Archive for the Νοέμβριος 2010 Category

2010-Crucifiction-Portals To The Beyond

Posted in Νοέμβριος 2010 on Νοέμβριος 2, 2011 by Plunderer

Οι Crucifiction ξεκίνησαν το 2003 με το demo tape Crucified With Horns, τα αμέσως επόμενα χρόνια κάθε μέλος αφοσιώθηκε σε άλλα project μέχρι την περσινή χρονιά που είχε έρθει πλέον η ώρα να εξαπολύσουν την πρώτη τους γενικευμένη επίθεση, έτσι γεννήθηκε το ντεμπούτο Portals Of The Beyond. Η θεματολογία και η αισθητική που χρησιμοποίησαν βρίσκεται καλά κρυμμένη στις σκοτεινές γωνιές της γης, μέσα στις πύλες των κόσμων του H.P.P Lovecraft, δεμένη με την κτηνώδη θηριωδία των μεγάλων παλαιών της Αβύσσου, ένα αρχαίο ζωικό βασίλειο λυσσαλέο και ασταμάτητο, δοσμένο μέσα από ένα βαθύ λαγούμι που μόνο το Death Metal μπορεί ν’ αποδώσει επαρκώς.

Οι Αθηναίοι παίζουν μέσα σ’ ένα νεκρομεταλλικό κενό­ με αύρα και έντονο άγγιγμα από την χρυσή εποχή του Death Metal όταν μεγαλουργούσαν μπάντες όπως οι Morbid Angel, Deicide, Incantation, Immolation, Suffocation. Εδώ, μέσα στην πρώτη ολοκληρωμένη τους δουλειά θα βρούμε riff και περάσματα αργά με ήχο βαθύ που σχηματίζουν σε συνδυασμό με το rhythm section ένα σύνολο ογκώδες, πληθωρικό και ασήκωτο έτοιμο να πάρει σβάρνα στο διάβα του πλανήτες και κόσμους. Οι ρυθμοί από αργόσυρτοι θα γίνουν γρήγοροι σ’ έναν άκρος επιτυχημένο συνδυασμό τόσο τεχνικά όσο και σε επίπεδο παραγωγής, το mastering έχει επιμεληθεί ο Colin Davies (Vile).

Τα κομμάτια αν και λαμβάνουν δράση μέσα στο κλινικό Death Metal πεδίο θα ξεφύγουν με heavy κιθαριστικές απολήξεις και τελειώματα (The Downward Journey) ή ακόμα και με solo (They Come In Slumber). Στο rhythm section τόσο τα Blast Βeats σε (Threshold To The Lethargy Of Stars και Perennial Hecatomb) όσο και οι μπασογραμμές που πεταρίζουν (The Scourging Wreath) παρουσιάζουν το δέσιμο και την ευελιξία της μπάντας. Ξεχώρισα ακόμη τα Wrecked In Oblivion, The Scourging Wreath σ’ ένα album που δεν θα πέσει ούτε στιγμή από τον πήχη που το ίδιο έθεσε στον εαυτό του. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε δομή και σκέψη αλλά και στη ροή κάνοντας το εξίσου ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος του. Μπορούμε ακόμα να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στα βορβορώδη φωνητικά που εκπέμπουν ολοκληρωτικά τον βούρκο του Brutal Death Metal σαν τον γδούπο μιας δυνατής σφαλιάρας. Τέλος, έχω την αίσθηση ότι το feeling που κατάφεραν να μας ποτίσουν είναι δελεαστικό να το δούμε να παρουσιάζεται σε live εμφανίσεις.

Συμπερασματικά οι Crucifiction βάλθηκαν να ξυπνήσουν με όρεξη και πάθος μνήμες αλλοτινές, μνήμες αληθινές, μνήμες Death Metal. Το μουσικό είδος που παρέδωσε την στυγνή αλήθεια χωρίς κουραφέξαλα και μαγγανείες ήρθε ατόφιο και στην Ελλάδα με πολλά χρόνια καθυστέρηση, θαρρώ μάλιστα πως καταφέρνει μέσα από τα δικά του στεγανά να φυσήξει έναν επιθανάτιο ρόγχο στα μούτρα μας και σίγουρα αυτός δεν θα είναι ο τελευταίος.

2010-Temple Of Not-Μέλαινα Τάξις τοῦ Θανάτου

Posted in Νοέμβριος 2010 on Οκτώβριος 31, 2011 by Plunderer

Πριν από έξι περίπου χρόνια στην περιοχή Green Mountain Falls του Colorado δυο γνώριμοι μαυρομέταλλοι, ο Naas Alcameth και ο Ophis αμφότεροι μέλη των σκοταδιστών Nightbringer, δημιούργησαν τους Temple Of Not. Η εμφάνιση του project έγινε μέσα από το split Rex Ex Ordine Throni παρέα με την μαμά μπάντα των Nightbringer. Στα δυο κομμάτια τους εκεί, βρήκαμε ένα αργό και επιβλητικό ambient, σκοτεινό και αρκετά απλωτό με μικρή αλλά ιδιαίτερα ατμοσφαιρική ηχητική μεμβράνη. Ο τρόπος έκφρασης των Αμερικανών ήταν λιτός και μυστήριος καθώς προσέγγιζε βαθμιαία το άπατο βάθος της αβύσσου. Στο ομότιτλο κομμάτι θα βρούμε την αρχή της πορείας, το βάδισμα στα περίεργα μονοπάτια και θα βιώσουμε την έξαψη των αισθήσεων. Λίγο αργότερα και πιο συγκεκριμένα μετά το δέκατο λεπτό, με τη χρήση του «θορύβου» (noise οπτικής αλλά πιθανά από κιθάρα), θα βγάλει την προσμενόμενη αγριότητα για να μας περιθάλψει. Αν υπήρχε κάτι φιλικό στην πρώτη εκπομπή των Temple Of Not, ζούσε στο βάθος του The Sunken Houses Of Sleep, εκεί η σκέψη του ακροατή θα συνθηκολογήσει σταδιακά με την κενότητα για να φτάσει σε σημείο να μην νιώθει ακριβώς, να μην σκέπτεται ακριβώς και να ταξιδέψει ακόμα πιο βαθιά με όπλο την απάθεια.

Μέσα στο 2010 οι Αμερικανοί θέλησαν από project να γίνουν κάτι περισσότερο, έτσι έκαναν ντεμπούτο κάτω από τον ελληνικό, αλλά όχι δα και κατανοητό τίτλο, Μέλαινα Τάξις τοῦ Θανάτου. Εδώ δεν θα βρείτε μουσική αλλά ένα κολάζ ήχων που σχηματίζουν πορεία μέσα σε μια μονοτονία, μια μονοδιάστατη εκπομπή που δεν μεταμορφώνει τον εαυτό της παραμένοντας καθ’ ολοκληρία αιχμάλωτη της νηνεμίας. Αυτή είναι μια θέση που αμβλύνει την διάθεση και εντάσσει την ψυχοσύνθεσή του ακροατή στον μαρασμό των συναισθημάτων. Ζούμε στο αρνητικό φίλμ μιας τελετής, με την αίσθηση του φόβου να διαδέχεται την αρχική αγωνία, μέχρι να γίνουν απλές αναφορές αισθαντικών θέσεων που κάποτε υπήρξαν. Η ώρα θα περάσει βαδίζοντας αργά και σταθερά στο εσωτερικό της ομαλότητας του τρόμου, με τον θόρυβο να κάνει κύκλους παρουσίας ανά κομμάτι. Όλο το album θέτει σαν προτεραιότητα την προσέγγιση της σιγής, μια κατάσταση αναμονής που θα φτάσει στην ακινησία μέχρι να πάρει την θέση της και πάλι η noise ανατριχίλα και να επέλθει η νύχτα. Μια νύχτα δύσκολη, ατελείωτη και παράξενα σκοτεινή. Το ύφος του album έχει την δύναμη να μπλοκάρει την συγκέντρωση του μυαλού και να εξωθήσει την αστική προσοχή σε κατακερματισμό, έτσι σε σύντομο χρονικό διάστημα αιχμαλωτίζει το νου σε μια πορεία που μπλοκάρει την πραγματικότητα ως έχει. Η Μέλαινα Τάξις τοῦ Θανάτου δεν φέρει μαζί της κάτι νέο και μοναδικό, κάτι που δεν γνωρίζουμε ηχητικά, αλλά χρησιμοποιεί τα όπλα του σκοτεινού ήχου και το feeling της ακραίας μουσικής με σκοπό να νεκρώσει το θυμικό κέντρο κάνοντας αυτόματα εμπάργκο στην εγκεφαλική σκέψη. Ένα στυγνό και σχετικά μακάβριο μονοπάτι που σέρνει σαν σιδερένια μπάλα μια πρόταση διαγραφής, στον ακροατή που θέλει να ταξιδέψει εξωδιαστατικά χωρίς να ενδιαφέρεται για την καλή επικοινωνία των νευροδιαβιβαστών του.

Το χαμαιλεοντικό πλεονέκτημα της ακρόασης με αρκετούς διαφορετικούς τρόπους είναι στοιχείο που υπάρχει γενικότερα στην ambient. Μπορεί λοιπόν καθένας να κρίνει την φάση παίζοντας το album από απρόσεκτο μουσικό χαλί και horror movie soundtrack ως και πολύ δυνατά με ακουστικά που μπλοκάρουν τα κοινωνικά γεγονότα που μας κατατρέχουν. Αν όμως μετρά κάτι για την θεληματική παρουσία σας εδώ, σχετίζεται με αυτό που κάποιοι ονομάζουν “εσωτερικό διάλογο”. Το νοητικό μακροβούτι κούρασε, ας επικρατήσει ενός album σιωπή.

2010-Amen Corner-Leviathan Destroyer

Posted in Νοέμβριος 2010 on Ιανουαρίου 27, 2011 by Plunderer

Τον Αύγουστο του 1993 όταν στην Νορβηγία συνέβαινε το γνωστό έγκλημα που καθόρισε πολλά για την εξέλιξη του black metal, σε διάφορα μέρη της γης αυτό γεννιόταν μέσα από τα παλαιότερα πρώιμα υλικά. Στην Βραζιλία λοιπόν κάποιοι νέοι με το όνομα Amen Corner που δεν είχαν το μυαλό τους στην μπάλα και την samba, έχουν κάνει την προβλεπόμενη κασέτα και υπογράφουν στην γιγάντια τότε Cogumelo Records που καιροφυλακτεί για νέες μπάντες. Εκείνο λοιπόν τον Αύγουστο ντεμπουτάρουν με το Fall, Ascension, Domination που έμεινε γνωστό όχι τόσο για το περιεχόμενο του αλλά για ένα από τα χειρότερα εξώφυλλα στην ιστορία αυτής της μουσικής. Βεβαίως στο εσωτερικό του μπορούμε ακόμα να συναντήσουμε μια πολύ ωραία ένωση των τάσεων της ακραίας μουσικής των late 80’s και να πορευτούμε σε μια ατμοσφαιρική και αβυσσαλέα σύζευξη υλικών που χρησιμοποιούσαν οι Venom, Root, Master’s Hammer, Varathron, Rotting Christ και Mortuary Drape.

Έπειτα τα χρόνια πέρασαν και η μπάντα σταμάτησε μια οκταετία για να επανέλθει το 2007 με μια νέα προσπάθεια. Φέτος η Cogumelo Records τους αναλαμβάνει και πάλι και ένα ακόμα album προκύπτει. Οι Amen Corner παίζουν ένα black metal που εμπεριέχει πολλά thrash και heavy κλισέ τόσο σε riff και φωνητικά όσο και σε επίπεδα ατμόσφαιρας. Η Μουσική των Βραζιλιάνων κινείται σε mid tempo επίπεδα με σχετικά ανεβάσματα ταχυτήτων σε δρόμους ομαλής κυκλοφορίας. Περιλαμβάνει πολλές παύσεις διηγηματικού περιεχομένου και γενικά έχει δοθεί άπλετος χώρος στον Sucoth Benoth (aka Marcelo «Paulista») να ερμηνεύσει με τον δικό τον τρόπο τις ιστορίες του Leviathan Destroyer με το μουσικό κομμάτι να δένει αυτές σαν το ηχητικό χαλί ενός παραμυθιού. Διαφορές και ομοιότητες με παλιές κυκλοφορίες υπάρχουν αλλά αισθάνομαι πως όλες τους είχαν κάτι θετικό αλλά και τα ανάλογα μειονεκτήματα.

Λογικά αυτή η κυκλοφορία ανήκει στις αχρείαστες για τους περισσότερους εκεί έξω, εντούτοις αν θέλετε να δείτε μια μουσική από το παρελθόν παιγμένη στο σήμερα και δοσμένη με μια τεχνολογική πρόοδο (λέμε τώρα) μπορείτε να κάνετε την ακρόαση σας. Αντίθετα η κυκλοφορία αυτή ενδείκνυται για τους λίγο μεγαλύτερους μιας και στην ακρόασή της θα θυμηθούν γεύσεις παρελθοντικές με τον δεδομένο ρομαντισμό, σαν ένα καλό γλυκό του κουταλιού που έτρωγαν σε βαρετές επισκέψεις. Κόλλησα λίγο παραπάνω με το total παραμυθένιο κλείσιμο του They Are Among Us και με το cult εξώφυλλο βέβαια.

2010-Dødsengel-Alongside Choronzon & Ecstatic Horror

Posted in Νοέμβριος 2010 on Ιανουαρίου 24, 2011 by Plunderer

Το πιστεύετε δεν το πιστεύετε οι Νορβηγοί μετά το αρκετά ενδιαφέρον φετινό Full-length Mirium Occultum (cd) αλλά και το εξίσου καλό ep Arkaik (tape) είπαν να μας κοπανήσουν και δυο ωραία lp σε λίγες, πλην τίμιες στροφές. Αρχικά το 10 ιντσο Alongside Choronzon χαρακτηρίζεται από μια θεματική ενότητα και ξεκινά από την μουντή ηχητική οπτική του Contra Mundi για να μας περάσει στην άλλη πλευρά του κόσμου με ένα αργόσυρτο και παράλογο ύφος που ανοίγει την πύλη της πυραμίδας με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Εκεί μας περιμένουν όλα όσα θα θέλαμε, ξεκινώντας από το Vi, Templa Diaboli που ανεβάζει ταχύτητες για να μας αρπάξει το μυαλό και να το οδηγήσει στο παράλογο και μεταφυσικό μονοπάτι. Τα γρήγορα riff και τα φωνητικά σε παραφροσύνη λειτουργούν παράλληλα με το μουσικό μέρος. Η πυραμίδα έχει κρυμμένα μυστικά και εκεί ψηλά το σύμβολο του ματιού δεν είναι τυχαία εγγεγραμμένο, αόριστα και φοβικά μουρμουρητά σε μια εμπειρία τρόμου. Για να κλείσουμε με riff που τρυπούν τους αρχαίους λίθους και μας οδηγούν στο εσωτερικό του οικοδομήματος και την The City Of Pyramids όπου συντελούνται άγνωστα μυστήρια του παρελθόντος σε μαυρομεταλλικό φόντο. 

Το δεύτερο ep με τον τίτλο Ecstatic Horror είναι 7άρι και αποτελείται από το τυπικά κινούμενο black metal του Axis Mundi που ωστόσο ενσωματώνει μέσα του όλη την ατμόσφαιρα που προσπαθούν να δημιουργήσουν οι Νορβηγοί, κινείται σε σχετικά αργό tempo με γρήγορα riff που χάνονται κάπου στο βάθος. Το δεύτερο κομμάτι Unchained And Reborn συνεχίζει στην εκκωφαντική, Darkthrone λογικής, συμπεριφορά όντας γρήγορο και επιθετικό χωρίς να χάνει την γεύση της μπάντας, προς το τέλος θ’ απολαύσετε τα καθαρά φωνητικά που οδηγούν σε ένα πρέπον φινάλε.

Συμπερασματικά η μπάντα με τις δυο αυτές κυκλοφορίες θέλει να καλύψει τον μερακλή οπαδό και λογικά θα το πετύχει. Εδώ δεν θα βρούμε την αφηγηματικότητα όσων έκαναν στην αρχή της χρονιάς αλλά μια εικόνα απτή, λίγο μουντή, σχετικά τυπική αλλά και περίεργα μυστηριακή. Επειδή τελειώνοντας δυσκολεύομαι να σκεφτώ αν θα πρότεινα σε κάποιον να τα ακούσει μου ήρθε στο μυαλό το πιο δίκαιο, απλά όσοι ξέρετε την μπάντα την επόμενη φορά που θα σας έρθει να βάλετε τα είδη γνωστά δώστε την ακρόαση σας εδώ, λογικά θα σας αποζημιώσει έστω και σε σχετικό βαθμό.

2010-Impaled Nazarene-Road To The Octagon

Posted in Νοέμβριος 2010 on Ιανουαρίου 19, 2011 by Plunderer

Αυτή η μπάντα έχει ένα όνομα που εμπεριέχει σεβασμό και έναν ήχο που πάντα θα είναι ισοδύναμο του μεταλλικού ολοκαυτώματος. Πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια από τα demo του 1991 και ο Mika Luttinen είναι ακόμα εδώ με την ίδια ξεροκεφαλιά και λίμπιντο σε εφηβική διάσταση. Αν μου έλεγε κάποιος να περιγράψω εν συντομία τους βασιλιάδες της Φιλανδίας, θα έλεγα εύκολα «Metal Hooligans». Για να πάμε λοιπόν και στο σήμερα, οι Impaled Nazarene έγραψαν το ενδέκατο album τους Road To The Octagon τρία χρόνια μετά το Manifest και άνετα επιτείνουν το ξέσπασμα, την επίθεση και το συναυλιακό momentum που εξέπεμπαν μέχρι σήμερα.

Οι συνθέσεις παραπέμπουν σε τίγκα αλκοολικές μπόμπες σφηνάκια και δυο τσιγάρα στο καπάκι. Τα Riff πιάνουν τελική από Ferrari με full βάναυση διάθεση παράλληλα με τα λυσσασμένα φωνητικά. Το rhythm section βαρά σωστά με οπτική headbanging σε mashpit διαστάσεις. Η παραπάνω περιγραφή μας καλύπτει στο εβδομήντα τοις εκατό σε όσα θ’ ακούσουμε, το υπόλοιπο τριάντα που μας μένει θα το βρούμε στο Heavy Metal αλλά ίσως και στην μελαγχολία του σαραντάρη πια metalhead. Η κλασσική Metal βάση ήταν πάντα μέσα στα album των Φιλανδών, με την διαφορά ότι πλέον όλοι οι Black Metal παλαίουρες των early days αρχίζουν να νιώθουν περισσότερο κοντά στον παραδοσιακό metal ήχο παρά στα παρακλάδια του. Τα γρήγορα solo και ο τρόπος που ηχούν τα Under Attack, Convulsing Uncontrollably, Cult Of The Goat (έχει και τίγκα ρετρό refrain), Gag Reflex (το κομμάτι του μπάσου με ωραίο κιθαριστικό solo) αλλά και σε πολλά σημεία ακόμα δείχνουν ξεκάθαρα την μεταλοσύνη που τους διέπει. Κατ’ εμέ στην δεκαετία που μπήκαμε θεωρώ πως αυτή η κίνηση είναι η πιο λογική πορεία για μπάντες τέτοιου βεληνεκούς (θυμηθείτε και το περσινό All Shall Fall των Immortal μουσικά) μιας και βοηθά σε μια αμφίδρομη διαδικασία επαναξιολόγησης μιας ταυτότητας τόσο ατομικής όσο και εκπεμπόμενη προς το κοινό. Ωστόσο μην περιμένετε μεγάλες διαφοροποιήσεις από το παρελθόν αλλά σε περίπτωση ακρόασης δείτε την περιεκτική ουσιαστικότητα του Tomi UG Ullgren για το είδος μουσικής που παίζουν.

Δεν υπάρχει κανένα νόημα σύγκρισης των Impaled Nazarene με άλλες μπάντες αλλά μόνο με τον ίδιο τους τον εαυτό και τις δουλειές που έκαναν ως σήμερα. Σε αυτό το σύνολο η φετινή προσπάθεια βρίσκεται σε μια καλή θέση και σίγουρα θα ικανοποιήσει τους φίλους της μπάντας καθώς ακόμα τολμώ να πω πως θα διεγείρει και όσους άργησαν να κάνουν το βήμα Metal-Extreme Metal και πέρασαν τα τριάντα. Καλό live να έχουμε…