Archive for the Νοέμβριος 2010 Category

2010-Urfaust-Der Freiwillige Bettler

Posted in Νοέμβριος 2010 on 30 Δεκεμβρίου, 2010 by Plunderer

Λίγο πριν κοιμηθείς βλέπεις διάφορα, εικόνες ανακατωμένες σουλατσάρουν μπροστά από τα μάτια σου, νιώθεις πως ζεις μέσα σε αυτές. Οι σκέψεις σου ενώνονται, αν και φαινομενικά είναι άσχετες, μέχρι να πλέξουν ένα μικρό όνειρό και να σε πάρει ο ύπνος. Το επόμενο πρωί δύσκολα θυμάσαι πολλά, υπάρχει όμως κάτι αληθινό, υπάρχει κάτι για σένα, ένα συνολικό συναίσθημα καρφωμένο για λίγες ώρες σα μια πελώρια ανάμνηση ενός άλλου κόσμου, ενός δικού σου κόσμου. Αν λοιπόν θέλαμε ένα soundtrack για να περιγράψει αυτή την φάση ή να την συνοδέψει αυτό θα το βρούμε πολύ εύκολα μέσα στους Urfaust και όσα έκαναν μέχρι σήμερα.

Πονεμένο κρεσέντο μιας υπόκωφης τελετουργίας αγκαζέ με Black Metal riff και εντυπωσιακή ατμόσφαιρα, που κάνει το σύνολο μια εσωτερική υπόθεση ικανή να οδηγήσει την σκέψη πέρα μακριά. Με ατόφια ψυχή οι Ολλανδοί δημιουργούν ένα οδοιπορικό στο ατελείωτο και το αέναο, ένα ταξίδι στο σκούρο κυανό που μαυρίζει με αβέβαιη κατάληξη. Εκφραστικά δομούν μια ωδή και σκορπούν μέσα της υποσυνείδητα μηνύματα που μεταδίδονται καθ’ όλη την διάρκεια μετατρέποντας την εμπειρία από μαγευτική σε βιωματική κάνοντας το σύνολο ψυχικά εκπαιδευτικό.

Στο μουσικό κομμάτι ακούμε πάνω απ’ όλα τα ασυνήθιστα φωνητικά που χρησιμοποιούν, καθαρά αλλά φωναχτά, λυρικά αλλά με τάση ουρλιαχτού και ύφος που διαγράφει πορεία από λυπητερό ως σπαρακτικό και από θρηνητικό σε συναισθηματικά πνιγερό. Μια ερμηνεία πέρα από τα τετριμμένα γεμάτη ψυχή και σκέρτσα που σπάνια συναντάμε. Η τυποποιημένη και αυστηρή κατηγοριοποίηση των υποειδών δεν μπορεί να περιγράψει ακριβώς το Black Metal που παίζουν. Ο Willem και ο Nachtraaf κάθονται με βλέμμα βλοσυρό πάνω από ένα καζάνι και τοποθετούν σαν έξοχοι σέφ τις δοσολογίες που χρειάζονται από κάθε υποείδος, ύστερα το σύνολο θα δέσει με την υπαρκτή προσωπικότητά τους για ένα άψογο γεύμα. Ξεκινάμε από τον παλιό ατμοσφαιρικό ήχο και φτάνουμε την νεότερη Ambient black metal θεώρηση αλλά προχωράμε και στην Landscape αύρα με soundtrack τρίματα. Μέχρι το τέλος θα βρούμε διάφορα αλλά οι Burzum υπάρχουν σε βάθος, ενώ η τρέλα των Lugubrum (ίσως και των Silencer) υπάρχει σαν επιρροή. Έντεχνα μέσα στα παραπάνω έχουν αφήσει να σκάσει μυρωδικά μια heavy άποψη με riff που μεταλίζουν τον πυρήνα των συνθέσεων (ακούστε το εκπληκτικό Vom Gesicht Und Ratsel και το Ein Leeres Zauberspiel με τα φωνητικά που θυμίζουν ακόμα και Therion). Αιρετικό Black Metal που καλεί κάθε πτυχή του είδους να συνδράμει σε μια καινοτόμο ύπαρξη για την ανανέωση της black metal σκηνής, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως υπάρχει καμιά αναγκαιότητα για δημιουργία νέου υποείδους με μιμητές της κακιάς ώρας και γελοιότητες. Ξεχώρισα ακόμα το ονείρεμα του Der Freiwillige Bettler και το έξοχο φινάλε Der Zauberer (μέχρι και γαμώ τα solo εμπεριέχει) σε ένα album που δεν υπάρχει ψεγάδι.

Η πύλη είναι ανοιχτή και η κατάβαση σε εσωτερικούς λαβυρίνθους επιβεβλημένη, ταξίδεμα με σκοπό την θέαση του προσωπικού κήπου στον οποίο χορεύουν ερωτικά τα πάθη με τις αρετές για να γεννήσουν αργότερα τις δυνατότητες και τις αδυναμίες. Οι Urfaust πελαγοδρομούν το μυαλό του αμύητου ακροατή με την μουσική τους και μόνο χωρίς ψυχαναγκαστικά ισχυρό attitude, ψευτομαγκιές και cultιλίκια. Βαδίζουμε δύσκολα χρόνια και θα βαδίσουμε ακόμα δυσκολότερα, στο Der Freiwillige Bettler θα βρούμε μια περιγραφή της συναισθηματικής κατάστασης που βιώνουμε, το Black Metal είναι εδώ και εκφράζει όπως πάντα έκανε την αλήθεια, ακούει κανείς?

2010-Inquisition-Ominous Doctrines Of The Perpetual Mystical Macrocosm

Posted in Νοέμβριος 2010 on 24 Δεκεμβρίου, 2010 by Plunderer

Η δεξαμενή της πώρωσης σείστηκε συθέμελα με αυτό το ντουέτο που κατάφερε πάλι ν’ ανοίξει στο τέρμα τη στρόφιγγα της ενέργειας μας, κι έπειτα να την εκτοξεύσει στο άπειρο. Θέλεις είμαστε φετιχιστές στην απλότητα, θέλεις είμαστε μαζοχιστές στην νεκρομεταλλική υφή του black metal τους, εμένα το ίδιο μου κάνει. Η μεγαλοπρεπής και αβυσσαλέα ύπαρξη που ονομάζουμε Inquisition έσεισε την γη με το Magnificent Glorification Of Lucifer, βρόντηξε το σύμπαν με το φοβερό Nefarious Dismal Orations και φέτος μέσα από το Ominous Doctrines Of The Perpetual Mystical Macrocosm δαμάζει σαν αλλοτινός καβαλάρης από το υπερπέραν ολόκληρο τον Μακρόκοσμο.

Λίγες είναι οι μπάντες που έπαιζαν από τα 90’s και όσο τα χρόνια περνούν γίνονται καλύτερες, διατηρώντας παράλληλα το underground attitude χωρίς να προσποιούνται τον νεανικό εαυτό τους. Οι Αμερικανοί, που είναι Κολομβιανοί, ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και ο μοναδικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι τα τραγούδια τους. Ο τρόπος δημιουργίας κι εκτέλεσης διαπερνά κάθε δυσκολία με την υπέροχη οπτική τους, διαγράφοντας έτσι ένα σύνολο που θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή καθ’ όλη την διάρκεια.

Οι Inquisition είναι ποτισμένοι από τον πρωτόλειο οργανικό ήχο του είδους, αλλά δουλεύουν σθεναρά εμβαθύνοντας στις λεπτομέρειες. Η εκτοπλασματική εκφορά του λόγου στα φωνητικά, ο προσωπικός ήχος στην κιθάρα και το άνοιγμα κάθε ιδέας στο χωράφι που ονομάζουμε παραγωγή, δίνουν άλλο αέρα στο Black/Death τους. Είναι μάλιστα φανερό πως υπάρχει μόνο μια φιλοσοφία οδηγός, και αυτή λέγεται μουσική που θέλουν να δημιουργήσουν, πέρα από κανόνες τρίτων και τζιριτζάτζουλες εμπορικότητας. Η βαθμιαία εξέλιξη συνθετικά, βγάζει από οποιοδήποτε τέλμα τυποποίησης και μονόχνοτης συνέχειας το σύνολο. Προσδίδει έτσι ένα μεγάλο όπλο που με την δική του σειρά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ορθά και ν’ αποτελέσει ένα ακόμα θετικό γνώμονα στην κλίμακα αξιολόγησης, οπότε η μπάντα θ’ ανέβει άλλο ένα επίπεδο.

Η φετινή προσπάθεια εμπεριέχει μια γνήσια έκφραση, ειλικρινά όσο και αν προσπαθώ να γίνω κατήγορος δεν βρήκα κομμάτι που να μην σπέρνει στο διάβα του. Να μιλήσω πρώτα για τα επιβλητικά riff (αλλά και solo) που εξάγουν συνέχεια φινετσάτες μελωδίες με συνέχεια (ομοούσια πορεία) και κοινό στόχο (Astral Path To Supreme Majesties, Cosmic Invocation Rites, Upon The Fire Winged Demon), οι οποίες παράλληλα δεν θα ενοχληθούν διόλου από το ρυθμικό καταπέτασμα όταν αυτό εμφανιστεί; ή να μιλήσω για τα ιδιότυπα φωνητικά που σε κάνουν σκλάβο και προσκυνητή τους (Command Of The Dark Crown, Crepuscular Battle Hymn) περισσότερο από όσο κατάφερε να σε κάνει ο Abbath;

Αλλά όχι τίποτε από αυτά δεν είναι περισσότερο σημαντικό από εκείνο το μεγάλο όπλο που ανέφερα παραπάνω. Η συνθετική εξέλιξη βοήθησε την μπάντα στην φετινή προσπάθεια ν’ ανεβεί άλλο ένα σκαλοπάτι στην κλίμακα αξιολόγησης, με την εκπληκτική ατμόσφαιρα που κατάφεραν να εμφανίσουν. Είναι μια εξοκοσμική αύρα που επικαλύπτει σαν τον ατμό ολόκληρη την σύνθεση. Δείτε σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα το εκπληκτικό Desolate Funeral Chant και έπειτα νιώστε το επιβλητικό ύφος κάθε κομματιού. Το γλαφυρό στιχουργικό πλαίσιο συνδυασμένο με όλα τα μουσικά κόλπα εμφανίζει την Ancient Cult που υπηρετούν στο επόμενο στάδιο, σα να πέρασε από μια αναμόρφωση απόλυτα συνυφασμένη με τ’ αναμενόμενα στεγανά. Το σύνολο μεταμορφώθηκε σε μια αργόσυρτη αλυσίδα που κουβαλούν εδώ και εκεί, μέχρι αγαπητέ μου αναγνώστη να έρθει η στιγμή που αυτή τεντώνει και σκάει τη σιδερένια μπάλα με τα καρφιά που φέρει στην άκρη της, στην μούρη του ανυποψίαστου οπαδού που νομίζει πως σκαμπάζει από black/death. Γευτείτε το άμεσα!

2010-Forteresse-Par Hauts Bois Et Vastes Plaines

Posted in Νοέμβριος 2010 on 13 Δεκεμβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Γαλλόφωνοι Καναδοί από το Quebec ξεκίνησαν με το ιδιαίτερο και αξιόλογο Métal Noir Québécois (δηλαδή Quebec Black Metal) στα τέλη του 2006 δίνοντας μια ατμοσφαιρική επίθεση μέσα από μια τοπικιστική προσέγγιση. Το εξώφυλλο με τον διάσημο Καναδό βιολιστή Joseph Allard εμφάνιζε μια πολιτισμική προέκταση στο ζήτημα κάνοντας το εγχείρημα αρκετά ενδιαφέρον. Αφού εξέπεμψαν το μήνυμα προχώρησαν στις επόμενές τους κινήσεις με μεθοδικό τρόπο και περαιτέρω εξηγήσεις. Αρχικά έριξαν λίγο τις ταχύτητες και έβαλαν στην κορυφή της οπτικής τους το συναίσθημα με συγκεκριμένο σκοπό και στόχο. Οι αλλαγές ήρθαν και στο concept, όπου μας άνοιξαν χαραμάδες θέασης πληροφορώντας μας για τις παραδόσεις τους (2007-Traditionalisme) ή για τους χειμώνες της εποχής μας (2008-Les Hivers De Notre Époque) έτσι όχι μόνο αφουγκράστηκαν κάτι βαθύτερο μέσα τους αλλά προχώρησαν στην εξωστρέφεια των πεποιθήσεών τους βγαίνοντας από τα συρματοπλέγματα.

Στην φετινή προσπάθεια το «Φρούριο» ανοίγει την κεντρική του πύλη αλλά δεν βγάζει πάνοπλους στρατιώτες, αντίθετα φανερώνει τις ομορφιές ενός υπέροχου τόπου μακρινού αλλά συνάμα οικείου. Μουσικά αυτό το πετυχαίνει μειώνοντας ακόμα και τους στίχους για χάρη της γαλήνιας και μελωδικής πορείας που θα περάσει ακόμα και σε ambient landscape κόσμους αλλά με οργανικό τρόπο. Σαν σύνολο διέπεται από μια ηρεμία που δεν θα μεταβληθεί ακόμα και κατά την διάρκεια των black metal στιγμών, χωρίς όμως να χάνει την πραγματική της διάσταση. Στο Par Hauts Bois Et Vastes Plaines θα βρούμε όλα όσα αγαπάμε τα τελευταία χρόνια στην Καναδική σκηνή (Αλίμονο μου από γνωστό ακτιβιστή, αν δεν το σημειώσω αυτό) σε μια απόλυτη μετάφραση της εκπομπής ενός τοπίου στο θυμικό μας κέντρο. Περιδιαβαίνει αργά πιο αργά με riff που θα πορευτούν παράλληλα με τα μαυρομεταλικά αλλά αέρινα φωνητικά και τα τύμπανα που ακολουθούν όταν και όπου χρειάζεται, πολύ μακριά από την υπερβολική χρήση σε σημεία των παλαιότερων album. Σύνολο εκφραστικό, μελωδικά ατέρμονο που εκπέμπει από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα το αγνό συναίσθημα των τίμιων Κεμπεκιανών που δικαιούνται να είναι υπερήφανοι για την γη και τα έθιμά τους. Έχω την αίσθηση ότι θα σας ανταμείψει ολοκληρωτικά σε μια βόλτα ή ένα ταξίδι, αρκεί βέβαια να έχετε μαζί σας αυτή την λεπτή συναισθηματική γραμμή που θα σας κάνει να εναρμονιστείτε μαζί του. Αν σας αρέσει πολύ μπορείτε ν’ ακούσετε και το φετινό τους Split με τους συμπατριώτες Brume d’Automne.

2010-Sargeist-Let The Devil In

Posted in Νοέμβριος 2010 on 8 Δεκεμβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Horna και οι Behexen δεν ήταν μόνο οι φασαριόζοι των 90’s αλλά και δυο από τις πρώτες μπάντες της Φιλανδίας που έπαιξαν Black Metal. Ήταν άκομψοι, άγαρμποι εκκωφαντικοί αλλά ή ηχητική λαίλαπα που εξαπέλυαν μας ακούμπησε έστω και λίγο όποτε και αν την συναντήσαμε στον δρόμο μας. Ο Shatraug λοιπόν στα τέλη των 90’s δημιουργεί τους Sargeist μιας και ήθελε να κάνει ένα tribute φόρο τιμής στους Darkthrone που υπεραγαπά. Μετά τα πρώτα Demo/Splits έσκασε στην μπάντα και ο Hoath Torog, ιδρυτής των Behexen. Η ιστορία μετουσιώθηκε σε δυο Full-length μέσα στα zeros και διάφορα Ep, Splits που πάντα γουστάρει το underground κοινό. Στα album το Satanic Black Devotion είναι ξεκάθαρα μια κόπια Darkthrone (εντάξει καλοπαιγμένη) ενώ το Disciple of the Heinous Path μας έφερε μπόλικη μελωδία φτιάχνοντας μια νέα συνδυαστική γεύση.

Εδώ θα κάνουμε μια παρένθεση να πούμε δυο λογάκια για τον ιδρυτή. Ο Shatraug που λέτε κοντεύει να σπάσει όλα τα ρεκόρ κυκλοφοριών σε μια χρονιά με solo project που παίζει μόνος του (!!!) φέτος έχει είδη έξι σύνολο με τέσσερα Full-length. Το εκπληκτικό είναι πως από πέρσι πήγε και στους Behexen…τι να πω δηλαδή, αν ποτέ θέλετε να κάνετε μια μπάντα στείλτε του ένα γράμμα, έχει riff για όλους. Αν και δεν θέλω να μπαίνω σε δασκαλίστικες διαδικασίες θα πρέπει να συμπληρώσω πως διάβασα σε κάποια reviews πολλές υπερβολές σε ύφος «ο μεγάλος καλλιτέχνης», ας είμαστε λίγο εγκρατείς, δεν λέω τον σεβόμαστε είναι από παλιά στο κουρμπέτι αλλά τα περισσευούμενα riff δεν κάνουν έναν blackmetaller μεγάλο καλλιτέχνη.

Φέτος η μικτή της Φιλανδικής σκηνής λοιπόν έκανε το τρίτο της βήμα κάτω από τον ευφάνταστο τίτλο Let the Devil In, γυρνώντας έτσι σελίδα στην νέα δεκαετία με μια Metal μελωδική απόχρωση σε κάθε riff και κάθε κομμάτι του album. Τα From The Black Coffin Lair και Burning Voice Of Adoration έχουν το ένα πιο μελωδικά riff από το άλλο, εύκολα στην ανάμνηση και την αποστήθιση. Στο Nocturnal Revelation θα κάνουν low tempo στάση γι’ ανεφοδιασμό για να φύγουμε για Live μπέκρα με Discovering The Enshrouded Eye (μακράν το καλύτερο κομμάτι) και ομότιτλο, που θα τραγουδήσουμε με σουφρωμένα χείλη «Let The Devil In» (πολλάκις) και θα κλείσουμε με κάποια τραγούδια σχετικά τυπικά αλλά οκ, όπως ακριβώς αρχίσαμε.

Συμπερασματικά εδώ ακούμε riff και τον ήχο στις κιθάρες δηλαδή όλη την δουλειά του Shatraug και έπειτα όλα τα υπόλοιπα. Στα οποία θα βρούμε τα φωνητικά του Hoath Torog με τα γνωστά συν όπως την συναυλιακή ικανότητα και τα πλην μιας σχετικά αδύναμης χροιάς, ενώ το ρυθμικό μέρος λέει απλά παρόν σε μια τυπική διαδικασία. Ο στόχος είναι εμφανής, η μελωδία διάχυτη, και το αποτέλεσμα προσπερνά με διαφορά τον μέσο όρο ζητώντας μπύρες, πολλές μπύρες. Δεν ξέρω αν θα πέσω μέσα αλλά μάλλον θα χαρεί λίγο και η Moribund από τις πωλήσεις. Τέλος, σκέπτομαι πως οι Horna έβγαλαν πέρσι το Vihan Tiellä, ένα live ηχογραφημένο στην Αθήνα ενώ παράλληλα εμφανίστηκαν και οι Behexen, τι λέτε δεν πάει κάποια στιγμή σε πακέτο λίγο Sargeist φάση, μια χαρά πιτ θα κάνουμε.

2010-Deathspell Omega-Paracletus

Posted in Νοέμβριος 2010 on 25 Νοεμβρίου, 2010 by Plunderer

Με αίσθημα ταπείνωσης και ενθουσιασμό θα εισέλθεις, μέσα από μυρωδιές παράξενα οικείες και την ζεστασιά της μυσταγωγικής κατάνυξης που θα σε μυήσουν, θα δεις εικόνες εσχατολογικές και θα σε κάνουν να νιώσεις σαν σκουλήκι στο σιχαμερό νευρικό του τέντωμα. Θα δεις ακόμα και την ίδια σου την θέληση τυραννική να σου ζητάει χατίρια και θα ζήσεις εν τέλει παρασιτικά μέχρι να λιποψυχήσεις τυλιγμένος σε γκρίζο φόντο, μέσα σε μια παρένθεση της ζωής των ανθρώπων, αντέχεις τον ζόφο?

Παράλληλα αν είσαι ικανός μπορείς ν’ αναπτύξεις μια νέα κατανόηση επί του ατομικού πιεστηρίου, θα μάθεις για την ηδυπάθειά σου. Αυτή είναι μια αρρώστια που δεν βλάπτει τα ζωτικά σου όργανα αλλά κάτι άλλο καλά κρυμμένο κάπου βαθιά μέσα σου. Αν καταφέρεις και φτάσεις σε μια τέτοια οπτική ένα μονάχα όπλο υπάρχει για ν’ ανταπεξέλθεις. Πρέπει να σταματήσεις να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου, πρέπει να μιλάς αληθινά τουλάχιστον προς τον ίδιο σου τον εαυτό, αντέχεις τον ζόφο?

Οι Deathspell Omega είναι μια μηχανή που μοιάζει με το ανθρώπινο σώμα. Ο λόγος είναι ότι αντιδρά σε κάθε ερέθισμα που δίνει η ίδια στον εαυτό της. Δεν τρέχει δηλαδή ασταμάτητα τρέχει ανεξέλεγκτα και ξάφνου τρέχει ανάποδά, ανάστροφα και μετά πάλι από την αρχή ή από μια άλλη αρχή. Η ταχύτητα του Black Metal, το rhythm section αποκτά μαζί τους νόημα, δεν είναι πλέον μια διαδικασία μέχρι να συμβεί κάτι ωραίο, είναι από μόνο του αυτό το κάτι ωραίο. Οι συνθέσεις είναι δομημένες σε δυο επίπεδα ταυτόχρονα, το ένα κατηφορίζει γρήγορα το στρυφνό μονοπάτι και το άλλο του δημιουργεί συναισθήματα για να εντείνει την ορμή του. Η σύμπλευση μελωδίας και θορύβου φτάνει τον ακροατή κοντά στον μουσικό ευαγγελισμό, αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να μείνουμε αδιάφοροι μπροστά σε μια τέτοια δημιουργία?

Στην Epiklesis I θα ξεκινήσουμε από την εφαρμογή του παραπάνω κανόνα, το επαναλαμβανόμενο στραβό riff του Wings Of Predation ανοίγει τον δρόμο της αρτιότητας μέχρι το λιβανιστήρι του Hasjarl να μας πάρει το μυαλό με το μελωδικά απελευθερωτικό riff (περίπου από το 1:35) με ήχο γλυκό μέσα στον ρυθμικό χαμό, όπως το παιδικό μουρμουρητό που δεν βίωσε ακόμα τον πόλεμο της ζωής. Νιώθεις τα τύμπανα (του ιάπωνα jazz-ίστα του Mikko Aspa του γαμάτου pc του Hasjarl, κανείς δεν ξέρει ακόμα) να σε κυριεύουν, η ταχύτητα επανάληψης των χτυπημάτων είναι άψογη αλλά το απερίγραπτο είναι πως μέσα στην «οχλαγωγία της κόλασης» κανένα κοπάνημα του χεριού του δεν είναι περιττό, από την μέση και μετά στο Abscission θα γίνει πραγματική λατρεία. Μετά την «Αποκοπή» θα έρθει η «Έλλειψη» και θα πέσει ο ρυθμός. Κάποιος μιλά Γαλλικά με επεξηγηματικό ύφος για να μας οδηγήσει η μπασογραμμή του Dearth που θα δουλέψει ενεργά και στο Phosphene με τα κορυφαία και ασταμάτητα κυκλικά riff τα οποία σχηματίζουν μαζί με τα ουρλιαχτά του Mikko μια αδιάκοπη κάθοδο στην ηχητική άβυσσο, μετά το 4:30 ταξιδεύουμε πιο βαθιά προς το τέλος των ημερών με τα αλαζονικά καθαρά φωνητικά να υμνούν ένα πραγματικό έπος. Στην δεύτερη επίκληση θα έλθει ξανά η λογική της «Έλλειψης» μελωδικά riff και ακόρντα στο σκοτάδι, οι κραυγές του Mikko Αspa είναι τρομερές σε όλο το Paracletus, νιώθω πως βάζει περισσότερη ψυχή ακόμη και από τα solo project του. Στο μεγαλείο του Epiklesis II με τον μεταφυσικό χαρακτήρα και τα εκφραστικά φωνητικά θα κάνουμε το τελευταίο διάλειμμα, η δραματική πορεία συνεχίζεται πιέζοντας ακόμα περισσότερο τον ψυχισμό των ταξιδιωτών στην φυλακή τύπου Malconfort, το ασυγκράτητο ρυθμικό τμήμα γκρεμίζει το ατσάλινο θάρρος σα να ήταν από χαρτί, ασυμβίβαστα ικανοί μπήγουν το μαχαίρι στο κόκκαλο. Have You Beheld The Fevers? (με ένα κρυφό riff) και Devouring Famine (με riff που γκαζώνει) σπάνε πλάκα με τους μετρονόμους και κάνουν δωρεάν μαθήματα δομής σε επίδοξους συνεχιστές της math υπερβολής με την διαφορά ότι εδώ υπάρχει Ψυχή και μάλιστα θεόρατη. Κάποτε ήμασταν άνθρωποι υπάρχουν αναμνήσεις ακόμα από τότε … Apokatastasis Pantôn και ο κύκλος της δημιουργίας έκλεισε, βιώσαμε το τέλος της πορείας της Δύναμης που απαγορεύεται ν’ αναλυθεί με λόγια. Μέσα σε μια εκπληκτική ατμόσφαιρα εκεί στο τερέν που συντελείται η μάχη της σιωπής (προς την τήρηση της εντολής του κανόνα) με το καλύτερο riff που έγραψαν φέτος (στο Epiklesis II παίζει το μισό) σε μια ατμόσφαιρα που έχει την δύναμη να σκίζει την εικόνα της καθημερινότητας εμφανίζοντας αλλοτινές τελολογικές εικόνες, θαυμασμός στην πνευματική κτηνωδία.

Πληροφορίες για το Concept

«ὃς δ᾿ ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ ῾Αγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι.» (Κατά Ματθαίον ιβ,32)

Το τρίτο μέρος του Full-length έργου τους ξεκινά με το παραπάνω χωρίο από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο. Αναφορά για την τιμωρία της βλασφημίας προς το πιο ιερό όλων των ονομάτων, η ειρωνική διάθεση του Hasjarl σε στιχουργικό επίπεδο τον κάνει να μοιάζει στα μάτια μου περισσότερο ερευνητής, στοχαστής και πάνω απ’ όλα ποιητής παρά υβριστής (σε επίπεδα καθομιλουμένης a la Paul Ledney) Ο Γάλλος γράφει πλέον στίχους σε τέσσερεις διαφορετικές γλώσσες Αγγλικά, Γαλλικά, Λατινικά, Ελληνικά και τις περισσότερες φορές χρησιμοποιεί και δυο ή τρείς ταυτόχρονα. Ο τρόπος γραφής του είναι περίπλοκος αλλά αν παρατηρήσει κάποιος διεξοδικά θα δει πως ενσωματώνει χωρία από την Καινή διαθήκη τα οποία σχολιάζει στον επόμενο στίχο. Νιώθω πως οποιαδήποτε προσπάθεια ερμηνείας των στίχων του οδηγεί σε συμπεράσματα που θέλουν πολλές κουβέντες για να αναλυθούν, να συζητηθούν, να συμφωνηθούν και τελικά να εξάγουν μεστό συμπέρασμα. Είναι συνάμα πανέξυπνο και το τρικ του ποιητικού λόγου, αν δείτε προσεκτικά οι μισοί στίχοι εμπεριέχουν μεταφορές και δυσνόητες έννοιες. Γαλλία και ποίηση εφάπτονται και βέβαια η ποίηση πάντα ισοδυναμούσε με την εν δυνάμει ποιότητα και την διαχρονικότητα των άπειρων ερμηνειών.

Μια από τις πιο γνωστές προσευχές στη Ορθόδοξη εκκλησία αναφέρει:

«Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, Ο πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών, Ο θησαυρός των Αγαθών και Ζωής Χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς, από πάσης κηλίδος και Σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών.»

Υπάρχουν ακόμα δυο αναφορές στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο:

«ὁ δὲ παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ὃ πέμψει ὁ πατὴρ ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἃ εἶπον ὑμῖν» (Κατά Ιωάννη ιδ,26)

«ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ· καὶ ὑμεῖς δὲ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε.» (Κατά Ιωάννη ιε,26-27)

Ακόμα υπάρχει και ένα σημείο στην επιστολή του Ιωάννη Ά (β,1) που αναφέρει:

«Τεκνία μου, ταῦτα γράφω ὑμῖν ἵνα μὴ ἁμάρτητε. καὶ ἐάν τις ἁμάρτῃ παράκλητον ἔχομεν πρὸς τὸν πατέρα Ἰησοῦν Χριστὸν δίκαιον»

Από τα παραπάνω μπορούμε να εξάγουμε ένα συμπέρασμα, ο Παράκλητος είναι μια ονομασία που δίδετε στο Άγιο Πνεύμα αλλά και στον Ιησού. Εννοιολογικά σημαίνει συμπαραστάτης, συνήγορος, υπερασπιστής. Στα δυο χωρία από το Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο βλέπουμε πως ο υποσχόμενος ερχομός του Παράκλητου συνδέεται με την αποχώρηση του Ιησού και τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος, που θα επιτελέσει το θείο έργο. Η διαφοροποίηση είναι ότι τα λόγια στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο είναι του Ιησού και στην επιστολή Ά είναι του ίδιου του Ιωάννη. Ο άλλος παράκλητος δεν είναι μια διαφοροποίηση της δύναμης ή της ποιότητας των προσώπων της Αγίας τριάδας αλλά το αντίθετο, δηλώνει την ισοτιμία και τον ίδιο σκοπό. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πως η μοναδική παρηγοριά μετά την ανάσταση του Κυρίου για του Αποστόλους ήταν ο ερχομός του Αγίου πνεύματος κατά την πεντηκοστή, εκεί επεμβαίνει σαν τον Παράκλητο.

Η Αποκατάσταση των πάντων, ήταν μια από τις θεολογικές ερμηνείες που έδωσε ο Ωριγένης ο Αδαμάντινος (185-254 μ.Χ) που ήταν από τους πρώτους Απολογητές του Χριστιανισμού, λόγο των περίπου έξι χιλιάδων συγγραμμάτων του δόθηκε σ’ αυτόν ο χαρακτηρισμός Χαλκέντερος. Αν και στο έργο εξηγούσε αλληγορικά την Αγία Γραφή, εξέλαβε ένα εδάφιο κυριολεκτικά:

«καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω.» (Κατά Ματθαίον ιθ,25)

Ο Ωριγένης εφάρμοσε την εντολή και ευνούχισε τον εαυτό του. Τρείς Οικουμενικές σύνοδοι (Ε, ΣΤ, Ζ) τον αφόρισαν ως αιρετικό.