Archive for the Μάρτιος 2010 Category

2010-Csejthe-Transcendance

Posted in Μάρτιος 2010 on 5 Οκτωβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Καναδοί είναι χθεσινοί στο Black Metal, πέρσι έκαναν την πρώτη Full-length εμφάνισή με το La Mort Du Prince Noir και φέτος μας στέλνουν το εν λόγο ep σαν φρουτάκι μέχρι το επόμενο βήμα τους. Δεν μπορώ να διαφοροποιήσω και πολύ την γνώμη μου γι’ αυτούς μιας και δεν υπάρχει κάτι νέο εδώ. Σαν σύνολο λοιπόν έχουμε ένα ατμοσφαιρικό black metal κομμένο και ραμμένο να τσαλαβουτά σε μια σκοτεινιά φορώντας το πέπλο της μυστικότητας που αργά ή γρήγορα θα κατανοηθεί μέσα από τον ρυθμικό εαυτό τους. Θετικό σε αυτή την ιστορία είναι ο παλιακός άνεμος που πνέει στις κυκλοφορίες τους, ένας άνεμος που θα σας φέρει πιο κοντά τους και ίσως σας ταξιδέψει. Νομίζω ότι υπάρχει στην δημιουργία των συνθέσεων αλλά και κατά την εκτέλεση ο συνδυασμός στοιχείων από τους Wolves In The Throne Room και τους Blut Aus Nord στην «δασική» τους όμως πλευρά. Συμπερασματικά έχουμε ένα συναισθηματικό σύνολο που ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί γνησιότητας και αντιγραφής, έχοντας το δικαίωμα να προσπαθεί να σας κερδίσει με την γλύκα του όπως μια κομπόστα και γιατί όχι άλλωστε τα καλά ζαχαροπλαστεία σπανίζουν.

2010-Amystery-All Hail The Cult

Posted in Μάρτιος 2010 on 3 Οκτωβρίου, 2010 by Plunderer

Εδώ και αρκετά χρόνια στην Γερμανία υπάρχει μεγάλο άνοιγμα προς τον μαυρομεταλικό ήχο σε σημείο η φάση να φτάνει σε κατάσταση ιζήματος ίσο με πέντε κουταλιές ζάχαρης στον καφέ. Οι Γερμανικές black metal μπάντες πέραν εξαιρέσεων δεν ήταν ποτέ η συμπάθειά μου, θα έλεγα μάλιστα ότι πολλές φορές με έκαναν να γελάσω δυνατά. Δεν μπορώ να πω όμως υπάρχουν και κάποια album που μελέτησα σε φάσεις αλλά δεν έχω αγοράσει ούτε ένα μέχρι σήμερα. Σέβομαι όμως το γεγονός πως αρκετές από αυτές που χλεύασα έχουν μεγάλο κοινό αλλά και ιδιαίτερο πάθος για το black metal ως μουσικοί αλλά και ως οπαδοί.

Οι Amystery λοιπόν δεν είναι νέα παιδιά πλέον και φέτος έκαναν το τρίτο album τους που οι ίδιοι αποκαλούν German Pure & Raw Black Metal και είναι ακριβώς αυτό. Δηλαδή μια tribute μπάντα, φόρος τιμής στον απανταχού true-ισμό που βέβαια τρέφει τεράστια αγάπη στους Darkthrone (θέλοντας και μη) αλλά και στους Craft ή τους Nargaroth (παλαιών ημερών). Αν αυτά είναι για εσάς θετικά συνεχίστε να διαβάζετε την παρακάτω ανάλυση, διαφορετικά πάτε σε μιαν άλλη.

Σε ολόκληρο το All Hail The Cult θα βρείτε black metal μεσαίας ταχύτητας που βέβαια θα γκαζώσει σε πολλές φάσεις πιάνοντας ικανοποιητικές ταχύτητες. Αρχικά έχουμε τυποποιημένο rhythm section  με τον drummer σε ρυθμούς «έχω αγκύλωση & Αλτσχάιμερ»και ήχο a la «ταπεράκια way», έπειτα τις κιθάρες που εντείνουν με αργά και απόλυτα κατανοητά riff και τέλος τα φωνητικά που μεταφέρουν αργά και υπομονετικά όλη την πυγμή του «πραγματικού» black metal χωρίς να παραβούν καμιά από τις ανίερες εντολές του. Το όλο δημιούργημα προσωπικά θα το χαρακτήριζα easy listening αλλά και απόλυτα ικανοποιητικό για τον ακροατή που ενδιαφέρετε για το απλό αλλά κατανοητό μαυρομεταλικό αίσθημα και αδιαφορεί για trends, prog και avant garde νεοτερισμούς. Highlight το λίγο διαφορετικό και συναισθηματικό Gazing Shades In Broken Glass αλλά και όλο το album με την παρέα φίλων και μπύρας. Από την άλλη όμως δεν βλέπω καθόλου θετικό να γίνετε trend το cult-ιλίκι και να ξεπατικώνουμε πεπατημένες κινήσεις με μπυροβλαχιά, δείτε στο myspace τους τις photos με την βάση του μικροφώνου σε σχήμα ανάποδου σταυρού και το κάψιμο με τα τσιγάρα στο στήθος….ντάξει κατουράτε και λίγο.

2010-Black Funeral-Vukolak

Posted in Μάρτιος 2010 on 3 Οκτωβρίου, 2010 by Plunderer

The new plague of the Black Funeral, 12 tracks of wamphyric Black Metal  Khaos in the old cult style, αναφέρει το επίσημο site. Το Waters of Weeping του 2007 ήταν ότι καλύτερο παρουσίασε η μπάντα μετά την cult εποχή των early 90’s. Φέτος οι Αμερικανοί υπερασπιστές του Cult (οκ καλύτερα ας πούμε του δικού τους cult) έπρεπε να προσπεράσουν την ενέργεια που διοχέτευσαν πριν τρία χρόνια μιας και το θεμέλιο που θα έχτιζαν μας ήταν είδη γνωστό. Στο Vukolak λοιπόν θα βρείτε σίγουρα το underground attitude στα γνωστά επίπεδα και όπως μπορεί να φανταστεί κάθε ακροατής που άκουσε συνειδητά Black Funeral ως σήμερα, δεν μπορεί να λείπει η classic πριμαριστή τσιρίδα που γαργαλάει το τύμπανο του αυτιού και κάνει τα riff στις κιθάρες να μοιάζουν με ήχο εντόμου που επιτίθεται ενοχλημένο. Τα φωνητικά είναι εκκωφαντικά τσιριχτά/ουρλιαχτά σχεδόν αλαλαγμοί πόνου με τολμηρό αλλά σε λογικά πλαίσια ύφος. Παράλληλα η πομπώδης εμβατηριακή και πάνω απ’ όλα βαμπιρική ατμόσφαιρα εισάγεται μέσα από αρκετά intro-tracks μέχρι να ξαναδεχτούμε την παραπάνω επίθεση με διάφορους τρόπους. Οι ακροατές του true ήχου πρέπει να σπεύσουν μιας και λογικά θα βρουν χαρά εδώ μέσα αλλά προσοχή σε τυχόν αμύητους γιατί παίζει και η ρήξη τυμπάνου. Συμπερασματικά είμαστε σε θεμιτό επίπεδο αλλά μου λείπει η βασανιστική μυστηριακή παράνοια του Waters of Weeping, μολονότι όλοι καταλαβαίνουμε πως μια τέτοια επανάληψη μπορεί να μην είχε και αξία. Θα έλεγα πως βασική προτεραιότητα των Αμερικανών για την δημιουργία του Vukolak ήταν η υπενθύμιση της ύπαρξής τους αν και από την άλλη πλευρά αυτό δεν αποσκοπεί και σε κάποιο πραγματικό κέρδος, οπότε μάλλον είμαστε ok.

2010-Forest Silence-Winter Ritual

Posted in Μάρτιος 2010 on 22 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Forest Silence είναι και πάλι κοντά μας μετά από μια τετραετία, οι απανταχού λάτρεις του χειμώνα ας ετοιμαστούν βάζοντας την ζεστή γούνινη κάπα τους γιατί το κρύο, η παγωνιά και το πολύ χιόνι που μας φέρνουν θα σκεπάζουν την καθημερινότητά μας. Η μπάντα πέρασε από το μελαγχολικό ambient των late 90’s σε μια κατάσταση low black metal στα mid zeros που θα λέγαμε πως μοιάζει με τις κινήσεις του σώματος μέσα στο πολικό ψύχος. Ο Ούγγρος Winter στην φετινή τελετή για τον χειμώνα (ο τύπος είναι χειμωνολάγνος τελείως) κουβαλά όλα εκείνα τα συστατικά που ανέπτυξε με το Full-length του 2006, όταν και μας παρέδωσε την φιλοσοφία του χειμώνα. Τίποτε μα τίποτε δεν τον ενδιαφέρει περισσότερο από την αρτηριοσκληρωτική μα αναγκαία διαδικασία για την αναπαραγωγή της παγωμένης ατμόσφαιρας. Η τελετή απαιτεί αργά riff και απλωτά φωνητικά με την απαραίτητη περιγραφική λογική και βέβαια τις όμορφες Ambient στιγμές (σε σημεία ακούω filosofem νομίζω) που μπορεί να μας θυμίζουν αρχετυπικές εικόνες της παγωμένης πλάσης. Αν ρωτήσει κάποιος τον δημιουργό και τους οπαδούς δεν τους καίγεται καρφί για την ποιότητα του όλου εγχειρήματος μιας και αν η ατμόσφαιρα επιτευχθεί η προσπάθεια πετυχαίνει. Μεταξύ μας όμως οι κιθάρες και τα φωνητικά κινούνται σε μια τυπικότητα που ενώ ποτίζει συναίσθημα τον ακροατή και αναπαράγει με έντεχνο τρόπο το κεντρικό θέμα δεν εμπεριέχει κάτι νέο κάτι διαφορετικό. Το τελευταίο κομμάτι Silence θυμίζει λίγο early days της μπάντας και αν υπάρχει κάποιος που λατρεύει το χειμωνιάτικο και μελωδικό ambient θα πρέπει υποχρεωτικά να τσεκάρει τα τρία Demo που έκανε η μπάντα (1997-2002) γιατί σίγουρα θα τα απολαύσει. Συμπερασματικά αν γουστάρετε τον χειμώνα σπεύστε είναι πιθανό να βοηθήσει και τους καλοκαιρινούς μήνες με λίγη από την δροσιά του.

2010-Bloody Sign-Chaos Echoes

Posted in Μάρτιος 2010 on 18 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Ομολογώ ότι δεν είχα ακροαστεί ως σήμερα τους Bloody Sign οπότε το φετινό τρίτο Full-length τους Chaos Echoes ήταν και η πρώτη μου επαφή με τους Γάλλους. Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκαν πολλές ακροάσεις για να μπορέσω να μπω κάτω από την επιφάνεια του αφού σε πρώτη φάση είναι όνομα και πράγμα. Δηλαδή ένας χαοτικός αντίλαλος σε σημείο να συμβαίνουν περισσότερα από όσα περιμένεις και απ’ όσα μπορείς να κατατάξεις και έπειτα να στοιχειοθετήσεις σε ερμηνευτικό οδηγό με λογικό ειρμό σκέψης.

Οι Γάλλοι έκαναν ένα άλμπουμ που μπορεί να σε κατευθύνει σε μια νέα διάσταση με βασικό όπλο την εγκεφαλική οπτική μιας εκτελεστικής αρτιότητας. Μιλάμε δηλαδή για ένα τεχνικό black/death σύνολο που όμοιό του δεν ακούμε συχνά και το παράδοξο στην περίπτωση των Γάλλων είναι ότι προσπαθούν να συνδυάσουν φαινομενικά ασυνδύαστα μουσικά δρώμενα. Η δομή των κομματιών εμπεριέχει αλλαγές, προεκτάσεις και λαβύρινθους που σχηματίζει το ρυθμικό μέρος σε συνδυασμό με τα άπειρα καλοφτιαγμένα riff αλλά και solo. Σε σημεία μπορεί να ξεπροβάλουν οι παλαιοί πρωτοπόροι Disembowelment από την Αυστραλία αλλά και τα νέα τέκνα αυτών οι Portal, αλλού πάλι ενδέχεται να σας θυμίσουν Deathspell Omega με τον τρόπο που μπορεί να σας τους θύμισε το περσινό album των Borgia Ecclesia, συνολικά το Chaos Echoes είναι ένα οξύμωρο θεώρημα που επετεύχθη με τρόπο που είναι ικανό ακόμα και να πωρώσει.

Η Γαλλική σκηνή έχει πάρει διαφορά από τα late 00’s και η γέννηση νέων μονοπατιών είναι μονόδρομος για την αέναη συνέχεια του είδους. Έτσι όπως πάμε σε λίγα χρόνια θα μιλάμε για Black Metal διαφωτισμό προς μια νέα σκοτεινή εποχή. Τέλος δεν μπαίνω καν σε διαδικασία επιλογής κομματιών όταν υπάρχει τέτοια συνοχή και προτείνω ανεπιφύλακτα το album σε όσους θα ήθελαν ακραίο metal αλλά και τεχνικό συνάμα χωρίς τους αβάσταχτους prog αυνανισμούς και απαράδεκτες math ασυναισθησίες. Salute!