Archive for the Οκτώβριος 2010 Category

2010-Krieg-The Isolationist

Posted in Οκτώβριος 2010 on 18 Νοεμβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Αμερικάνοι είναι μια από τις σεβαστές Black Metal μπάντες των zeros στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Φέτος τέσσερα χρόνια μετά το Blue Miasma ο Imperial και η «session» παρέα του έκαναν το έκτο Full-length των Krieg σε μια καριέρα που βασιλεύουν τα δεκατρία splits (μερακλής έτσι). Να μην ξεχάσω ακόμα να σας ενημερώσω πως από φέτος είχαν και ένα ακόμη καλό νέο, μιας και η μπάντα βρίσκεται υπό την σκέπη της Candlelight. Το σχόλιο πάνω σε αυτό το τελευταίο μπορεί να λέει, «φτάσαμε αισίως στην Τρίτη δεκαετία που κάθε αξιοπρεπής Blackmetaller  θ’ ανταμοιφθεί για την πορεία του με ένα συμβόλαιο την ώρα που κάθε επόμενο βήμα ενέχει κινδύνους να έχει χάσει την μεταδοτικότητά του συγκριτικά με το παρελθόν».

The Isolationist δηλαδή απομονωτισμός, μια πανάρχαια μέθοδος που θέτει τον εαυτό σε έναν περιορισμό συναναστροφής και θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε περιθωριακή, αντικοινωνική ίσως και λίγο ασκητική εφαρμογή συμπεριφοράς.

Από την έναρξη και το intro στο No Future μπαίνουμε στο πνεύμα του concept, όλα δουλεύουν ρολόι στην ενοποίηση συνθέσεων και λόγου. Σε ολόκληρο το album θα βρείτε ταχύτητες σε αυτή την μουντή ηχητική δομή με τα γνωστά φωνητικά που βγαίνουν από τον λάρυγγα και τα riff της απόγνωσης που τρέχουν στο άγνωστο. Η απεραντοσύνη του απομονωτισμού περιγράφεται γλαφυρά με την δημιουργία της παραπάνω καλά πλεγμένης κουβέρτας από το ρυθμικό μέρος. Αν δεν δούμε την προσπάθεια συνδυάζοντας μουσική και στίχους χάνουμε το μισό παιχνίδι και θα βαλτώσουμε κουρασμένοι στην λασπουριά που χτίζουν ο Chris Grigg με τον Wrest (τύμπανα και μπάσο αντίστοιχα). Στο All Paths To God που είναι από τις καλύτερες στιγμές του album θα βρούμε πέρα από ένα πολύ ωραίο riff και ένα Leviathan τρικ μια υπέροχη μελωδική παύση που κάνει το άλμπουμ ν’ αναπνεύσει. Στην εγκαθίδρυση του απομονωτισμού βοηθούν και τα υπόλοιπα κομμάτια σε ίδιο τέμπο, έχοντας επιθετικές στιγμές με riff που σου κολλάνε αλλά και άξαφνες μελωδικές σφήνες με πιο περίεργη αισθητική και low tempo έκφραση, όπως το γαμάτο Depakote.

Στο τέλος μας περιμένει ένα από τα γνωστά τρικ του Imperial, ο Αμερικανός πάντα έγραφε μερικά κομμάτια πιο «αλλού» που ξεφεύγουν από την μονοτονία και την τυπική Black Metal οπτική. Από το Decaying Inhalations θα ξεκινήσει το εγχείρημα σταδιακά και θα αναπτυχθεί μέχρι το τέλος με το rhythm section να θορυβοποιεί λαμβάνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο με τον Wrest (An The Stars Fell On η καλύτερη στιγμή του ) να κοπανάει το μπάσο δικαιολογώντας άλλη μια session συμμετοχή μέσα στο ίδιο έτος (τέταρτη για όσους δεν ξέρουν).

Συμπερασματικά δεν έχω καταφέρει να νιώσω οπαδός των Krieg αλλά τους συμπαθώ αρκετά και μπορώ να πω με σιγουριά πως όσες δουλειές τους και αν εξιχνιάσω θα δίνω την απαιτούμενη προσοχή και θα αποζημιώνομαι βρίσκοντας αρκετά ενδιαφέροντα σημεία που θα εξακολουθώ να θυμάμαι ανά καιρούς. Σύντομα θα μας κάνει και κανένα μερακλίδικο split οπότε θα τα ξαναγράψω.

2010-Skagos & Panopticon Split

Posted in Οκτώβριος 2010 on 17 Νοεμβρίου, 2010 by Plunderer

Εντάξει δασοπαρμένε μου φίλε, ήρθε η ώρα ν’ απολογηθώ για όσα θα σου έσουρνα τα επόμενα χρόνια με το hype που είχε αρχίσει να λαμβάνει το αγαπημένο σου Cascadian Black Metal. Η απάντηση που έλαβα ήταν αποστομωτική και ομολογώ πως θα φορέσω σημαία της Κασκαδιανής Δημοκρατίας στο μπουφάν. Όπως έλεγες και εσύ κάπου, η δυτική πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά που φτάνει μέχρι το νότιο μέρος της Καλιφόρνια κατάφερε να δημιουργήσει μια παρέα με κοινό όραμα και αισθητική. Οι δικοί σου άνθρωποι λοιπόν έσπευσαν να με χαλβαδιάσουν μέσα από ένα split και μάλιστα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με ψυχή και συναίσθημα.

Αν οι Wolves In The Throne Room μεγάλωναν μουσικά μια δεκαετία πριν δεν θα μπορούσαν να εξυψωθούν τόσο εύκολα σαν κεντρική μπάντα ενός μουσικού υποείδους. Από την άλλη πλευρά για κάθε μπάντα που αποκτούσε μεγάλο όνομα στα 90’s είχαμε τουλάχιστον κάποιες δεκάδες απαράδεκτων μιμητών τους. Τουλάχιστον στις μέρες μας οι μιμητές μπορεί ν’ αξίζουν από την προσοχή μας μέχρι και το ενδιαφέρον μας, αυτό δεν σημαίνει μόνο αγορές και οπαδιλίκι αλλά μια εισχώρηση στην ουσία του έργου τους, όποια και αν είναι αυτή.

Στην προκειμένη περίπτωση τα πράγματα είναι ακόμη καλύτερα, Οι Skagos που έβλεπα με χλευασμό και οι Panopticon που παρατηρούσα με ξινίλα από απόσταση μου βούλωσαν το στόμα μέσα από ένα Black Metal με ωραίες ιδέες, αισθητική και πάνω απ’ όλα ίχνος προσωπικότητας. Εννοείται πως αναθεώρησα και την γνώμη μου για το παρελθόν τους, σε όσες κυκλοφορίες έχω καταφέρει να παρακολουθήσω. Ας δούμε τα πράγματα όμως λίγο πιο ήρεμα και αναλυτικά μιας και η ηρεμία είναι το βασικό συναίσθημα που πραγματεύονται και οι δυο μπάντες μέσα στο παρόν split.

Οι Skagos σε επίπεδα δομής και ύφους είναι πολύ κοντά στους Wolves In The Throne Room. Μέσα στις δυο μακροσκελείς συνθέσεις τους θα βρούμε μελωδία που έχει χαρακτήρα όπως και αν αποδοθεί μέχρι να διακοπεί όταν και εφ’ όσον έρθει η ώρα από ένα Black Metal αξιώσεων που κρύβει ζουπιγμένη καλά την συναισθηματική φόρτιση. Μια εικόνα που εκπέμπει με την αναπαράσταση της και μοιάζει να έχει αφουγκραστεί άρτια τις φωνές της φύσης. Τα riff κάνουν τα δικά τους παιχνίδια περισσότερο στα ήρεμα μέρη αφήνοντας το ρυθμικό τμήμα στην μονομανία του, όταν θα έλθει η ώρα. Με σκαμπανεβάσματα στην δύναμη και την ερμηνεία με αλλαγές και μοτίβα που αναπτύσσονται με μια ηρεμία και τα τύμπανα μπροστά (θα ευχαριστηθείς το ταμπούρλο εδώ) σκιαγραφούν την στείρα βροντή και άλλα πολλά. Σίγουρα ένα από τα highlight είναι τα περάσματα με τα καθαρά μελωδικά φωνητικά, ακόμα και με την συνοδεία ξυλόφωνου ή κάτι που μοιάζει στον ήχο αυτόν στο 12 περίπου λεπτό του Anamnesis II A Dry, Sterile Thunder, Without Rain.

Ο Austin Lundr των Panopticon (solo μπάντα) βάζει μπροστά και πάνω από καθετί άλλο τα τύμπανα, ο ήχος τους είναι πιο καθαρός από τα υπόλοιπα όργανα και ο τρόπος που παίζει έχει φινέτσα και προκαλεί τον ακροατή. Με την μέθοδο αυτή σχηματίζει μια ρυθμική στιβάδα και χτίζει γύρω της χωρις να νοιάζεται διόλου για το αποτέλεσμα. Βεβαίως και εδώ έχουμε  μελωδίες να υποβόσκουν σαν μια γαλήνια λίμνη που θα επισκεφτείς για να σε θεραπεύσει. Όπως στο ..Seeing.. που μας παρουσιάζει την παραπάνω εικόνα στην οποία το ξέσπασμα θα επέλθει λυτρωτικά μετά τον καθαρμό. Η έκφραση του είναι πηγαία και αυτό φαίνετε πολύ στα κομμάτια μιας και τόσο μεμονομένα όσο και συνολικά παρουσιάζουν μια καινοτόμο ηχητική οπτική για το είδος. Το sample στο A Message To The Missionary έχει χρησιμοποιηθεί από τον Arioch στο Sun Of Hope των Funeral Mist από το Salvation αν και δεν ήταν ο πρώτος (δυστυχώς ακόμα δεν έχω θυμηθεί που αλλού το είχα ακούσει). Ακόμη μου άρεσε πολύ ο ήχος της γλώσσας στο άλλο sample με την συζήτηση που θα βρείτε στο τέλος του Watching You.

Συμμάζεμα σε όλα τα παραπάνω δεν μπορεί να γίνει μιας και εδώ έχουμε ένα απλό split. Κι όμως προσωπικά θα έβαζα αυτή την κυκλοφορία στις προτεινόμενες της χρονιάς, όχι επειδή πράττουν ενωτικά δυο σοβαροί εκπρόσωποι μιας σκηνής, ούτε γιατί οι συνθέσεις και οι ατμόσφαιρες εδώ μέσα είναι ιδανικές αλλά γιατί έχουμε μια γνήσια έκφραση από καρδιάς που πολύ σπάνια βρίσκουμε στις μέρες μας.