Archive for the Μάρτιος 2012 Category

2012-Hail Spirit Noir-Pneuma

Posted in Μάρτιος 2012 on Ιουνίου 2, 2012 by Plunderer

Οι Hail Spirit Noir είναι ένα νέο project που δημιούργησαν στην αρχή των 10′s τρία μέλη των Transcending Bizarre?, οι οποίοι ωστόσο έχουν ανακατευτεί και με άλλες μπάντες στον ευρύτερο heavy metal χώρο. Το ντεμπούτο full-length «Πνεύμα» κυκλοφόρησε φέτος από την Code666 Records και ηχογραφήθηκε στα Lunatech Studios. Το master έκανε ο Jens Bogren (Opeth, Katatonia, Amon Amarth) και το ψαρωτικό artwork είναι του Αμερικανού Jesse Peper.

Το «Πνεύμα» είναι ένα πολυσυλλεκτικό metal μείγμα που μοιάζει απρόσμενο, παράξενο, σχολαστικό αλλά μπορεί να γίνει απολαυστικό ως κι εθιστικό. Η βάση των συνθέσεων προκύπτει από την ενοποίηση αρκετών και φαινομενικά ασύνδετων μουσικών εφαρμογών κανονίζοντας ένα προξενιό ανάμεσα στο Black και το Prog Metal. Τα κομμάτια ζουν σε mid tempo ροές και φέρουν μια σχετικά ομαλή κίνηση αλλά δεν ξεχνούν τα ξεσπάσματα και τις ταχύτητες. Στο εσωτερικό τους θα βρούμε progressive εφαρμογές και Black Metal αισθητική δεμένα σε μια metal νοοτροπία, με βασικό χαρακτηριστικό την απροσδιοριστία της επόμενης κίνησης. Η μπάντα θεωρεί πως η συνδυαστική σκέψη είναι πέρα από τρόπος σύλληψης και έναυσμα πλοκής, έτσι μέσα στις συνθέσεις επιτυγχάνουν εύστοχη συγκόλληση ετερόκλητων στοιχείων χωρίς αυθαιρεσίες και με μια απελευθέρωση παικτικά που είναι αντιληπτή στην αύρα του συνόλου. Ουσιαστικά οι Hail Spirit Noir φτιάχνουν ένα κράμα που συνδυάζει πολλά και διαφορετικά στοιχεία του Metal, χωρίς να θεωρεί και δεδομένη την δομική τους ταυτότητα λειτουργικά οπότε παίζει μαζί τους με καλλιτεχνικό τρόπο. Μάλιστα τ’ όραμα για ευκταίο συνοικέσιο μεταξύ Black και Progressive επηρεάζει έντονα τον ψυχισμό της μπάντας, που ζει σ’ έναν υγιή παραλογισμό σχηματίζοντας απροσδιόριστο feeling.

Σε όλο το μήκος και το πλάτος θα βρούμε ποικίλα στοιχεία όχι μόνο στον τρόπο εκτέλεσης αλλά και στο ύφος. Το οποίο σημαίνει πως οι σκέψεις κατά την σύνθεση δεν λαμβάνουν μόνο δομικά στοιχεία σε σύμπραξη αλλά και συναισθηματικά μοτίβα σ’ εναρμόνιση. Η αναλογία των συναισθημάτων παίζει με το φως και το σκοτάδι σε ισόρροπες αναλογίες κάνοντας το σύνολο οικείο στο αυτί αλλά όχι τόσο στα συναισθήματα που εκπέμπει. Αναμφισβήτητα αυτό είναι το κλειδί του album, μιας και απομένει ο ψυχισμός κάθε ακροατή που θα το εισπράξει, θα το αναλύσει και θα συμπράξει ή θ’ απομακρυνθεί. Στα πλεονεκτήματα της σκέψης των Θεσσαλονικέων είναι η ορθή χρήση της δεξιότητας τους. Δεν υπάρχει κανένα σημείο που η complex λογική του progressive να μετατρέπει την πλοκή σε αφηρημένη ευταξία ή να χρωματίζει με φωσφόριζε χρώματα το Black Metal μονοπάτι. Παράλληλα οι Black Metal εκβολές έχουν επίπεδο ακόμα κι όταν γεννιούνται από prog νοοτροπίες, ξεπερνώντας μέσα από το Cult θεώρημα τον σκόπελο της γελοιοποίησης που συνήθως χαρακτηρίζει τέτοια συνοικέσια. Η πρόσθετη δύναμη στην συνθετική δυνατότητα των Hail Spirit Noir, είναι ο γλυκός ήχος που έφτιαξαν μέσω των παλαιού τύπου ενισχυτών με λυχνίες αλλά και κάθε λεπτομέρεια που σκαρφίστηκαν για να επιτύχουν σύζευξη αναλογικού και μοντέρνου ήχου που βγάζει νόημα.

Επί του πιεστηρίου, στο Mountain Of Horror θα βρούμε prog αύρα που διασπάται από φωνητικά σε grim διαστάσεις ενώ αναπτύσσει ρυθμικότητα σε solo λογική. Πιο κάτω στο Let Your Devil Come Inside τα καθαρά φωνητικά σε System Of A Dawn μελωδίες συναντούν riff σε Virus θέσεις. Το Against The Curse, We Dream αποκαλύπτει τα πλεονεκτήματα της οπτικής, εδώ απολαμβάνουμε τύμπανα (τα οποία έχουν θαυμάσιο ήχο καθ’ όλη την διάρκεια του album) και πλήκτρα που φέρουν 70′s άρωμα, τα φωνητικά επιμένουν σθεναρά μέχρι να φτάσουν την απαγγελία στα ελληνικά (με 90′s συναισθηματισμό) δημιουργώντας μια από τις καλύτερες προσμίξεις των υποειδών. Η διήγηση του When All Is Black κρατά την ήρεμη progressive έκφραση, που θα γίνει έξαψη μέχρι την ολοκλήρωση. Το δεκατριάλεπτο Into the Gates of Time μοιάζει με δεξαμενή που χορεύουν όλες οι παραπάνω σκέψεις, παντρεύοντας το Black και το Progressive σε ρυθμικές αναζητήσεις. Τέλος, το Χαίρε Πνεύμα Σκοτεινό φέρει στην έκφραση τον ορισμό του ελληνικού Metal, ολοκληρώνοντας το σύνολο με heavy δύναμη κι ένταση.

Συμπερασματικά το ντεμπούτο των Hail Spirit Noir ενδιαφέρει όλο το Metal ακροατήριο, με την προϋπόθεση πως κάθε ακροατής θα μπει στο έργο φέροντας μαζί του πνεύμα προσοχής γαρνιρισμένο με υπομονή και επιμονή. Γιατί το “Πνεύμα” δεν ανέχεται προσδοκίες και απαιτήσεις, αφού σαν μείγμα δεν φέρει υποσχέσεις μιας συγκεκριμένης οπτικής αλλά μια πειραματική προσέγγιση με ίχνος προοπτικής να χτίσει κάτι νέο, με συγχωνεύσεις σε γνωστές αποχρώσεις και σχηματισμούς.

Advertisements

2012-Demoncy-Enthroned Is The Night

Posted in Μάρτιος 2012 on Μαΐου 9, 2012 by Plunderer

Αν θέλαμε να βρούμε τις μπάντες που σήκωσαν ψηλά το Black Metal στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, εξαιρώντας από το παιχνίδι τον Καναδά, θα ξεκινούσαμε χρονολογικά με τους Goatlord και τους Order From Chaos που έζησαν και οι δυο στις παρυφές του ακραίου μεταλλικού κράματος αγγίζοντας το Black/Death και την άβυσσο. Έπειτα θα βαρούσαμε προσοχή για τους Von και Profanatica που θέσπισαν τους κανόνες και τέλος θα κλείναμε την πεντάλφα με τους Demoncy, για όλα όσα ακολουθούν. Η μπάντα δημιουργήθηκε στα late 80′s από τον Robert Crusen, γνωστό σε όλους μας ως Ixithra και ξεκίνησε μια πορεία που μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ενενήντα είναι σχετικά μπερδεμένη. Βλέπετε ο ιθύνων νους δεν έκανε τις επιλογές που θα έπρεπε για να πάρει κάθε δουλειά τον δρόμο της σωστής δημοσιοποίησης, σε αυτό καθοριστικό ρόλο έπαιξε το ανύπαρκτο line-up, που αριθμεί μέχρι σήμερα έντεκα πρόσωπα σε session ρόλους. Παράλληλα οι μαυρομεταλλικές τους θέσεις έκοβαν βόλτες σε όλη τη γκάμα των εφαρμογών του Είδους στα 90′s, μπερδεύοντας με τις προεκτάσεις τους τον ακροατή της εποχής εκείνης.

Πάμε λοιπόν πίσω στο χρόνο να δούμε τι ακριβώς συνέβη, αρχικά το 1991 είχαμε ένα promo tape που εμπεριέχει το κομμάτι Impure Blessings (Dark Angel of the Four Wings), που έπλεε σε Rehearsal καταστάσεις μ’ εκκωφαντικό ήχο, αναδεικνύοντας περισσότερο τα Death Metal χαρακτηριστικά του. Το 1993 η μπάντα παρουσιάζει το Faustian Dawn, που έμελλε να γίνει και το γνωστότερο Demo τους. Στο περιεχόμενο θα βρούμε πριμαριστό Black/Death που έσταζε Beherit κάνοντας παιχνίδι με τις ταχύτητες, βέβαια ο Robert Crusen δεν ήταν κανένας μίμος του κερατά έχοντας και δικά του κόλπα να επιδείξει. Τα κομμάτια ας πούμε αν και μικρής διάρκειας φάνταζαν μεγαλύτερα, λόγω του άδειου ήχου και των riff που ήταν μακρά και τσίριζαν κολασμένα ακόμα και στ’ αργά τους μέρη. Τα φωνητικά ήταν απόμακρα, αργά, σχεδόν ψιθυριστά αλλά έβγαζαν μια brutal παράνοια σε πολλά σημεία. Στο Faustian Dawn θα βρούμε και μια σειρά από Synth/Ambient κομμάτια, που άφηναν ελεύθερο έναν μυστήριο μεσαιωνικό αέρα που του πήγαινε απεριόριστα. Οι Demoncy μ’ αυτή την δουλειά πέτυχαν την έκφραση που ήταν και ο βασικός στόχος έναρξης, πέραν αυτού όμως δημιούργησαν μια βάση με γνώμονα τον ήχο και την απόχρωση στην οποία θα στηριχθούν τα επόμενα χρόνια. Αυτή η κυκλοφορία για το Είδος είναι από τις πρώτες που παντρεύει το Black/Death και το Synth/Ambient μέσα σ’ ένα ενιαίο σύνολο, είναι μάλιστα η μοναδική περίπτωση που θυμάμαι να έγινε με αυτόν τον τρόπο.

Το επόμενο Demo ήρθε το 1995, ο τίτλος του ήταν Ascension Of A Star Long Since Fallen και άλλαζε αρκετά τη θέση του Black Metal τους, βγαίνοντας παγανιά με αγνή διάθεση και μονότονο χαρακτήρα. Εδώ έχουμε ένα συγκερασμό στοιχείων Νορβηγικής λατρείας με ρυθμικό μέρος που τείνει στο χάος χωρίς όμως και να το ανακαλύπτει. Οι ταχύτητες εξάπλωναν την οργή, το παγανιστικό άρωμα ενίσχυε την κομψή θηριωδία και ο καταποντισμός φόρτιζε όλο και περισσότερο την δίχως σθεναρά θεμέλια δράση. Όλα αυτά σε ίσες ποσότητες δημιουργούσαν εν τέλει ένα σύνολο που έμοιαζε να ουρλιάζει αβοήθητο σε υποχθόνια τούνελ. Αν δούμε την ιστορική του θέση στις μέρες μας θα έλεγα πως ταιριάξει αρκετά στο Usbm των late zeros (λεγόμενο και third wave of Usbm) που ζει σε μια πυκνή παραζάλη, για του λόγου το αληθές παίξτε το The Darkbringer και κάντε σύγκριση με το ηχόχρωμα των Demos που βγαίνουν στις μέρες μας από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το 1996 θα έρθει το Commencement Of The Dark Crusades που συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο λαμβάνοντας λίγο παραπάνω υπόψη του την “Ιδέα” των Darkthrone κατά τη σύνθεση. Εδώ τα κομμάτια μεγαλώνουν αρκετά σε διάρκεια βγάζοντας ένα επικό φρόνημα, περίπου όπως το έκανε και ο Andrew Jay Harris (Akhenaten) στους Judas Iscariot, αλλά θα έλεγα πως κρατούν περισσότερο τις Νορβηγικές θέσεις στην πλοκή με μακρόσυρτα riff που ανεβοκατεβαίνουν και παύσεις αναπνοής μέχρι την επόμενη πορεία. Παράλληλα έχουν πολλά μελωδικά περάσματα και φωνητικά σε απόμακρες grim θέσεις που σε πολλές περιπτώσεις φέρουν δευτερεύοντα ρόλο. Απολαύστε την κυματική του διακύμανση, τα μελωδικά σημεία και κλεισίματα και όταν με το καλό φτάσετε στο The Final Battle For Our Once Glorious Midgard τσιμπήστε την ένταση.

Το 1999 οι Demoncy κυκλοφορούν το Within The Sylvan Realms Οf Frost ως ντεμπούτο full-length, αν και στην ουσία ήταν compilation γιατί εδώ θα βρείτε όσα αναλύσαμε παραπάνω. Τα κομμάτια (1-6) ανήκουν στο Commencement Of The Dark Crusades Demo που γράφτηκε το 1996. Ο Ixithra στο διπλό compilation Faustian Dawn & Within The Sylvan Realms Of Frost του 2002 αναφέρει πως ανήκουν στο Within The Sylvan Realms Of Frost ακυκλοφόρητο Demo του 1996. Όπως και να χει μιλάμε για τα ίδια τραγούδια σε άλλη σειρά με σχετικές διαφοροποιήσεις στο ηχητικό μέρος. Τα κομμάτια (7-10) ανήκουν στο Hypocrisy Of The Accursed Heavens Demo της περιόδου 94-95 που δεν κυκλοφόρησε εκείνα τα χρόνια, με κάποια κομμάτια του να τελειοποιούνται στο Ascension Of A Star Long Since Fallen του 1995, τα οποία θα βρούμε και πάλι στο τέλος (11-13).

Το Joined In Darkness ήταν να κυκλοφορήσει το 1995 ως Demo αλλά τελικά βγήκε στην αγορά το 1999 σαν full-length. Παρέα του είχε τα Impure Blessings (Dark Angel Of The Four Wings) σε μια νέα εκτέλεση όπως ακριβώς του άρμοζε, το κλασσικό Winter Bliss που πάει παντού, αλλά και τα κομμάτια από το 7άρι The Dawn Of Eternal Damnation του 1995 που δεν είχε κυκλοφορήσει επίσημα τότε. Εδώ έχουμε το album που έκανε γνωστή τη μπάντα μέσα από το βορβορώδες Black/Death που φέρει ισορροπημένο γουργουρητό πηχτό και πυκνό ήχο και γίνεται με κάθε δρασκελιά ολοένα και πιο μεγάλη έξη, φτάνοντας τον ακροατή στο σημείο να ξεροσταλιάζει συχνά μέσα στο θορυβώδες μουρμουρητό του. Όγκος καθ’ όλη την διάρκεια και ήχος που τείνει ολοένα και περισσότερο στο «μπουλντοζέ» Death αλλά και στο «αλυσοδεμένο» Doom φτάνοντας στο σημείο να εξομοιώνει μια οικοδομή σε φόρτο εργασίας. Κι όμως όσο κι αν μοιάζει να “την κάνει” μουσικά από το μαντρί δεν θα μετακινηθεί στο ελάχιστο από την Black Metal αισθητική. Βλέπετε τα φωνητικά που μοιάζουν με μια ένωση ghost & gargoyle καθοδηγούν στην εντέλεια τον συρφετό στην απέραντη σκοτεινιά, διαχέοντας όλο το μήκος και πλάτος μ’ ένα σκιερό καπνό που μοιάζει να κινείται ως ξεχωριστή οντότητα. Είναι μια εκτοπλασματική ερμηνεία που περιδιαβαίνει όλο το μοτίβο της μονοτονίας συμπράττοντας σε λίγα σημεία με τα πλήκτρα που σκορπούν νεκρική οσμή για την δημιουργία ενός αβυσσαλέου συμπλέγματος. Το compilation Faustian Dawn & Within The Sylvan Realms Of Frost του 2002 που ανέφερα και παραπάνω χωρίζει ουσιαστικά το έργο των Demoncy στο Black/Death και το Raw Black Metal αντίστοιχα μ’ επιλογές κομματιών απ’ όλα τα παραπάνω.

Το 2003 οι Demoncy προχωρούν στο επόμενο βήμα που έφερε τον γλαφυρό τίτλο Empire Of The Fallen Angel, εδώ η παραγωγή αλλάζει ύφος αποκτώντας μια καθαρή λογική κατά την ανάπτυξη. Το μουσικό πλαίσιο βγαίνει πολύ Νορβηγικό λειτουργώντας αντιφατικά σε σχέση με την Black/Death αισθητική που κουβαλά εικαστικά. Τα κομμάτια έχουν τον όγκο του παρελθόντος αλλά εκφράζονται μέσα από εξυψωτικά riff, με το ρυθμικό μέρος να συμμετέχει απλά εκκρίνοντας αναθυμιάσεις γύρω τους. Οι ταχύτητες είναι παρούσες σχεδόν σε όλη του τη διάρκεια και τα φωνητικά βρίσκονται σε μια ισορροπημένη κλίμακα grim διάστασης με την εκφορά τους να πιάνει παχιά και κατανοητή άρθρωση, ακούστε το καλύτερο κομμάτι αλλά και καταδεικτικό του συνόλου Shadows Of The Moon (The Winter Solstice) αλλά και το αξιόλογο The Ode To Eternal Darkness που τ’ ολοκληρώνει, το συγκεκριμένα μάλιστα χρησιμοποιήθηκε και στο Split με Dark Opus που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά.

Ο Αμερικανός επιστρέφει φέτος μετά από οκτώ χρόνια με το νέο full-length Enthroned Is The Night που ήταν έτοιμο από πέρσι. Το εξώφυλλο του Juanjo Castellano ζει σε μια δαιμονική φάση εξάγοντας ένα feeling στην εικαστική διάσταση των 90′s. Βέβαια δε μιλάμε για κάτι πολύ καλό, αλλά τουλάχιστον προσπερνά την εφηβική μετριότητα του Empire Of The Fallen Angel που είχε κάνει ο ίδιος το 2003.

Το φετινό album είναι εξολοκλήρου δημιούργημα του Ixithra που όπως φαίνεται κατάλαβε πως ο μοναχικός δρόμος είναι ο μόνος που μπορεί να κρατήσει εν ζωή τους Demoncy. Στο εσωτερικό θα βρούμε μια έξαψη που προσεγγίζει βαθμιαία την άψυχη κενότητα, μια παχύρρευστη ορδή σε κενό φόντο, ένα Black/Death σε ηρεμία και σκότος που οδηγεί τον ακροατή στα λημέρια της ανυπαρξίας. Τα riff ζουν σε κατάσταση βοής και τείνουν να φτάσουν απλανείς θέσεις με τον ήχο που κουβαλούν, παράλληλα συμμετέχουν σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με τ’ ογκώδες ρυθμικό μέρος έχοντας ως στόχο την χρεωκοπία του συναισθηματικού μας κόσμου. Τα φωνητικά πορεύονται σαν άλλοτε, με αυτή την χαμηλή και αχνή εκφορά μοιάζοντας με το πνεύμα της νύχτας που μας καλεί στην τελετή ενθρόνισής της. Αμυδρό φως στην αποτρόπαια τελετή είναι οι μικρές παύσεις μελωδικής ροής, μέσα από τα πλήκτρα που λειτουργούν σε συγκεκριμένα σημεία ως βάλσαμο που εκτοπίζει την προσοχή μας πέρα από τον πηχτό λάκκο του βουητού, την βάναυση αυτή κίνηση που σχηματίζει η συνεχής ροή. Στο συνθετικό κομμάτι ο τρόπος που εκφράζεται ο Αμερικανός είναι απλός, ευθύς αλλά και δεδομένος σε πολλά απ’ όσα επιλέγει να κάνει. Έχει όμως ως σύμμαχο ένα μαγικό ήχο που κάνει τα riff αλλά και κάθε ρυθμικό στροβίλισμα να μοιάζουν ως νέα και διαφορετική μεθόδευση. Αυτό είναι άλλωστε και το βασικό πλεονέκτημα του Enthroned Is The Night αφού καταφέρνει και χρησιμοποιεί με πολύ έξυπνο τρόπο την παραγωγή, εγείροντας από το εσωτερικό της μια μυστήρια αύρα. Μέσω αυτης κατορθώνει να επιτεθεί και υποχθόνια για να σχηματίσει μια απόχη που εγκλείει μέσα της την προσοχή μας και σταδιακά όλο μας το Είναι.

Ο Ixithra δημιούργησε ένα συνονθύλευμα ισορροπίας με στόχο να υπνωτίσει τον ακροατή και όταν αυτός μειώσει κάθε ικανότητα αντίδρασης να τον περιπλέξει στα δίχτυα της υπνηλίας και ν’ αρπάζει την ψυχή του. Το Black/Death είναι μια μουσική έκφραση που ζούσε και ζει μακριά από συναισθηματικούς μετεωρισμούς, υπάρχει όμως και σε αυτό μια αισθαντική θέση, κάτι που εισπράττει ο ακροατής και μεγαλώνει μέσα του κατά την διάρκεια της ακρόασης. Έτσι και το Black/Death του Enthroned Is The Night ζει σε μια τέτοια θέση, με την διαφορά πως αυτή μοιάζει «χωρίς οίκτο» φέροντας την ικανότητα να νεκρώνει σταδιακά τον ψυχικό μας κόσμο. Θα την περιέγραφα ως μεθοδευμένη θανάτωση των συναισθημάτων, αποδίδοντάς της ουσιαστικά την ανάποδη δράση, μια μη-αισθαντικότητα δηλαδη αφού έχει ως βασικό σκοπό την οριστική διαγραφή όσων νιώθει ο ακροατής και όχι την γένεση νέων συναισθημάτων. Η Θανατερή ησυχία που επικρατεί εδώ μπορεί να μας οδηγήσει στην συναίσθηση του τέλους, αυτή που δεν βιώνει αληθινά κανείς αλλά τον περιτριγυρίζει σε όλη του την ζωή μέσα από τον χαμό οικείων και φίλων. Οι συνδαιτυμόνες του σκότους επέστρεψαν και καλά θα κάνετε ν’ ακολουθήσετε ένα διαρκές εμπάργκο σε καθετί αναληθές. Μόνο Demoncy.