με την Ixtab.