Archive for the Ιούνιος 2010 Category

2010-Lantlôs-.Neon

Posted in Ιούνιος 2010 on 29 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Το ομότιτλο ντεμπούτο του 2008 μου είχε αφήσει καλή αίσθηση, φέτος το project του Neige (Alcest) και του Herbst (Impavida) επιστρέφει λίγο πιο γλυκό από τον προκάτοχό του, που ήταν σχετικά τεταμένο και λίγο περισσότερο αιχμηρό. Το .Neon συνεχίζει την πορεία προς την μελαγχολική πλευρά της ζωής με τις ίδιες αρχές και προπαντός με την ίδια όρεξη. Το περιεχόμενο εξακολουθεί να εμπεριέχει black metal αλλά δίνει λίγο περισσότερο χρόνο στο μελωδικό/ταξιδιάρικο κομμάτι του να τεντωθεί αποκαλύπτοντας τις ομορφιές του. Ο συνδυασμός αυτών των δυο είναι αρμονικός και λειτουργεί θελκτικά για τον ακροατή που ακόμα και αν δεν είναι υποψιασμένος θ’ αποζημιωθεί και θα παραμείνει να το απολαύσει μέχρι το τέλος. Είναι σα να βλέπεις μια μικρή άσβηστη φλόγα (black metal) η οποία σιγοκαίει και εν δυνάμει μπορεί ν’ αναζωπυρωθεί, αυτό προκαλεί την προσοχή του ακροατή αφού του κρατά το ενδιαφέρον, έτσι θα έρθει σαν άνεμος το post/rock με αυτή τη νυσταγμένη και συναισθηματική του γοητεία και θα τον παρασύρει να χαθεί κάπου μέσα του. Αυτή η μεταφορά από την μια στην άλλη πλευρά εμπεριέχει την αντίθεση όλου του album που είναι και η ομορφιά του, για όποιον μπορεί να την θεωρήσει κάτι τέτοιο.

Στην διαδικασία της γραφής, την ώρα των ακροάσεων έκανα μια συνδυαστική σκέψη, μπορώ να πω λοιπόν ότι το Black Metal «with Post/rock influence» ή το «Post/Black Metal» είναι η λογική εξέλιξη του ατμοσφαιρικού υποείδους, με μια διαφοροποίηση προς το αντικείμενο που μελετά. Παλαιότερα δηλαδή στα late 90’s το ατμοσφαιρικό black metal προσπαθούσε να περιγράψει την σχέση άνθρωπος/φυση ενώ από τα late 00’s και μέχρι τις μέρες μας προσπαθεί να μπει στα πιο σκληρά μονοπάτια παρακολουθώντας την σχέση των ανθρώπων στην αλληλεπίδραση τους ή ακόμα στα πιο δύσκολα μονοπάτια την σχέση του ανθρώπου με τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό δεν είναι μόνο σε στιχουργικό πλαίσιο αλλά μεταφέρετε και μουσικά, μιας και η μελωδία έγινε πιο αστική μέσω των Post/rock στοιχείων σε αντίθεση με την τότε folk επιρροή που οδηγούσε στην παλαιά παράδοση και κατ’ επέκταση την φύση.

Το εξώφυλλο έκανε ο Fursy Teyssier (Les Discrets) μπορείτε να δείτε στο site του και διάφορα πραγματάκια που έχουν αρκετό ενδιαφέρον.

http://www.lesdiscrets.com/

 

2010-Nachtmystium-Addicts. Black Meddle Pt. 2

Posted in Ιούνιος 2010 on 28 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Πάντα πίστευα ότι οι Αμερικανοί είχαν την ικανότητα να εντυπωσιάζουν τους Ευρωπαίους σε σημείο η γηραιά ήπειρο να τους μιμείται σε πολλά κομμάτια της μουσικής. Μάλιστα πάντα πίστευα, χωρίς να έχω τα απαραίτητα επιχειρήματα, ότι το έκαναν με μικρότερο ταλέντο από τους Ευρωπαίους ομοίους τους. Στο black metal δεν συνέβη ακόμα αλλά ποιος ξέρει τι μπορεί να γίνει στην δεκαετία που μπήκε?

Οι Nachtmystium προσπαθούν να κάνουν καλά album και να δημιουργούν μουσική που γουστάρουν πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι, τουλάχιστον έτσι μας λένε στις συνεντεύξεις τους. Αν πέτυχαν κάτι από το 2008 και έπειτα, όταν και έβαλαν την υπογραφή τους στην πάλαι ποτέ κραταιά Century Media, ήταν η σταδιακή εμπορευματοποίηση του Black Metal τους με μια σχετικά ανεκτή τροποποίηση του ήχου τους, με σκοπό να γίνει διαφορετικός και προσεγγίσιμος σε μεγαλύτερα ακροατήρια αλλά αποδεκτός από τους παλαιούς οπαδούς, αν υπήρχαν τέτοιοι. Κάποτε αυτό έγινε με τους Cradle Of Filth και τους Dimmu Borgir, μου φαίνετε λογικό επακόλουθο στις μέρες μας να είναι στην θέση τους οι Nachtmystium. Τα πράγματα είναι απλά, οι Αμερικανοί έχουν το κοκαλάκι της νυχτερίδας γράφουν κομμάτια που σ’ ευχαριστούν και το album σταδιακά γίνετε οικείο σε μια ατομική ακρόαση και συναυλιακό σε μια live εμφάνιση. Η εμπορικότητα λοιπόν του Addicts: Black Meddle Pt. 2 αγγίζει τα επιτρεπτά όρια.

Η μπάντα βρίσκεται πολλά χιλιόμετρα μακριά από τον μαυρομεταλικό εαυτό της πίσω στα 2003-2006 όταν έγραφε black metal οργανωτικό με έξυπνες μελωδίες και solo. Σκεφτόμουν πόσο ξένος θα μοιάζει ο τωρινός Blake στον παλαιό  true εαυτό του, τότε που έγραφε κομμάτια σαν το Ritual sacrifice. Το Addicts λοιπόν είναι κοντά στην νοοτροπία του Assassins αλλά με διαφοροποιήσεις. Ο Blake “Azentrius” Judd σκαρφίστηκε να μας την βγει με στιλ χρησιμοποιώντας πλήκτρα που ταξιδεύουν, με τζούρες Black Metal και αρκετά heavy riff που πωρώνουν, την ψυχεδέλεια δεν την πέταξε αλλά την άφησε σε μορφή επιδόρπιου για το τέλος. Η μελωδικότητα του είναι σε ψηλά επίπεδα αλλά είναι δοσμένη με φινέτσα εισαγόμενη από μια θολή παραγωγή και προσεκτική εκτέλεση που μπορεί να κρύψει και βαρετά σημεία.

Το album ξεκινά την αντίστροφη μέτρηση του Cry For Help εμπεριέχει την ψαρωτική black metal εισαγωγή του High On Hate με το ultra heavy riff, έπειτα τα “Ultimate hits” Nightfall & No Funeral που μένουν στο μυαλό με την μια, ακούστε ειδικά την εισαγωγή με τα πλήκτρα στο δεύτερο και θα με καταλάβετε. Αργότερα θα έλθει η Stoner αισθητική του Then Fires και το μελωδικό/κολλητικό refrain του Addicts. Από εκεί και πέρα έχουμε το low tempo μελωδικά ατημέλητο The End Is Eternal και το Blood Trance Fusion στο οποίο θα ακούστε στριφνό riff που θυμίζει λίγο ved buens ende και θα δείτε την thrash κατάληξη. Στο Ruined Life Continuum περικλείοντας όλα όσα αναφέραμε παραπάνω μας κατεβάζουν προς την ηχητική ηρεμία, τέλος στην μυητική γαλήνη του Every Last Drop, που κατά την προσωπική μου γνώμη κλέβει την παράσταση, μπορείτε να ταξιδέψετε άφοβα.

2010-A Forest Of Stars-Opportunistic Thieves Of Spring

Posted in Ιούνιος 2010 on 26 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Βρετανοί ως πραγματικοί Gentleman που είναι δεν μας άφησαν να περιμένουμε πολύ μετά το απρόσμενα καλό ντεμπούτο The Corpse Of  Rebirth του 2008. Καλλιτεχνικά έκαναν ένα νέο βήμα εισάγοντας μια νέα φιλοσοφία στον τρόπο της δημιουργίας τους και δεν αναφέρομαι μόνο στο μουσικό κομμάτι αλλά και στο αισθητικό/εικαστικό (http://www.aforestofstars.co.uk/). Αυτή η φιλοσοφία εστιάζεται και στην μουσική παράσταση που σκηνοθετούν αλλά κυρίως στον πρωταγωνιστή της, που δεν είναι άλλος από την  έκφραση του δημιουργού και τους τρόπους που φτάνει ως εκεί. Οι συνθέσεις είναι μεγάλες και σπονδυλωτές με αργή αλλά σταδιακή εκδήλωση του περιεχομένου τους, θα τις χαρακτήριζα απαιτητικές της προσοχής του ακροατή αλλά και απίστευτα δοτικές σε συναισθήματα. Έχω όμως την αίσθηση ότι ο πραγματικά ενδιαφερόμενος ακροατής θέλει να εντρυφήσει και όχι να καταναλώσει, θέλει να γίνει εραστής και όχι φίλος και πάνω απ’ όλα τον κερδίζει το συναίσθημα που εκδηλώνεται μουσικά και εκεί το «δάσος των αστεριών» αποκαλύπτει τον εαυτό του, έναν αισθαντικό εαυτό αληθινό και πηγαίο.

Στο Opportunistic Thieves Of Spring μπορείτε να εντοπίσετε black metal γαρνιρισμένο με την μελαγχολία του βιολιού αλλά κυρίως με μια εκτεταμένη ambient «φιλοσοφία» στην ανάπτυξη των συνθέσεων. Αυτή η φιλοσοφία θα εμφανισθεί μέσα από πολλούς και διαφορετικούς τρόπους αλλά με έναν και μόνο στόχο, να ταξιδέψει τον ακροατή σε μια ψυχεδελική εμπειρία. Ο βασικός κανόνας της οπτικής τους ξεκινά από την εμφάνιση ήχων και τελειώνει με την σταδιακή ενοποίησή τους. Μέσα στην γεμάτη καπνούς ατμόσφαιρα την κρίσιμη στιγμή έρχεται σαν αχνός επισκέπτης εκείνο το black metal του άκρατου rhythm section που δεν έχει τίποτε κρυφό και δεν κουβαλά δωράκια, θα καταφέρει όμως με σχετική ευκολία να μεταλλάξει την οπτική του ακροατή. Στον μοτίβο των ήχων ο ρόλος του βιολιού είναι ζωντανός αλλά δεν έχει λάβει πρωταγωνιστικό ρόλο, ο συνδυασμός του με το black metal κάνει το σύνολο πιο έντονο και διαπεραστικό. Αν η μπάντα αυτοχαρακτηρίζει την μουσική της σαν ένα κράμα Black Metal & Psychedelic & Progressive δεν έχω καμιά αντίρρηση αλλά θα προσέθετα πως σαν άκουσμα είναι εύπεπτο ν’ απορροφηθεί από άλλα ακροατήρια.

Αν πρέπει να μπούμε σε αρνητικά σημεία, θα έλεγα πως δεν είμαι ικανοποιημένος από την παραγωγή ακόμα και αν είναι έτσι φτιαγμένη από άποψη. Τέλος να πω ότι βλέπω με ικανοποίηση την εξέλιξή τους αλλά μάλλον περιμένω ακόμη περισσότερα μιας και η μουσική προοδευτικότητα για να θεωρηθεί προοδευτικότητα πρέπει πάντα να κάνει βήματα προόδου, αν δηλαδή γίνει ένα βήμα και έπειτα αναπαραχθεί το ίδιο βήμα δοσμένο διαφορετικά τότε δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα νέο βήμα αλλά σαν το παλαιό νέο βήμα δοσμένο με νέο τρόπο.

2010-Watain-Lawless Darkness

Posted in Ιούνιος 2010 on 25 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

“Φεβρουάριος 2007” Metal Hammer (Gr)

Τ.Γιοβανίτης:

Τι σημαίνει το «No Return» που προσθέσατε κάτω από το λογότυπό σας στο εξώφυλλο? (σ.σ. μιλά για το Sworn To The Dark δείτε ακριβώς κάτω από το logo της μπάντας)

Erik Danielsson:

Αυτό αντιπροσωπεύει κάποιες οριστικές αποφάσεις που πήραμε πρόσφατα σχετικά με την μπάντα. Από εδώ και στο εξής, ο μοναδικός μου σκοπός στην ζωή είναι οι Watain. Παράτησα τη δουλειά μου, τα μάζεψα όλα, ξενοίκιασα το διαμέρισμα που έμενα, μένω κυριολεκτικά στο προβάδικό μας, χάραξα με tattoo το λογότυπό μας σε ολόκληρο το σώμα μου και δεν έχω κανένα άλλο στόχο πέρα από το να προχωρήσω με τους Watain ως το τέλος. Δεν είναι εύκολη απόφαση, θέλει πολύ μεγάλο θάρρος, ίσως να φάω τα μούτρα μου αλλά δεν με νοιάζει πλέον. Δεν πρόκειται να ζήσω την ζωή ενός κανονικού ανθρώπου με μια κανονική δουλειά για να κερδίσω λεφτά που προσπαθούν να με πείσουν ότι χρειάζομαι. Δεν γυρίζω πίσω σε τίποτε από αυτά. Έχω επιλέξει τη ζωή μου.

Όλα ξεκίνησαν το 2003 με την κυκλοφορία του Casus Luciferi το οποίο έχει θεωρηθεί σταθμός για το είδος (ναι εντάξει…) και έδωσε το έναυσμα για μελλοντικές επιτυχίες, έπειτα ήρθε το Sworn To The Dark και όπως είδαμε παραπάνω το νερό μπήκε στο αυλάκι. Στο διάστημα της απουσίας του ο Erik πέρασε για λίγο από τους Dissection σαν session μπασίστας και για να δέσει το γλυκό ή να οριστικοποιηθεί η cult φυσιογνωμία έγραψε και τους στίχους για το «The Yonder Beckons» των The Devil’s Blood. Οι Σουηδοί έκαναν τελικά το επόμενο βήμα τους μέσα στο 2010, ένα βήμα που λίγο πριν φτάσει στα χέρια μας η session of mist το διαφήμισε με τον πιο έξυπνο τρόπο. Θα τον χαρακτήριζα μια καλοστημένη αλαζονική προπαγάνδα με βάση την υποτιθέμενη σπουδαιότητα και αξία του. Πανέξυπνο! Και μεγάλο ψέμα ταυτόχρονα.

Ας μην γελιόμαστε οι Watain έβγαλαν ένα album που είναι σαν χάρτινο δοκιμαστικό απορρυπαντικού για το πραγματικό Black Metal. Δεν λέω βέβαια θα μαζέψει πελάτες, κάτι που έχουν ανάγκη μπάντα και εταιρεία αλλά θα ξενερώσει τους σοβαρούς οπαδούς γιατί θα το γουστάρει περισσότερο κάποιος με λιγότερες μαυρομεταλικές παραστάσεις, επειδή απλά θα το καταλαβαίνει πιο εύκολα και θα το διαδίδει σαν ένα πετυχημένο εγχείρημα. Αυτό δεν είναι βέβαια προσβλητικό για την μπάντα αλλά καταδεκτικό μιας και μας αποκαλύπτει ποιος είναι ο ρόλος τους στην σκηνή. Ειλικρινά τώρα, τρία χρόνια πριν όταν και διάβαζα την παραπάνω συνέντευξη στο Metal Hammer γελούσα και έλεγα «θα πεθάνει στην ψάθα ο μαλάκας» αλλά από την άλλη γούσταρα «γαμώ ρε Erik, ζήσε στο προβάδικο κάνε αυτό που θέλεις» κτλ αλλά πλέον αυτό το τρικ-φιασκό της cult φυσιογνωμίας με κάνει και καγχάζω φωναχτά! εξάλλου ο εναγόμενος ορίζει τον πήχυ της κρίσης του.

Το Lawless Darkness στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στα κιθαριστικά riff και την Heavy Metal λογική στην σύνθεση (ακούστε solάκια στα Wolves Curse & Lawless Darkness που σχεδόν ροκάρουν) που παραπέμπει σε μια σχετική απομνημόνευση των κομματιών σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μουσικά δηλαδή έχουμε μια μελωδική με υποψία κακίας version, την οποία και θα βρει οικεία ένας οπαδός.

Τέλος θα πρέπει να σημειώσω και μερικά θετικά μιας και μου άρεσε σε σημεία. Ιδιαίτερα στην εκπληκτική στιγμή του πολύ καλού Waters Of Ain, όταν και μετά το 10 λεπτό σκάει ο Carl McCoy. Σημειώστε ακόμα τις πετυχημένες διασκευές στο Chains Of Death (Death SS) και The Return Of The Darkness And Evil (Bathory) η πρώτη βρίσκεται στην limited digipack έκδοση ενώ η δεύτερη στο 7 ιντσο Reaping Death  που κυκλοφόρησε σαν μεζεδάκι λίγο καιρό πρωτύτερα. Τέλος το στήσιμο όλων των γύρω γύρω ζητημάτων, από την μεγάλη δουλειά που έγινε στο booklet μέχρι και το official μπλουζάκι που είναι υπερπαραγωγή μας εμφανίζουν και τις ικανότητες της μεγάλης εταιρείας που ανακατεύτηκε πολύ μεν με μεράκι δε.