Archive for the Ιούνιος 2010 Category

2010-Blut Aus Nord-What Once Was…Liber I

Posted in Ιούνιος 2010 on 12 Οκτωβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Γάλλοι είναι και πάλι κοντά μας μέσα σε διάστημα ενός χρόνου, γεγονός που μας κάνει χαρούμενους γιατί είναι τουλάχιστον ευπρόσδεκτοι όσο γρήγορα και αν επανέλθουν. Λίγο πριν την κυκλοφορία σκεπτόμουν αν θα μας αιφνιδιάσουν με μια νέα οπτική που σκέφτηκαν να μας παρουσιάσουν ή θα είχαμε κάτι πιο τυπικό βασισμένο σε συνταγές από το παρελθόν. Αμέσως μετά τις πρώτες ακροάσεις νόμιζα πως κατάλαβα τι είχαν σκαρώσει αλλά πλανήθηκα οικτρά. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τα κόλπα των Blut Aus Nord γνωρίζουν πως σε κάθε νέα δισκογραφική τους προσπάθεια μπορεί να εμφανιστεί κάτι καινούριο και βέβαια δεν μιλάμε για μια μικρή και ανεπαίσθητη αλλαγή αλλά ακόμη και για μεταφορά της δομής και της σύνθεσης σε άλλα μοντέλα μαυρομεταλλικής σκέψης. Αν κάποιος θέλει ν’ ασχοληθεί με την μπάντα καλό θα είναι να μην ξεκινήσει από το φετινό πόνημα αλλά από το ντεμπούτο του 1995 ξεκοκαλίζοντας τα πάντα μέχρι σήμερα χωρίς να υποτιμά Split, Ep και Demo.

Μέσα από το εξώφυλλο του What Once Was… Liber I διακρίνουμε την απομάκρυνση από την περσινή θεματολογία η οποία προφανώς κλείνει προς τα δυο πρώτα άλμπουμ. Το ερώτημά ήταν, προς τα πού βαδίζει η σκέψη τους φέτος?

Μουσικά το album είναι βατό αλλά πρέπει πρώτα να μασήσουμε την τροφή καλά πριν εκφραστούμε, μιας και προσωπικά στην πρωταρχική μου εντύπωση έγραψα πράγματα λανθασμένα αγκιστρωμένος στην λεπτομέρεια και όχι στην ουσία. Ο Vindsval δημιουργεί ένα B;ack/Death κράμα σε φωνητικά και rhythm section τοποθετώντας τα riff στον θρόνο της κυριαρχίας ώστε να δονούν ασταμάτητα το σύνολο. Είναι σα να λυσσομανά ο άνεμος και πάνε πότε μπροστά και πότε πίσω σε ανεβοκατεβάσματα έτσι που μοιάζουν μακρόσυρτα και ανανεώνονται σε ένα καινούριο καθώς σβήνουν. Το riffing είναι μια αδιάκοπη διαδικασία μέχρι και το τέλος και κρατά την προσωπικότητα και το ύφος του δημιουργού του ξέχωρα από το σύνολο, είναι δημιουργημένο με τέτοιον τρόπο ώστε να ενσωματώνει τεχνική και ατμόσφαιρα αποκαλύπτοντας την πρώτη και ψεκάζοντας την δεύτερη. Το feeling στην φετινή προσπάθεια δεν είναι ο πρωταρχικός στόχος αλλά προκύπτει δελεαστικό μιας και είναι στυφό και νοσηρό οδηγώντας το σύνολο σε μια ιδιαίτερη ατραπό, σε αυτό το σημείο ο αμύητος ακροατής μπορεί και να ενοχληθεί διότι η συνοχή του Liber I θα γίνει κατανοητή προοδευτικά αφού λειτουργεί σε περισσότερα από δυο επίπεδα.

Για να ιχνηλατήσουμε ολοκληρωτικά το φετινό δημιούργημα των Γάλλων θα πρέπει να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το κείμενο με το οποίο παρουσιάζει την κυκλοφορία η Debemur Morti αναφέρει «This release will be “Liber 1″, the first in a series of intriguing, raw and primitive releases running parallel to their main body of work.»  με βάση αυτό θα λυθεί το αίνιγμα της ραδιουργίας των Blut Aus Nord.

Όλα ήταν αριθμοί σε μια μαθηματική εξίσωση, ο τίτλος το μουσικό ύφος & η επεξήγηση ισούνται με την οπτική του Vindsval. Τα Libers λοιπόν θα είναι μια ξεχωριστή πλευρά του Γάλλου με σκοπό να παρουσιάζει μια επιμέρους εφαρμογή της μαυρομεταλλικής τέχνης. Στην φετινή πρώτη έκδοση ασχολήθηκε με το πρώιμο black/death από όπου ουσιαστικά γεννήθηκε το black metal, προσθέτοντας πινελιές καλαισθησίας χωρίς να σπάει τους φραγμούς ή να μεταλλάσει την προσωπικότητά του.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των Blut Aus Nord είναι ότι μπορούν συνέχεια να δημιουργούν πρόβλημα κατανόησης με τις μουσικές τους πράξεις στον ακροατή. Αυτό γίνεται σε τέτοιο σημείο που κάθε κυκλοφορία τους έχει φρέσκο αέρα ακόμα κι αν αναμασά παλιά κόλπα. Για μελλοντικά ταξίδια δεν μπορώ να προβλέψω αλλά σίγουρα η περιήγηση μαζί τους θα έχει ενδιαφέρον όπου και αν μας πάνε.

2010-Mortifera-Maledictiih

Posted in Ιούνιος 2010 on 12 Οκτωβρίου, 2010 by Plunderer

Αν και το φετινό Celestia δεν με έχει εντυπωσιάσει μέχρι τώρα δεν συνέβη το ίδιο με το άλλο project του Sir Noktu Geiidtmortt τους Mortifera, που βρήκα αρκετά συμπαθητικούς. Αν και δεν έχω ακούσει καμιά άλλη του δουλειά κάτω από το όνομα αυτό ο Γάλλος εδώ παρουσιάζει κάτι λίγο πιο φωτεινό και οικείο με σκοπό να διαφοροποιήσει τις συνθέσεις του. Η παραγωγή είναι καλή μιας και ο ήχος που δομεί το έχει ανάγκη. Στο μουσικό κομμάτι τώρα έχουμε να κάνουμε με μια ένωση των Alcest με τους Wolves In The Throne Room αλλά βγάλτε από τους δεύτερους τα μακροσκελή μέρη και τα ambient σημεία. Στο Maledictih θα βρείτε δουλεμένες κιθάρες που έχουν ως βασικό στόχο το συνεχές μελωδικό riffing και όχι την μελωδική ατμόσφαιρα που επεκτείνει το θέμα, οπότε και τα κομμάτια είναι μεν μελωδικά αλλά παίζουν σε μικρή διάρκεια. Τα φωνητικά είναι λαρυγγικά και σχετικά πνιχτά αλλά μάλλον δεν ταιριάζουν με το σύνολο που έχει ανάγκη μεγαλύτερο συναισθηματισμό ή απλά έναν αισθαντικό τραγουδιστή. Συμπερασματικά το Maledictih παρουσιάζει μια Γαλλική φινέτσα αλλά δεν θα μπορούσα να το ονομάσω και French Black Metal Art, όπως διαβάζω στο διαδίκτυο μιας και τα δάνεια του είναι παραπάνω από τα επιτρεπτά αλλά και από διαφορετικές πλευρές.

2010-Thornium-Fides Luciferius

Posted in Ιούνιος 2010 on 8 Οκτωβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Thornium είναι μια μπάντα δυο εποχών, η πρώτη βρίσκετε πίσω στις early days του είδους, με το Dominions Of The Eclipse του 1995 μια εν πολλοίς low-tempo version που ενσωματώνει με ιδιαίτερο τρόπο Σουηδικές ταχύτητες και παράξενα μελωδικά πλήκτρα και μια στα late zeros όταν και αποφάσισαν να επανεμφανισθούν με το περσινό γρήγορο και επιθετικό Mushroom Clouds And Dusk. Η διαφορά των δυο εποχών αρχικά είναι μεγάλη, έπειτα όμως όταν γίνει κατανοητός ο τρόπος των Σουηδών οι συσχετισμοί θα γίνουν ευκολότεροι και βαθμιαία θα υπάρξει συγκέρασμα των δυο εποχών. Φέτος λοιπόν ο Thypheus και η παρέα του θέλησαν να συνεχίσουν το έργο τους μολονότι δεν είχαμε μάθει και απ’ έξω το περσινό Mushroom Clouds and Dusk.

Αρχικά βλέποντας το εξώφυλλο και την αισθητική που επέλεξαν ομολογώ ότι πάγωσα βλέποντας τον εφιάλτη της ragain records να εμφανίζεται και πάλι μπροστά μου, ευτυχώς τα πράγματα δεν ήταν και τόσο άσχημα. Έπειτα από τις πρώτες ακροάσεις κάτι άρχισε να μου μιλά και εμφανίστηκαν την ώρα των ακροάσεων τρία βασικά στοιχεία που κάνουν το Fides Luciferius ενδιαφέρον. Αρχικά τα τύμπανα τόσο στον ήχο όσο και στην τεχνική, ειλικρινά δεν ξέρω τι παίζει ή πόσο sampαρισμένα είναι αλλά όσο περνά ο καιρός εθίζομαι όλο και περισσότερο. Το δεύτερο είναι τα φωνητικά (κακό gremlin) που βέβαια μοιάζουν στον Abbath αλλά είναι ακόμα πιο αργά και εκφραστικά.  Το τρίτο είναι η χρήση της κιθάρας που δεν εμμένει στο τυπικό Black Metal riffing αλλά θα κάνει solo, θα προσπαθήσει να εμβαθύνει λίγο παραπάνω για να μην είναι τυπικός αν και το full τυπικό/ανύπαρκτο παίξιμο πάντα θα εμφανιστεί σε σημεία.

Ο συνδυασμός των παραπάνω παράγει ικανό black metal σε διάφορες ταχύτητες που λειτουργεί σαν μια εξέλιξη του μακρινού ντεμπούτου και είναι πιο γεμάτο αλλά λιγότερο γνήσιο συνολικά. Συστήνω ανεπιφύλακτα την ακρόαση σε άρρωστους οπαδούς που ακούν σε βάθος αυτή την μουσική αλλά όπως πάντα συστήνω πρώτα τα προηγούμενα και μετά το φετινό.

2010-The Deathtrip-Global Exit

Posted in Ιούνιος 2010 on 6 Οκτωβρίου, 2010 by Plunderer

Ο Aldrahn ή κατά κόσμο Bjørn Dencker Gjerde έμεινε πολλά χρόνια μακριά μας. Οι λόγοι ήταν προσωπικοί και σοβαροί αλλά η απώλεια του μεγάλη για το μαυρομεταλικό κοινό. Πέρασε σχεδόν μια δεκαετία και είπε να ξαναμπεί στην φάση, έστησε λοιπόν ένα νέο project κάτω από το όνομα The Deathtrip και έχει μαζί του ως συνοδό ή παρακινητή (δεν γνωρίζω ακριβώς) κάποιον με τ’ όνομα Host τον οποίο δεν γνωρίζουμε από δουλειά του με άλλη μπάντα. Στις πληροφορίες που βρήκαμε έπαιξε τις κιθάρες και προγραμμάτησε τα τύμπανα ακόμα ήταν υπεύθυνος και για το συνθετικό κομμάτι ενώ ο Aldrahn για το στιχουργικό.

To Global Exit είναι η δεύτερη κυκλοφορία της μπάντας αν και ουσιαστικά μιλάμε για μια μερική επανέκδοση του Demo tape που έκαναν το 2008 με έναν πιο επίσημο χαρακτήρα κάποιες αλλαγές και πολύ μεράκι. Στο περιεχόμενο χωρίς να θέλω να προσβάλω τον Host εδώ ακούμε Aldrahn προσπαθώντας να πάρουμε μια δόση, μια τζούρα, μια ρουφηξιά, κάτι ρε παιδί μου από αυτή την ιδιαίτερη και χαρισματική φωνή που κάποιους από εμάς στοίχειωσε με όσα έκανε τότε στα 90’s. Προσωπικά τον βρήκα όπως περίμενα, όσο τα χρόνια περνούν θα έλεγα πως είναι η φυσική συνέχεια του Attila Chisar κυρίως στο ύφος και τις μελωδικές αλλαγές του.

Μουσικά έχουμε μια τυπική black metal δομή με αυτό το απόλυτα μινιμαλιστικό μοτίβο, στο οποίο η μια κιθάρα θα κρατά ένα σταθερό riff σε όλο το κομμάτι και η άλλη θα παίζει riff σε φάσεις. Αν υπάρχει μια επιρροή εδώ ακούει στ’ όνομα Burzum και ο Host τον γουστάρει πολύ και ηχητικά. Από εκεί και πέρα στο Global Exit θα βρούμε και γρήγορα tempo και εξάρσεις αλλά και μια τάση για πιο αργά μονοπάτια στα Dynmaic Underworld & Making Me, στο πρώτο μάλιστα ο Aldrahn φωνάζει σε σημείο να ενοχλεί αρκετά το τύμπανο. Σύνολο διόλου άσχημο αλλά θα περιμένουμε και κάτι πιο ολοκληρωμένο μιας και αυτό είναι υπόνοια νικοτίνης για πρεζάκια που θέλουν μια κούπα χάπια να ισιώσουν.

Κυκλοφόρησε σε πολύ περιορισμένη και μαγκιόρικη έκδοση σε mini disc που είναι τοποθετημένο σε ξύλινη θήκη που έχει σκαλισμένο το logo της μπάντας και το περικλείει ένα πάνινο περικάρπιο, ακόμη εμπεριέχει και μια αφίσα με έναν παπαγάλο και το logo της μπάντας, όλα αυτά σε 72 κόπιες μόνο.

2010-Setherial-Ekpyrosis

Posted in Ιούνιος 2010 on 4 Οκτωβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Setherial είναι από τους παλιούς Black Metallers της Σουηδίας, αυτό σαν γεγονός δεν επιβάλει από μόνο του τον σεβασμό απέναντί τους. Θεωρώ πως το Demo του ’94, το Ep του ’95 αλλά κυρίως το Nord του 1996 τους εντάσσουν στο μυαλό των ακροατών αλλά και στους υπαρχηγούς της τότε Σουηδικής σκηνής και λαμβάνουν και το respect που τους αναλογεί. Σε όλα αυτά τα χρόνια μέχρι το φετινό έκτο Full-length υπερασπίστηκαν με τον δικό τους τρόπο την οπτική τους γωνία κερδίζοντας ακόμα και στα zeros νέους οπαδούς. Προσωπικά δεν είμαι ακροατής της μπάντας πέραν του πρώτου καιρού που τον έμαθα και αρκετά χρόνια αργότερα. Ακούγοντας όμως τα album παρατηρώ πως ο Kraath και η παρέα του δεν έκαναν κάποιο αδύναμο ή κακό σαν σύνολο, κρατώντας έτσι αναμμένη την δάδα της επίθεσης σε μια συνέχεια μέσα στον χρόνο.

Έτσι και στο φετινό album η αρχική εικόνα αντλείται από την λέξη επίθεση, μια επίθεση συνεχής και αδιάκοπη με παύσεις και με την μελωδία ως σύμμαχο και βασικό συμπαραστάτη. Θα πρόσθετα πως υπάρχει μια προσπάθεια εμβάθυνσης σε σύγκριση με τον ίδιο τους τον εαυτό αλλά είναι δύσκολο να βρω και πολλά σημεία/επιχειρήματα. Μπορείτε να το δείτε όμως στ’ ανεπτυγμένα riff και την προσπάθεια συντονισμού της ατμόσφαιράς που τελικά υλοποιείται στο συναισθηματικό Enemy Of Creation. Τα φωνητικά είναι στην σωστή βάση αν και μερικές φορές μου θύμισαν παλιές «καλές» εποχές των Dark Funeral. Έχω την αίσθηση πως οι γνωρίζοντες έχουν ήδη ακούσει και κρίνει το Ekpyrosis, όσοι δεν το έκαναν θα πρέπει να γνωρίζουν σε ποιο σημείο της Σουηδικής σκηνής ανήκει πριν το ακροαστούν. Προσωπική μου άποψη είναι ν’ ακούσετε αυτά που ανέφερα στις πρώτες γραμμές και μετά να επανέλθετε εδώ αν πραγματικά γουστάρετε.