Archive for the Νοέμβριος 2012 Category

Deafheaven

Posted in Απρίλιος 2011, Ιανουάριος 2011, Ιούλιος 2011, Ιούνιος 2010, Ιούνιος 2013, Νοέμβριος 2012 on Ιανουαρίου 29, 2014 by Plunderer

LogoTo logo των Deafheaven κουβαλά μπερδεμένα γράμματα, σε Black Metal φόντο και μια λεκτική υποστήριξη από κάποια γράμματα του ονόματός τους. Φέρει ως αρχή την ιστορία του Είδους, δοσμένη μέσα από ένα γεωμετρικό μπέρδεμα. Συνάμα τοποθετεί ως βάση μια καμπυλωτή, καλλιγραφική γραμματοσειρά που καλμάρει το νου, συγκριτικά με τις γωνίες που κυριαρχούν στο Black Metal, θέλοντας να εξάγει μια σοφιστικέ προοπτική. Η φωτογραφία στο metal archives είναι ενδιαφέρουσα και δεικτικό σημείο της αισθητικής τους. Σαν στήσιμο θυμίζουν Post Rock μπάντα σε σκοτεινή αστική οπτική, με το άγιο μαύρο χρώμα ολόγυρα. Είναι μια παρέα νέων που κάποιοι θα ονόμαζαν hipster παράταξη και δε θα είχαν άδικο. Μπουφανάκι και αλλαζονέ ημιβλέμμα, γυαλιά σε μαύρο σκελετό με χαμογελάκι και ποτό στο χέρι, σκυφτό πρόσωπο και γυρισμένο παντελόνι, αδιαφορία και γυαλί ηλίου, πέτσινο και goofy απορία.

BandΠριν από τρία χρόνια, εναρμονίστηκα με την έναρξη των Deafheaven για μια μικρή περίοδο. Από τότε άκουγα κάθε επόμενο βήμα τους σαν παρατηρητής του μονοπατιού τους. Ωστόσο δεν κατάφερα να μείνω δίπλα τους, γράφοντας κάποιο κείμενο όπως είχε γίνει στην αρχή της πορείας τους. Στις μέρες μας ένιωσα την ανάγκη να πω δυο κουβέντες συνολικά, για να μείνει στο Blog (προς ιστορική χρήση) πως το τρίτο τους album, Sunbather, κατέκλεισε τις λίστες με τα καλύτερα τις χρονιάς σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Deafheaven δεν είναι πρώτη επιλογή στα Black Metal Blogs, ούτε καν στα Heavy Metal Magazines αλλά σε μέσο όρων εντύπων, (δείτε τι καταγράφει το metacritic για την μέσο όρο βαθμολογία που έλαβαν από διάφορα webzines) μιλάμε για «περιοδικά» τύπου Pitchfork και αρκετά ακόμα που τροφοδοτούν την Pop κουλτούρα. Χαμογελούν μάλιστα χαιρέκακα επειδή πιστεύουν πως προωθούν μουσική με ακίδες, που τρυπά τα τρυφερά πωπουδάκια της IPhone plus spotify νεολαίας (Ρε που φτάσαμε!! Σε λίγα χρόνια τα mp3 θα είναι cult item!). Ξεσπάθωσα λέτε; Όχι, τώρα ξεκίνησα να ξεσπαθώνω. Μ’ ενοχλούν τόσο πολύ οι τυχάρπαστοι pop αναλυτές (ειδικά οι Αμερικανοί) που άκουσαν το Sunbather και του έβαλαν καλό βαθμό, γιατί από τα κείμενά τους βλέπω πως δεν παρακολούθησαν όσα έκανε η μπάντα μέχρι σήμερα. Θέλουν να μεγιστοποιήσουν κάτι που δεν γνωρίζουν σε βάθος, νομίζοντας πως έτσι θα τοποθετήσουν μια μπάντα στην ποικιλομορφία της φαρέτρας τους. Δεν έχουν δει όμως πως στην ουσία αυτό που κουβαλούν δεν είναι φαρέτρα, αλλά κουβαδάκι παραλίας. Η πικρή αλήθεια είναι πως το άκουσαν δυο-τρεις φορές για να γράψουν πέντε μαλακίες και λογικά γέμισαν προσπερματικά υγρά το κίτρινο βρακί τους. Περισσότερο όμως μ’ ενοχλεί η νοοτροπία των ακροατών, που περιμένουν με την γλώσσα παρατεταμένη στην βρύση που γράφει «Hype», τυφλωμένοι καθώς είναι από τη λανθασμένη τους νοοτροπία που το μεταφράζει ως «αύρα πριαπισμού».

Πώς κι έγινε διάσημη αυτή η προσέγγιση; Σε ποιους προσκρούει το θέλημά της; Και γιατί ακόμα και οι Carcass (που για το μεγαλύτερο μέρος της Metal κοινότητας, έκαναν την καλύτερη φετινή δουλειά) αναφέρουν πως το Sunbather είναι το μέλλον του ακραίου ήχου; (Jeff Walker, Metal Hammer 349). Τα πράγματα είναι απλά: Φταίει το ατέρμονο κόλλημα του ακροατηρίου (και των μουσικών μέσα σε αυτό, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κάκιστοι ακροατές) ν’ ακούσει και να έχει άποψη για κάθε μπάντα που κάνει κρότο στις γειτονιές των εκφράσεων. Κανείς όμως δεν έχει την όρεξη ν’ αφιερώσει λίγο περισσότερο χρόνο, για να σηκώσει τα πέπλα τους και να δει τα εξελικτικά στάδια που προηγήθηκαν. Μένει στα προκαταρκτικά, μακριά από την κοιτίδα της μουσικής και τελικά αποκτά επιδερμική γνώση από μια εφαπτομένη κάθε έκφρασης. Μέμφομαι τη στάση αυτή, γιατί καλλιεργήθηκε χρόνια τώρα ως μοντέλο του ψαγμένου με τη μουσική. Ο ακροατής που τα ξέρει όλα, του ταιριάζουν όλα και πάνω απ’ όλα τον ενδιαφέρουν όλα. Στο τέλος όμως αντί να έχει γούστο, ξέρει απλά τι επιπλέει σαν σκατό σε κάθε μουσική έκφραση και πανηγυρίζει σηκώνοντας ψηλά το φλάμπουρο της κουράδας. Την ίδια στιγμή, εδώ κάτω στις σπηλιές, κουβεντιάζουμε για την επόμενη μόδα με τους ανθρώπους που την δημιουργούν. Αναμένοντας μαζί τους, την ημέρα που θα τους γνωρίσει το ψαγμένο φιλοθεάμον κοινό. Αυτό που γιγαντώνει τις μόδες του κάθε Pitchfork.

2010-Demo

Folders

Πάμε τώρα να πιάσουμε τώρα όλες τις κυκλοφορίες της μπάντας μία προς μία. Θα προσπεράσουμε όμως το Demo για το οποίο μιλήσαμε σε αυτό το Blog καιρό πριν. Δε το λέω για να μείνει στο μυαλό κάποιου πως εγώ προείδα κάτι. Δεν προείδα τίποτε, ούτε είμαι ο Γιώργος Γεωργίου να λέω ατάκες σε ύφος «μη μου λες και πέντε ότι σου είπα παρά πέντε». Το αναφέρω γιατί έχει ουσία. Είναι το μεγαλείο της Underground λογικής, στην επιλογή προς ακρόαση και όχι μια τυχαιότητα στην ενδεχόμενη γνώση μιας μπάντας, αν για «χ» λόγους πέφτει πρώτη στο ιντερνετικό name dropping. Όπως κι έγινε δηλαδή σε παγκόσμιο επίπεδο, με ανθρώπους που χάσκουν ανοιχτά στόματα με το ροζοροδακινί εξώφυλλο του Sunbather. Οι ίδιοι άνθρωποι όμως (τους ρώτησα) δεν είδαν ποτέ το πραγματικό ροζ εξώφυλλο των Deafheaven, δηλαδή το 7ιντσο Libertine Dissolves. Δεν έχουν ιδέα για το ποιοι είναι οι Alcest, δηλαδή δεν υπήρξαν οπαδοί των Wolves In The Throne Room, έτσι δεν έφτασαν μέχρι τους Liturgy, δηλαδή δεν τους συγκίνησαν ποτέ οι Weakling.

Δυστυχώς ο ακροατής σχετίζεται με ότι συζητιέται. Δεν έχει την παραμικρή ιδέα για τις ρίζες του, μα το χειρότερο όλων είναι πως δεν θέλει να μάθει γι’ αυτές. Είναι ένας αδιάφορος καταναλωτής που ψαρώνει με την pop κουλτούρα, θεωρώντας την κάτι φρέσκο. Ξεχνά όμως, πως κάθε νέα μόδα είναι κάτι που πάλιωσε για όσους την είδαν να γεννιέται στα «χαρακώματα» των τάσεων. Κοντολογίς, το περιεχόμενό των Deafheaven είναι γνωστό εδώ και χρόνια σε όσους άκουσαν και γνωρίζουν όλα τα παραπάνω. Παρ’ όλα αυτά όμως, νιώθω πως η μόδα αυτή μας έκανε χάρη που υπήρξε. Σκεφτείτε πως οι pop αναλυτές αναφέρουν το Sunbather, ως τον καλύτερο Black Metal δίσκο του 2013. Αυτή η μπαρούφα κύριοι και κυρίες τα λέει όλα. Από εδώ και πέρα θα εθελοτυφλεί όποιος δεν αναγνωρίζει, πως κάθε μουσική που υπάρχει, πρώτα θα ξεδιαλυθεί και θ’ απλωθεί στην ταράτσα του underground κι έπειτα θα πάει στο πιάτο του. Μάλιστα όταν φτάσει εκεί, αν δεν είναι μια καρικατούρα της έναρξης, θα είναι σίγουρα ραφιναρισμένη. Τώρα ξεσπάθωσα.

Υπόκλιση και βαθύτατος σεβασμός προς όλους όσους αφιερώνουν το λιγοστό τους χρόνο, στην κοιτίδα της παγκόσμιας σκηνής και τον ερασιτεχνισμό.

2011-Libertine Dissolves

FolderΕίπαμε και στον πρόλογο πως αυτό είναι το αληθινό ροζ Lp της μπάντας και κανένα άλλο. Στο θαμπό εξώφυλλο βλέπουμε τα πόδια μια κοπέλας, που έχει ξεκούμπωτο τζιν σορτσάκι. Είναι μια Us-φαντασίωση, την οποία μπορώ να την δω ως έκφραση της νεανικής τους αισθαντικότητας. Σε πρώτο επίπεδο ρομαντζάρει ερωτικά μέσα από τις αισθήσεις που προκαλεί, ενώ σε δεύτερο μπορεί να είναι μια επιλογή που θέλει να ενεργοποιήσει τη λίμπιντο-ωθώντας το νου στο τι κρύβεται πίσω από τα κουμπιά. Το ερωτικό αίνιγμα ήταν ιστορικά η κατευθυντήρια δύναμη της λίμπιντο, μέσα από την φαντασίωση. Η γενιά αυτή όμως ξεπέρασε τα δικά μας δεδομένα, συνεπώς το διαχρονικό μοτίβο μπορεί να ισχύει μεν αλλά η δική τους προέκταση με προσπερνά και δεν μπορώ να προσδιορίσω πλήρως την αντίληψή τους. Ωστόσο θέλω να σημειώσω τον τρόπο που διάλεξαν για να δείξουν την παραπάνω εικόνα, γιατί αποκαλύπτει την εξέλιξη της νοοτροπίας που έχει αυτή η γενιά. Είναι μια pink λογική από metrosexual αγόρια, που θέτει μέσα από τη θαμπάδα μια αφηρημένη αίσθηση, η οποία ζει μακριά από την a-male αγριότητα και βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον θηλυκό ψυχισμό. Στο εσωτερικό δεν έχουμε κάτι καινούριο, η μπάντα δίνει δυο από τα κομμάτια του Demo σε βινύλιο, μιας και η κοπή του είχε γίνει αρχικά σε κασέτα. Αργότερα βέβαια κόπηκε ολόκληρο το Demo και σε βινύλιο. Για να λέμε την συνολική αλήθεια που αποκαλύπτει την πρόθεση κάθε μπάντας με αντίκτυπο, να μικραίνει το κομπόδεμα των βινυλιοφάγων. Τι λέτε, μήπως πλέον η εκμετάλλευση των label προς εσάς έχει παραγίνει; Μήπως είναι καιρός να κάνετε αποχή;

2011-Roads To Judah

FolderΟ τίτλος του ντεμπούτου δεν έχει κάποιο κρυφό νόημα, είναι μια καθημερινή βόλτα με την αστική γραμμή της N.Judah, γειτονιά του San Francisco, όπως αναφέρει ο George Clarke (γεννήθηκε το 1989, για να έχετε γνώση πως ασχολήθηκε με το Black Metal όταν χρησιμοποιούνταν από το sludge ή το post-hardcore, ώστε να προσεγγίσουν το Metal ακροατήριο) στη συνέντευξη που είχε δώσει στο blog SF SLUDGE (διόλου τυχαίο blog, δεν το λέω αρνητικά αλλά καταδεικτικά). Έλεγε πως στο δρόμο για την δουλειά έγραψε το μεγαλύτερο μέρος του album, σε μια περίοδο που ήταν αρκετά μπερδεμένος. Ξέρετε πολύ καλά σε τι αναφέρεται, γιατί από λίγο ως πολύ όλοι περάσαμε κάποτε μια απάλευτη περίοδο στη ζωή μας. Άσχετα αν μεγαλώνοντας γελάσαμε βλέποντας άλλους ανθρώπους να τραβούν τα ίδια ζόρια στα μετεφηβικά χρόνια. Όχι, δεν είναι γέλιο ειρωνείας αλλά κατανόησης. Διότι όλοι οι άνθρωποι βιώνουμε ακριβώς τα ίδια συναισθήματα με παράπλευρους τρόπους.

Οι Deafheaven με το ντεμπούτο τους ξεκίνησαν μια πορεία γεμάτη ζέση και θέληση να υπάρξουν για λίγο μεγαλύτερο ακροατήριο, απ’ όσο είχαν γοητεύσει με το Demo τους. Μουσικά λοιπόν έφτιαξαν ένα εκφραστικό Post/Black Metal, δεμένο και συνεκτικό. Στο εσωτερικό το Black Metal έχει μεγαλύτερο εύρος πλοκής, αλλά μέσα του ενυπάρχει και ζει αρμονικά το Post-Rock ύφος, κυρίως μέσα από γλειψίματα στα τάστα και πτώσεις του ρυθμού. Η λογική τους παντρεύει την ταχύτητα, που θα εκφραστεί μέσα από την τεντωμένη δεινότητα, και το ήρεμό-γλυκό πέρασμα που μεταφέρει τον ακροατή από την οργή στην ηρεμία και τη γαλήνη. Συνεπώς θα μπορούσαμε να πούμε πως το Roads To Judah είναι ένα ξέσπασμα με τάση να λυτρώνει την οργή μέσα από ένα οικείο κελάρυσμά. Σαν κράμα όμως πέφτει στην παγίδα ενός γνωστού μελό σεναρίου, που χρησιμοποιήθηκε (λίγο πιο υπερβολικά) στο Depressive & Suicidal Black Metal. Είναι μια πλοκή που αρχικά βγάζει κάτι, αλλά σταδιακά ακουμπά τον ακροατή φιλικά στον ώμο. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό πέφτει το πέπλο της και αποκαλύπτεται το μυστικό της οργής της. Είναι η μετάφραση του ξεσπάσματος σε λογικούς συνειρμούς και τ’ όνομά αυτής, αστική δυσφορία. Ένα κοινό σημείο αναφοράς μεταξύ μουσικού κι ακροατή που ζουν στην ίδια εποχή, έχοντας παρόμοιες αναφορές και δυσκολίες στη ζωή.

Πάνω από κάθε τι άλλο πρέπει να μιλήσουμε για τις κιθάρες, που συνθετικά έχουν διττό ρόλο. Αφενός δίνουν απαλές πορείες καταπραΰνοντας και αφετέρου συμμετέχουν μαζί με το ρυθμικό μέρος στην επίθεση. Ο Kerry McCoy μαζί με τον έτερο κιθαρίστα Nick Bassett (που έφυγε ή τον έφυγαν το 2012 από την μπάντα) είχαν μελετήσει ακαδημαϊκά την λογική του Nathan Weaver (Wolves In The throne Room) που ισοδυναμούσε με την διαγραφή των filler riff μέσα στα κομμάτια. Αυτό δε σημαίνει πως οι κιθάρες τους είναι εμπνευσμένες, αλλά πως χαράζουν εικόνες στρέφοντας τάστα και χορδές στην ηλιόλουστη πλευρά του απογεύματος. Τα φωνητικά είναι πάντοτε στραμμένα στο μοτίβο της αγριότητας, ακόμα κι όταν χρησιμοποιούνται ως στοιχεία της ήρεμης διάβασης. Θα έλεγα πως είναι και το μικρό/πικρό μυστικό των Deafheaven, γιατί με την χροιά τους χαράσσουν μια γραμμή διαγραφής στην Post-ιά. Ξεσπούν ατέρμονα προσδοκώντας λύτρωση, μιλώντας τη γλώσσα όλων όσων είδαν στο Suicidal την Hardcore οξύτητα και προσπάθησαν να την εξευγενίσουν μέσα από την Depressive αβρότητα. Ο ρόλος των τυμπάνων είναι τυπικός, θα έλεγα πως συνδράμουν περισσότερο στην άγρια μορφή της μπάντας, αλλά δεν ξεχνούν να δηλώνουν παρόν συμμετέχοντας στις Post-Rock γέφυρες, με τους όρους που επιτάσσει το είδος αυτό. Συνθετικά έχουν κάνει ένα βήμα παραπάνω από το Demo, γιατί τα κομμάτια είναι καλογραμμένα, παρουσιάζοντας σπονδυλωτή δράση και ποικιλίες πλοκής. Επιπρόσθετα θα έλεγα πως ο τρόπος που ανέπτυξαν τις ιδέες τους είναι ορθός και σαν παικτικό ατού θα έβαζα την ομαλότητα στις αλλαγές. Πάμε όμως τώρα στο δεύτερο αγκάθι του ντεμπούτου, που θα βρεθεί στην άρτια μα ασφαλή παραγωγή. Μπορεί να μην κρύβει την επίθεση αλλά την κάνει οικόσιτη, αναδεικνύοντας περισσότερο τις ομαλές διαβάσεις. Θαρρώ λοιπόν πως η λογική που χρησιμοποίησαν για να μοντάρουν την δουλειά τους μετατρέπει το ντεμπούτο τους σ’ ένα ευκολάκουστο album.

Μερικές φορές η άνοδος και η εξέλιξη του υλικού μιας μπάντας, μπορεί να προσελκύσει συνδαιτυμόνες αλλά απωθεί σχετικά τους θαμώνες. Στην πρότερη ιστορία των Deafheaven το Roads To Judah είναι μια βελτιωμένη εικόνα των ιδεών του Demo. Πού είναι όμως η σπίθα της extreme έκφρασης που υπήρξε εκεί; Πώς κατόρθωσαν να κρύψουν την αμυδρή προσωπικότητα τους μέσα σ’ ένα τετριμμένο και γλυκανάλατο σενάριο; Γιατί το θαμπό φέγγος αντικαταστάθηκε από μια παραγωγή «νυσταλέο απόγευμα»; Ρητορικά είναι τα ερωτήματα. Από το ντεμπούτο της μπάντας δεν λείπει το συναίσθημα αλλά ο Χαρακτήρας. Σε κάθε album που λείπει αυτός, έπειτα από κάποιες ακροάσεις μοιάζει κατανοητό, ακίνδυνα περιπατητικό και το χειρότερο όλων: αν έχεις ξεπεράσει τις μετεφηβικές εγκεφαλικές νόρμες, σε πάει ανώφελα πίσω.

2011-DW Live Series 08: Live At The Blacktop 01.15.11

Folder

Αυτό το live, ήταν η αυθόρμητη κίνηση των Deafheaven στο πρώιμο στάδιο. Καταλαβαίνω ότι μπορεί απλά να είχαν την δυνατότητα να ηχογραφήσουν μια εμφάνιση και δέχομαι πως τόλμησαν το εγχείρημα σαν ήταν ακόμα καυλωμένοι. Ωστόσο ο ακροατής εδώ θα λάβει μόνο τον ήχο και όχι την εικόνα. Πράγμα που δεν θα τον γεμίσει ουσιαστικά και το πιθανότερο είναι να χάσει το ενδιαφέρον του γρήγορα. Βασικό ρόλο παίζει ο ήχος, γιατί δεν είναι όσο καλός πρέπει για τη μουσική τους και κάπου χάνεις την διάσταση όσων κάνουν. Για τους ακροατές που θέλουν να βάλουν μια extra παράμετρο στην ακρόαση του, υπάρχει η εικόνα αυτής της εμφάνισης. Το set στο Blacktop ήταν μικρό, αλλά έδειχνε αρκετά στοιχεία που θα προσφέρουν κατανόηση στον ακροατή που θέλει να καταλάβει το μονοπάτι τους.

Όπως θα δείτε είναι ένας πολύ μικρός χώρος με τον κόσμο να βρίσκεται ολόγυρα και όχι μόνο μπροστά από την μπάντα. Είναι σε απόσταση αναπνοής και θα μπορούσε να τους ακουμπά, ωστόσο παραμένει σταθερός και σχετικά άκαμπτος (ως είθισται). Το live αυτό θυμίζει μια τάση που ήταν ή είναι ακόμα διαδεδομένη στο Hardcore. Είναι μια νοοτροπία που θα μπορούσε να περιγραφεί με τη φράση «Get off the stage!», μέσα από την οποία οι ακροατές προέτρεπαν τις μπάντες να γίνουν ένα μαζί τους. Όπως θα δείτε η παρουσία του George Clarke (φωνή) είναι ηλεκτρικά φορτισμένη, καθώς παλινδρομεί το σώμα του σε κάθε κομμάτι. Δίπλα του ο Kerry McCoy, έχει γυρισμένη την πλάτη στην κάμερα και φορά πουκαμισάκι, στα τύμπανα βρίσκεται ο νεαρός Trevor Deschryver (γεννημένος το 1990) που δεν είναι πια μαζί τους. Ο έτερος πουκαμισάς στο βάθος που βλέπουμε το πρόσωπό του, είναι ο Nick Bassett.

Σε αυτό το σημείο, για να δείτε τις διαφορές αλλά και την εξέλιξη των Deafheaven, θα ποστάρω εδώ το πιο διάσημο video από live τους (με κομμάτι από το Sunbather). Δείτε τη μπάντα, την παρουσία των ακροατών, κόψτε φάτσες και το λίκνισμα όλων, το σχετικά επαγγελματικό στήσιμο με την ασπρόμαυρη εικόνα, τα συναισθήματα που βγάζουν και τελικά το σύνολο. Έπειτα θα γίνει η αναγκαία σύγκριση και θα βγάλετε τα συμπεράσματά σας για όλες τις live εκδοχές τους.

2012-Deafheaven / Bosse-de-Nage

FoldersΟι Deafheaven, όχι μόνο γουστάρουν τους Σκοτσέζους Mogwai, αλλά κόπτονται γι’ αυτούς και το αποδεικνύουν με μια διασκευή στο Punk Rock/Cody. Τολμώ μάλιστα να πω, πως είναι από τις ενδιαφέρουσες ιδέες που είχαν μέχρι σήμερα. Μπορεί η επιλογή να μην είναι πρωτότυπη, αλλά δικαιώνει το χαρακτήρα της με την τροποποίηση που κάνει στην αρχική ιδέα. Εδώ λοιπόν θα βρούμε το βασικό μοτίβο του original κομματιού που θ’ αναπτυχθεί ορανικά, καθοδηγούμενο από μια grim τροπολογία. Γαλήνιο, σχεδόν ασάλευτο βάδισμα, ενδεδυμένο συναισθήματα που γεννούν μια ιδιόρρυθμη ατμόσφαιρα κι ένα απρόσμενο ανέβασμα της πλοκής που αγγίζει το γνωστό ξέσπασμα της μπάντας στο φινάλε. Μ’ άρεσε μάλιστα που γίνεται σπασμωδικά, γιατί είναι μικρό και αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου να επιπλέει. Στην άλλη πλευρά του Split θα συναντήσουμε τους Bosse-de-Nage. Μη φανταστείτε πως είναι τίποτε άγνωστοι, έχουν κάνει κύκλο οπαδών πριν γίνει αυτή η συνεργασία. Προσωπικά όμως δεν μου έχουν κάνει κούκου μέχρι σήμερα, ενδεχομένως να μην τους αφιέρωσα χρόνο, αλλά κάτι με χαλούσε σε όσες δουλειές τους άκουσα. Στο δικό τους κομμάτι A Mimesis of Purpose, εκτελούν ένα Post-Black Metal υβρίδιο με προβάδικα τύμπανα, που είναι αισθητά πιο έξω για να εντατικοποιήσουν την ροή. Τα φωνητικά τους (ένα από τα στοιχεία που δεν μου άρεσαν) εδώ τα λένε καλά μ’ ένα τεμπέλικο γκάρισμα που γεννά συναισθήματα. Η προσθήκη βιολιού δημιουργεί διάθεση και πηγαίνει με το κομμάτι, ωστόσο είναι πλέον τετριμμένη.

Αυτό το  12ιντσο μπορεί να έχει underground αέρα αλλά ο στόχος του είναι ανεξίτηλα overground, κι αυτό γιατί η επιλογή Mogwai είναι στοχευμένη. Συνειδητά ή ασυνείδητα θα οδηγήσει σε τρομπάρισμα επιφωνημάτων χαράς για το γεγονός και μόνο. Θα βγει δηλαδή στο διαδίκτυο κάθε τυχαίος ακροατής των Mogwai (έχουν τυχαίους μιας και στο Last Fm μετρούν 1,047,629 listeners) για να πει, πόσο γαμάτη μπάντα είναι οι Deafheaven (73.722 πλέον στο Last fm, από την ώρα που έγραφα το κείμενο έχουν λάβει χιλιάδες νέους και μέχρι να το διαβάσετε θα έχουν ακόμα περισσότερους-γι’ αυτό κι έβαλα το link στ’ όνομά τους, για να δείτε το μέγεθος που αποκτούν με το πέρασμα του χρόνου) επειδή διασκεύασαν Mogwai. Γελώ μάλιστα γιατί όταν τους έμαθα, μετά την προτροπή του τραγουδιστή των Sun Of Nothing (εξαιρετικός ακροατής), ήμασταν λιγότεροι από 500. Προφανώς δικαιολογώ κάθε αδικαιολόγητη χαρά, αλλά γνωρίζω πως οι πολλές χαρές ισοδυναμούν πάντα με το γενικότερο hype.

2013-Sunbather

Folder

Η Deathwish Inc είναι ένα γνωστό Hardcore/Metalcore label της εποχής που διανύουμε, συνεπώς το πάντρεμά του με τη μπάντα ήταν φυσικό, βάσει αισθητικής. Το δεύτερο ολοκληρωμένο βήμα των Deafheaven κυκλοφόρησε το καλοκαίρι που μας πέρασε, όταν ξεκίνησε και η καμπάνια του λειτουργικού ios7 για το IPhone. Για όσους δε γνωρίζουν, είναι το λειτουργικό που έριξε στην αγορά την εφαρμογή Spotify. Η φωτογραφία που μπορείτε να δείτε εδώ είναι απρόσμενη, αποδεικνύοντας τη δικτύωση και προώθηση της μπάντας. Ειλικρινά δεν έχω ιδέα πως κατάφεραν να το πράξουν και αναρωτιέμαι, αλλά συνέβη και αυτό: Οι Deafheaven βρίσκονται στη μόστρα της διαφήμισης του IPhone, στο iTunes (αισχρό λειτουργικό σίχαμα) ως πρόταση της εφαρμογής Spotify. Κανονικά κάπου εδώ θα έπρεπε να σταματήσω μιας και τα υπόλοιπα μπορείτε να τα φανταστείτε καλύτερα από τη δική μου περιγραφή. Αλλά με ξέρετε πλέον, οραματίζομαι ανθρώπους ν’ ακούν μέσω spotify το album νιώθοντας μέσα στα πράγματα και το μουσικό σήμερα. Το ζήτημα είναι περίπλοκο, από την μια πλευρά είμαι αρνητικά διακείμενος απέναντι σε νέα τερτίπια τύπου Spotify, γιατί γεννιούνται με σκοπό να παρεισφρήσουν μέσα στα έθιμα των μουσικόφιλων και να προτάξουν μια νέα κατάσταση. Από την άλλη πλευρά, χίλιες φορές να προωθεί Deafheaven η pop κουλτούρα παρά όλα τα μουσικά σκουπίδια που προωθούσε μέχρι σήμερα.

Η λέξη Sunbather σημαίνει ηλιοθεραπεία (λουόμενος από τον ήλιο) αλλά ίσως έχει και κάποια slang ερμηνεία που δεν κατάφερα να διασταυρώσω. Το ροζροδακινί εξώφυλλο με τίτλο σε λευκά, σχετικά δυσδιάκριτα, γράμματα έκανε καλά τη δουλειά του. Στην ουσία βέβαια, πρόκειται για μια αδιάφορη επιλογή χωρίς κανένα νόημα που ισοδυναμεί με την απλανή λογική του σωρού. Στο εσωτερικό υπάρχει μόνο μια φωτογραφία με τη σκιά μιας ανδρικής-λογικά-σιλουέτας σε ροζ καμβά που λούζεται από κομφετί. Μη πάει το μυαλό σας στο κακό, δεν το αγόρασα, κάποιος απ’ όσους στέλνουν digital promo, σε όσους τ’ αναζητούν, μου το στειλε. Από την άλλη πλευρά, χίλιες φορές να το αγοράσει κάποιος παρά να το ακούει μέσω spotify. Όσο σκέπτομαι μάλιστα ότι σε κάποια φάση αυτή η παλιοεφερμογή θ’ αγοράσει το Last Fm, για να μας εξαναγκάσει να μπούμε στη φάση του, ωρύομαι. Όχι τίποτε άλλο, αναγκάστηκα πριν χρόνια να μάθω και να χρησιμοποιήσω Last Fm για να κάνω καλύτερα αυτό που τέλοσπάντων κάνω, αλλά δεν θ’ ακολουθήσω κάτι καινούριο που άκουσον, άκουσον! σε βάζει να πληρώνεις συνδρομή για ν’ ακούς μουσική. Καλώς ήρθατε στο βασίλειο της τεμπελιάς. Αφού βαριέσαι βρε αδελφέ ν’ αλλάζεις τα Mp3 στο μαραφέτι, πληρώνεις εμάς και ξένοιασες για πάντα. Βέβαια μπάντα από το Κιργιστάν δεν θα βρεις, αλλά έχουμε όλα όσα πρέπει να ξέρεις. Ούστοδιάολο..

Ξεκινώντας τη μουσική περιγραφή του album, θα πρέπει να μιλήσουμε για την παραγωγή. Φέτος υπάρχει μια ανεπαίσθητη αλλά ουσιαστική αλλαγή, μιας και από το νυσταλέο απόγευμα θα πάμε στην πρωινή ευεξία. Αυτή η τροποποίηση δεν είναι δα και μεγάλη, συγκριτικά με το ύφος του Roads To Judah. Είναι όμως σημαντικό γεγονός για την απήχηση των Deafheaven. Όλα πλέον γίνονται καθαρά και διαυγή, παρουσιάζοντας μεταλλικά την επίθεση και μελιστάλαχτα τη γαλήνια ηρεμία. Σεναριακά πράττουν κατά το δοκούν για το μοτίβο τους, με τη ροή μοιρασμένη στις δυο πλοκές ισόποσα αλλά όχι ξεχωριστά. Αυτό συμβαίνει γιατί τα κομμάτια είναι γραμμένα με το κέντρο βάρους να μοιράζεται και στις δυο οπτικές ταυτόχρονα. Θέλουν δηλαδή να εξάγουν Black Metal ξεσπάσματα σε ταυτόχρονη συμπόρευση με Post Rock χαϊδέματα. Αλλά μην πάει το μυαλό σας σε κάποια παραδοξότητα, το κάνουν χρησιμοποιώντας απλά περισσότερες αλλαγές μοτίβων, μέσα στα κομμάτια, προσδοκώντας να το αγγίξουν μέσα στο μυαλό του ακροατή συνειρμικά. Το Black Metal εδώ δεν θα εμφανίσει τις αρετές του, αλλά θα χρησιμοποιηθεί ως έξαψη που μεταδίδει από τα εσώψυχα του μουσικού τον αστικό του μικροαστισμό. Αυτό είναι το μυστικό του δίσκου και το κατόρθωμα των Deafheaven, ένα γλυκό μα οργισμένο ύφος που κάνει αδιάκοπες μεταβάσεις, χωρίς να εξατμίζει ενέργεια και ατμόσφαιρα.

Η δουλειά των Liturgy στο Aesthethica εδώ πιάνει τόπο, θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε πως οι Καλιφορνέζοι αγγίζουν την πραγμάτωση κοντινών συναισθημάτων με τους Νεοϋορκέζους. Είναι μια παλινδρόμηση της χαρμολύπης (ωραία λέξη που απήγαγαν κάποιοι τρύπιοι και την έκαναν ρεντίκολο) που εκφράζει τη νεανική μελαγχολία του αβέβαιου και τη χαρά της δυνατής του κράσης. Μουσικά είναι η μέθοδος που παρατάσσει χαρούμενες μελωδίες και οργισμένα φωνητικά, δηλαδή μια δελεαστική αντίφαση που βάζει στη στέκα του Black Metal τεμπεσίρι από χρυσόσκονη. Ωστόσο οι Deafheaven έχουν μεγάλη σχέση με το Post-Rock σε συναισθηματικό επίπεδο. Λιώνουν λοιπόν μέσα στη στοχαστική μελαγχολία τα κομμάτια τους, γεννώντας λίμνες αυθαίρετων ρεμβασμών. Έπειτα καλούν τη Black Metal έξαψη για να τις μετατρέψει σε κάτι υπέρτερο, μέσα από τις μελωδικές γραμμές και τις αλληλουχίες του. Έτσι ταξιδεύουν το νου, κάνοντας ένα κόλπο δράσης που αρπάζει τις συνειδήσεις μέσα από τη γλυκιά φαλκίδευση του ενστίκτου και της δυναμικής του εγρήγορσης.

Έχει όμως τόσο εκνευριστική πλοκή που σχηματίζει μια σιχαμερή ατμόσφαιρα, αφήνοντας στον ακροατή μια πολύ παράξενη γεύση. Μοιάζει σε πολλές στιγμές με συναίσθημα που προσφέρει το γοερό κλάμα ενός μικρού παιδιού την ώρα που βλέπει παιδικά, επειδή κάποιος του άλλαξε κανάλι. Ορμονική διαταραχή ασχημάτιστου χαρακτήρα με προεκτάσεις παλιμπαιδισμού γι’ ανεκπαίδευτους με το Black Metal, ώστε να τριπλάρει τον αγνωστικισμό τους και να δούν το τρομπάρισμα σαν άποψη. Το έχουμε ξαναδεί το έργο, όταν μέσα στα ομιχλώδη και λασπερά χωράφια μπαίνει μια ρομαντική κομεντί, το θέρισμα θα βγάλει διαβολάκι με ρουχαλάκια barbie. Ένα θέαμα που δεν σε τρομάζει ούτε και σε κάνει να γελάς, αλλά να λυπάσαι με την καθάντια του ψυχισμού που κυριαρχεί στην εποχή που ζούμε.

Οι συνθέσεις έχουν πορεία που κοντεύει την αφηρημένη περιήγηση, σε φάσεις δίνει πόνο μ’ επιθέσεις, κουβαλώντας ένα ύφος λες και σκίζει κάνα καλσόν. Μέσα σε αυτές η τυπική αρτιότητα των οργάνων και οι μελετημένες ιδέες τριβελίζουν το νου με μια easy listening προσέγγιση. Το νέο μοτίβο έχει αναμφίβολα pop χαρακτήρα στην παρουσίαση αλλά και τα πρώτα υλικά που χρησιμοποιεί. Εδώ όλα είναι ισορροπημένα, φαντάζομαι πως οι περισσότεροι που ακούνε και γουστάρουν το δίσκο, δεν έχουν υπόψη τους σε τι αναφέρομαι. Βλέπετε ακούνε χρόνια τώρα Metal παραγωγές (Όχι Heavy Metal, μη πάει το μυαλό σας στην πυγμή, αναφέρομαι στην παραγωγή groovy πατατάκι που κυριαρχεί από τα zeros) και διαμαρτύρονται αν τα όργανα δεν είναι σε άρτια ισορροπία μεταξύ τους. Δεν εκπαιδεύτηκαν ποτέ στο σύξυλο, συνεπώς δεν αγάπησαν το χάος αλλά την υποτυπώδη γραμμικότητα.

Η ιστορία που πάτησαν οι Deafheaven, όπως και κάθε Αμερικανός που θέλει να μιλήσει τεθλιμμένα, έχει ως Αρχή τους Weakling, εκπορεύεται από τους Wolves In The Throne Room (άξιοι που σταμάτησαν) και τους Alcest (μέχρι το 2010, μετά έβαλαν καλσόν) αλλά υπήρξε σ’ ένα πρώιμο στάδιο μέσα στο Post/Black Metal των late 00’s/early 10’s. Δηλαδή σε μπάντες όπως οι Caïna, Altar Of Plagues (άξιοι και αυτοί που σταμάτησαν), Lifelover, Lantlôs αλλά γιατί όχι και στους Krallice, Castavet, Ash Borer, Fell Voices, Heretoir, Thränenkind και πολλούς άλλους. Αυτό που έγινε όμως φέτος είναι πρωτοφανές, γιατί το Black Metal δεν είχε υπάρξει ποτέ ως ολοκληρωμένη pop πρόταση. Στο ύφος των Deafheaven η λαϊκή αγορά βρήκε ένα γλυκόπικρο φρουτάκι, χωρίς μεταφυσικές προεκτάσεις που μπερδεύουν και το πέταξε ως ξεροκόμματο. Μάλλον θα είμαστε κάπου εδώ και θα τα λέμε, σαν η ιστορία έρθει και πάλι να δείξει, πως οι Deafheaven είναι μια περίπτωση σαν όλες τις άλλες. Μια διαφορετική μουσική τάση που θα μπορούσε να προταθεί ως εναλλακτική εικόνα σε μάζες που δεν γνωρίζουν τις ρίζες της, ώστε να καταναλωθεί.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειώσω πως έχω κάνει λάθος στον επίλογο για τους Liturgy (είναι πιο συγκεκριμένοι ατμοσφαιρικά από τους Deafheaven). Πίστεψα πως ίσως στο μέλλον θα μπορούσαν να κάνουν κάτι καλύτερο. Πλέον δυσκολεύομαι να πιστέψω πως θα συμβεί κάτι τέτοιο, κι αυτό γιατί τόσο οι Liturgy όσο και οι Deafheaven δεν κάνουν ακραία μουσική, αλλά δομούν την έκφραση της γενιάς τους, χρησιμοποιώντας την ακραία μουσική για να το πετύχουν. Συνεπώς τα επόμενα βήματά αμφότερων θα είναι πιθανότερα στραμμένα σε μια προσπάθεια καθολικής αποδοχής (με όραμα να ζήσουν από την μουσική) παρά να γεννήσουν ένα κομψοτέχνημα για τον ακραίο ήχο.

Ας μην κρυβόμαστε όμως, το μέλλον κάθε μουσικής έγκειται στην διάθεση του νέου, στην προέκταση του εγωισμού του και την επιθυμία να σηκώσει το ανάστημά του απέναντι στον παλιό κι επιτυχημένο. Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο μοναδικός δρόμος. Συνάμα όμως είναι ένα διαχρονικό αγκάθι που έριχνε αυτόβουλα από την θέση τους, αξιόλογους αναλυτές κι ακροατές. Μεγάλωναν βλέπετε κι έχασαν τον εαυτό τους μέσα στα νέα έθιμα της επόμενης και μεθεπόμενης γενιάς. Κατά την δική μου γνώμη, δεν υπάρχει μεγαλύτερος σύμβουλος παραμονής στη μουσική ενασχόληση πέρα από την αισθητική και τη φιλοσοφία της. Το λέω συχνά και νιώθω πως επαναλαμβάνομαι, αλλά δεν το είχα ως οδηγό στο παρελθόν γι’ αυτό και το κουράζω στην εποχή που διανύουμε. Το συμπέρασμά μου είναι πως όσο κι αν μεγαλώσει ο ακροατής με συγκεκριμένη φιλοσοφία κι αισθητική, θα βρει στα πακέτα που του προσφέρουν οι καλλιτέχνες κάτι που του ταιριάζει.

Με χαροποιεί σαν γεγονός, πως η ακραία μουσική έπρεπε να βάλει πουκαμισάκι και να πει εκ των προτέρων πως είναι cool, για να γίνει Pop πρόταση. Συνεπώς δεν ανησυχώ καθόλου για όσα αναφέρουν διάφοροι συνδαιτυμόνες, περί αλλοίωσης και ακίνδυνοτητας του Black Metal μέσα από εφαρμογές τύπου Sunbather. Το Black Metal έχει τόσους απόγονους και τόσα πρόσωπα που δε μπορεί να του κάνει «κακό» μια τέτοια μόδα. Δηλαδή τι πιστεύετε, πως θα έρθουν από τα μέρη μας δεκάδες pop ακροατές και θα θέλουν ν’ ακούσουν Βολιβιανούς αρκουδέηδες; Ή πως η επόμενη μόδα που θα πλασάρει το Pitchfork είναι οι Utuk Xul; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δε πα να λένε Black Metal ότι θέλουν.. σημασία έχει τι είναι Black Metal και όχι τι πλασάρουν πως είναι Black Metal.

Προσωπικά λοιπόν, ελπίζω όλο και περισσότεροι νέοι να παίζουν σαν τους Deafheaven και τους Liturgy, ώστε να γίνουν λιγότερες και οι επικίνδυνες προτάσεις προς μελέτη και συνταύτιση για εμάς. Το μοναδικό πρόβλημα του Είδους είναι η ποσότητα των κυκλοφοριών και κανένα άλλο. Βλέπετε, ένας φανατικός μιας μουσικής σαν εμένα, ποθεί ανηλεώς την συνέχεια της ζωής της. Θεωρώ λοιπόν πως μια τέτοια μόδα είναι σημείο αναμόχλευσης, γιατί μια ακίνδυνη φύση προωθήθηκε στις μάζες ως Black Metal. Τι καλύτερο λοιπόν από την στροφή άλλων (μακάρι νέων) μουσικών προς μια βλοσυρή απάντηση; Συμπερασματικά θέλω να πιστεύω πως από τη μια μεριά μπορεί το Post/Black Metal να τίκτει σαν κατάσταση τα δικά του παιδιά, αλλά εδώ κάτω στα μπουντρούμια θ’ ανάψουν και πάλι φωτιές..το βασίλειο του Isengard σύντομα θα βρυχάται. Μέχρι τότε θα μείνουμε στα σκοτεινά χαζεύοντας τους νέους που δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους, με χαμόγελο συγκατάβασης, αφιερώνοντάς τους ένα εδάφιο από τη μαύρη βίβλο του Είδους:

Το Black Metal αποκαλύπτει τον ζόφο του αποτρόπαιου, που κοντεύει κάποτε η διάνοια των ανθρώπων. Για τους δόκιμους είναι τρόπος να πανηγυρίζουν την επικινδυνότητά του. Για τους πάσχοντες καταργεί μέσα από την αναβίωση που επιτυγχάνει, τις βλάβες του. Για τους μετέχοντες είναι το φανάρι κατανόησης της ψοφολογιάς και της μονάκριβης θυγατέρας της, που ακούει στ’ όνομα ανυπαρξία.. 

2012-Hell Militia-Jacob’s Ladder

Posted in Νοέμβριος 2012 on Δεκέμβριος 4, 2012 by Plunderer

Folder

Οι Hell Militia ανήκουν στην κατηγορία με τις Black Metal μπάντες που ξεκίνησαν ως project ξεχαρμανιάσματος και σταδιακά γίνονται βασική μέριμνα για τα μέλη τους. Βλέπετε οι Arkhon Infaustus είναι σε στάση εργασίας μετά το κομψό Orthodoxyn, οπότε ο Guillaume Warren είναι ελεύθερος. Δίπλα του ο γερόλυκος Meyhna’ch [εντάξει ξέρω είναι μόνο 36, αλλά τον αναφέρω συνέχεια με τέτοια προσωνύμια για την συμμετοχή του στο πιο καμένο Black Metal οικοδόμημα που έγινε ποτέ (Les Légions Noires)] σταμάτησε πλέον τους Mütiilation (έτσι μας λέει, εγώ δεν τον πιστεύω) και κάνει τσαχπινιές  με τους Sektemtum ή σοβαρότερες δουλειές όπως η παρούσα. Πέρα από αυτά, οι Hell Militia θα γίνουν ακόμα πιο γνωστοί φέτος μιας και πραγματοποίησαν δεύτερη μεταγραφή και σε μεγαλύτερη εταιρεία αυτή την φορά. Η Γαλλική Season Of Mist (αν και αρκετά εμπορική στις επιλογές της εδώ και χρόνια, κάνει επιτέλους και μια μεταγραφή ουσίας) είναι η νέα κάτοχος της υπογραφής τους (η πορεία τους μέχρι σήμερα ήταν Total Holocaust σε Debemur Morti) και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι προϋποθέσεις για την τρίτη Full-length κυκλοφορία με τίτλο Jacob’s Ladder.

Οι Γάλλοι φέτος περπατούν λίγο παραπέρα τις ιδέες του Last Station On The Road To Death. Εκεί είχαν κατεβάσει τις ταχύτητες, ψάχνοντας μιαν άλλη υφή λίγο πιο ατμοσφαιρική και υποχθόνια αλλά χωρίς να φαλκιδεύουν τον Metal χαρακτήρα τους ηχητικά. Στο συνθετικό κομμάτι θα βρούμε μια συνταγή με αρκετές επιρροές από την Γαλλία των zeros αλλά και κάποια ακόμα σημεία του μαυρομεταλικού χάρτη, πάντα ομογενοποιημένα στην προσωπικότητα τους. Συγκριτικά με το πρόσφατο παρελθόν το σύνολο είναι μοιρασμένο σε ταχύτητες και ένα δηλητηριώδες ατμοσφαιρικό Low tempo, που καίει μοσχολίβανο.

Ετοιμαστείτε λοιπόν για υποψιασμένες στριφνές riff θέσεις, κυκλοφοριακή ηρεμία μ’ εξάρσεις αλλά και μελωδικές γραμμές που δεν ενοχλούν τον νεοκασετολάγνο ακροατή της εποχής μας. Ο ήχος είναι προσεγμένος ειδικά στα τύμπανα και τα φωνητικά, βγάζοντας προς τα έξω μια αρτιότητα χωρίς καλλίγραμμες κινήσεις και δύναμη χωρίς μυϊκή επίδειξη. Τέλος τα Samples αλλά κυρίως οι κιθάρες έχουν τον ρόλο του πλοηγού στ’ ατμοσφαιρικά ύψη, αιχμαλωτίζοντας την προσοχή του ακροατή μετά την επιθετική διακύμανση αλλά κυρίως σε συσχέτιση μαζί της. Ειδικά το τελευταίο σημείο είναι αυτό που με γοήτευσε περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στο φετινό τους πόνημα.

Εδώ λοιπόν θα βρούμε, την late Arkhon Infaustus λατρεία στα riff (=Deathspell Omega δάνειο με χαρακτήρα) συνδυασμένη με την ταχύτητα και φωνητικά στην θεσπέσια διάσταση που πάντα εκστόμιζε ο Meyhnach (Jacob’s Ladder). Αμέσως μετά χιλιόμετρα με μικρές παύσεις μελωδικών riff και ρυθμικές πορείες σε Metal θέσεις μέχρι την ενοποίησή τους (Jonah). Για ν’ ακολουθήσει μια Low tempo διήγηση με samples που αστράπτει μ’ αξαίσιο τρόπο, κερνώντας θειάφι ενταγμένο στην ταχύτητα (Sternenfall). Για να φτάσουμε στο δαιμονικό Death Worship που μεγαλώνει τη μέθη μέχρι να μπει σε μια έκφραση παρόμοια με το Concrete Satan των Apollyon Sun. Στο Black Projector ελλοχεύει η αντίστροφη κίνηση με τους κυβερνήτες του ταξιδιού να ξανοίγονται σε λεωφόρους, κάνοντας γερές στάσεις για την απαραίτητη δέσμευση ενέργειας μέχρι να παρεκτραπούν εκ νέου. Εδώ θα βρούμε και την συνέχεια του The Pig That Became A God με το The Second Coming Of The Pig που ορίζει την Black Metal επιθετική ατμοσφαιρικότητα και μας συνοδεύει μέχρι την κομματάρα Deus Irae. Εκεί θα λάβει χώρα μια άψογη ομογενοποίηση του groove αλήτικου ήχου και του επικά διακείμενου τελολογικού Black Metal. Τέλος με τον ατμοσφαιρικό λάκκο του Jericho, το οποίο θα ολοκληρωθεί στις μελωδικές γραμμές παλαιού γαλλικού τραγουδιού από γραμμόφωνο.

Οι Γάλλοι στα mid/late zeros έβρισκαν θέση στα playlist μας, την κερδίζουν άνετα στο παρόν και θα εξακολουθήσουν να το καταφέρνουν μελλοντικά αν πορευτούν αμετάκλητα στην ατραπό τους. Θεωρώ πως το φετινό album ανήκει στην μικρή λίστα με τις καλές προτάσεις της χρονιάς, αλλά όπως και οι λοιπές που υπάρχουν εκεί, δεν διαθέτει αυτό το «κάτι παραπάνω» για να την πεις σπουδαία. Οι Hell Militia έχουν κάτι αληθές να μεταδώσουν και το καταθέτουν πάντα, παράλληλα σέβονται τις επιρροές τους και δεν ξεκωλιάζουν καμιά από τις μπάντες που δανείζονται.