Archive for the Νοέμβριος 2013 Category

2013-Profanatica-Thy Kingdom Cum

Posted in Νοέμβριος 2013 on Νοέμβριος 11, 2013 by Plunderer

FolderΤο μανιφέστο υπακοής στο πυρ το εξώτερον επέστρεψε με θειάφι από τη κίτρινη κόλαση και μελάνι από την άβυσσο της ανυπαρξίας, γεμάτο πόθο, έξαψη και τη λίμπιντο στην ευθεία. Το τρίτο full-album των Profanatica έχει στεγνά τον καλύτερο τίτλο της ιστορίας του Black/Death, αλλά εξώφυλλο από τη μετριότητα την ξεγυρισμένη. Οι δυο χοντρές καλόγριες εξακολουθούν να τεμαχίζουν την γλυκύτητα της ψυχής μας με το γδούπο της μουσικής τους. Το πρίσμα τους ανέκαθεν ενοποιούσε τη βλασφημία με τη καφρίλα έχοντας ως παρονομαστή μια αισθητική φινέτσα. Δεν είναι δηλαδή μονάχα χοντροκομμένο μα κι ανεγκέφαλα γραμμένο, έχοντας ομογενοποιήσει στόχο και όραμα στον κλονισμό και την απρόσμενη λαχτάρα.

Κάνοντας υπακοή στο κάλεσμα των Πρώτων φανατικών, αυτών που έδωσαν σημάδι αισθητικής υπερβολής μέσα σε χαλεπούς καιρούς (early 90’s), οφείλω να ξεκινήσω από το κύριο μέλημα της μπάντας. Είναι η μαεστρία του ρυθμικού μέρους που λειτουργεί με ακραιφνή λογική μοιάζοντας μ’ αιώνιο γδούπο. Είναι ένας χείμαρρος που σκάει απρόσμενα κουβαλώντας πέτρες, ξύλα και χώμα. Μια αδιάκοπή κίνηση και αγγίζει το αυτιστικό παραλήρημα, γνέφοντας ατσούμπαλα στον ακροατή με ύφος δρομοκαήτιου. Στέκει ως απαράμιλλη δύναμη πλοκής που όσο σε πωρώνει, άλλο τόσο σε κάνει να νιώθεις ηλίθιος που την ακούς προσεκτικά και συμμετέχεις μαζί της στο κέντημα του ολέθρου. Η ρίζα του μελήματος βρίσκεται στα τύμπανα του αρχηγού Paul Landley, τα οποία ζουν ακόμη στα όρια των Havohej. Βρίσκονται δηλαδή αρκετά μπροστά στην παραγωγή, πλέοντας στο αδιάκοπο κοπανιαμέντο με μικρές αναπνοές, μέχρι να επανέλθουν και πάλι στο ίδιο μοτίβο, σαν το χτικιό της απελπισίας. Ο κορμός του μελήματος είναι το μπάσο που στέκει φέτος ως σταθερά και στολίδι του εγχειρήματος, υπηρετώντας πίσω από την κουρτίνα έναν διττό ρόλο. Εκ πρώτης είναι στιβαρό και βοηθά τα τύμπανα στη ρίζα του μελήματος. Σε δεύτερο επίπεδο θα βρει που και πότε να πεταρίσει γαλήνια, ώστε να θωπεύσει τα κομμάτια κατά την ρυθμική τους βροντή, περνώντας ασημένια κλωστή μέσα στο άκομψο και το ανερμάτιστο (π.χ Denounce Him). Έτσι θα γίνει φανερή και η χημεία ανάμεσα στον Paul και τον έτερο Καππαδόκη John Gelso, ο οποίος πέρα από το μπάσο έχει κάνει εξαιρετική δουλειά και στις κιθάρες, τον ανθό του μελήματος. Δημιούργησε μεστά riff που κρύβονται μέσα στα κομμάτια ως λεπίδες που τρυπούν το μυαλό και ως φόρτωμα σκιώδους ενέργειας. Μοιάζουν με το ενοχλητικά άξαφνο που συμβαίνει όταν δε θες να συμβεί κανένα γεγονός… κι εν τέλει νιώθεις πως έχουν μοναδικό σκοπό ύπαρξης: να κάνουν τα νεύρα μας τσατάλια. Ακόμα υπηρετούν στην εντέλεια και άλλους ρόλους, γιατί είναι μέρος του μονόχνοτου ρυθμικού μέρους, στέκουν ως παγίδα έναρξης, βγάζουν αγωνία και δραματικότητα, γυρνούν τη πορεία ως σημείο αναδίπλωσης και τέλος προσφέρουν απλόχερα στιγμές ύψιστης πώρωσης, μέσα στο Έπος False Doctrina και όχι μόνο. Ο φωνητικός παρορμητισμός συνεχίζει και φέτος την ανίερη έκφραση, μέσα από την γνωστή φλεγματική βωμολοχία που τον διακρίνει, ως φύλλωμα που χρωματίζει το μέλημα της μπάντας.

Η μουσική των Profanatica όσο περνούν τα χρόνια κοντεύει τον ειρμό και τη σύνθεση. Έχει όμως την απαίτηση να μπει ο ακροατής με διάθεση να γίνει φρενοβλαβής, να ξεχάσει την ευφορία και τις νότες, να νιώσει το μέλημα και να λάβει το μήνυμα. Θεωρώ λοιπόν πως ο όρος ατέρμονο (Perpetual) Black/Death ίσως να είναι και ο σωστότερος για να χαρακτηρίσει το πρίσμα, την ουσία και τον οίστρο των Αμερικανών. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως το Thy Kingdom Cum είναι ένα παραλήρημα μουσικής έκφρασης που δημιουργεί κυκεώνα εικόνων. Είναι μια στρεσογόνα διαδικασία εφάμιλλη της εποχής, της καθημερινής παραζάλης, του αποτρόπαιου αστικού χάους, της παράνοιας στη συμπεριφορά των ανθρώπων, μα πάνω απ’ όλα του αδιέξοδου της προσωπικότητας του αστού. Σε αυτό το τελευταίο θαρρώ πως η οπτική, το ήθος και το ύφος των Profanatica μπορούν να λειτουργήσουν ως αρμαθιά στοιχείων της καθημερινότητας, ως περιγραφή της διάθεσης του κοινωνικού ιστού, ως συναισθηματική εκπαίδευση, ως τέχνη. Το βασίλειο ολοκλήρωσε την ερωτική διαδικασία κι έχει για όλους μια στάλα πρωτεΐνη. Εδώ κείτεται το απόλυτο soundtrack των ημερών που έπονται: γιατί θα συσχετιστεί υπέροχα με τα νεύρα σας, μετά από μια τυπική επίσκεψη στη «θεία» με τα βρώμικα ποτήρια και το άγευστο γλυκό.