Archive for the Σεπτέμβριος 2013 Category

2013-Satyricon

Posted in Σεπτέμβριος 2013 on Σεπτεμβρίου 14, 2013 by Plunderer

Folder

Ζήτησα να καταχραστώ τον άκρως φιλόξενο χώρο του “The Plunderer” blog σε απείρως συντομότερο διάστημα από ό,τι και ο ίδιος ενδεχομένως να περίμενα, αλλά δε γινόταν αλλιώς˙ δε μπορούσα να παραμείνω σιωπηλός τη στιγμή που βλέπεις από μπροστά σου να περνά ο γυμνός βασιλιάς (αυτός που αναφέρθηκε και την προηγούμενη φορά) και οι σφουγγοκωλάριοί του εκστασιασμένοι να αναφέρονται στα υπέροχα καινούργια του ρούχα.

Βασιλιάς Satyricon λοιπόν! Νέος δίσκος, νέα ηχοτόπια, νέα απάτητα κορφοβούνια, νέα Ελλάδα, Νέα Μάκρη. Και Νεάτερνταλ μη σου πω! Διότι μόνο ως (κατά τα άλλα συμπαθέστατος ο πρόγονός μας) τέτοιον μπορώ να εκλάβω αυτόν που χαρακτηρίζει στο αυτοκόλλητο επάνω σε μία από τις (30, 330, τι σημασία έχει; Η αγορά να κινείται, αυτό είναι το παν) βινυλιακές εκδόσεις του δίσκου τους Satyricon ως ‘Norway’s kings of visionary black metal’.

Πάυση. Μεγάλη παύση. Ας ξεκινήσουμε από το ότι πράγματι οι Satyricon υπήρξαν ένα καλό black metal συγκρότημα. Μυστηριακοί στο ξεκίνημα, επικοί στο επόμενο και στυλιστικά τέλειοι στο “Nemesis Divina”, το δίσκο-αποθέωση του εμπορικού true black metal. Θυμηθείτε τις άρτια στημένες φωτογραφίες, τις τέλειες λεπτομέρειες στην αμφίεση και τον εξοπλισμό του συγκροτήματος σε εκείνο το photo session, τους μορφασμούς, όλα ενορχηστρωμένα στην εντέλεια και καλυμμένα με τον true μανδύα γιατί ίσως μέσα τους οι Satyricon να ήθελαν να γίνουν Dimmu Borgir˙ αλλά οι δε είχαν μεγαλύτερες cojones και αφού πέταξαν κατάμουτρα στους συμπατριώτες τους τη στυλιστική βίβλο του Euronymous για να την έχουν και να τη χαίρονται, αποφάσισαν πως είναι κρίμα τόσος κόσμος εκεί έξω που πεθαίνει για εύπεπτο true black metal να μην έχει που να ακουμπήσει το περιεχόμενο του πορτοφολιού του και θέλησαν να κάνουν κάτι γι’ αυτό.

Αφού πραγματικά τερμάτισαν το true ύφος, οι Satyricon έκαναν ένα ενδιαφέρον πείραμα με το “Rebel Extravaganza”, το οποίο ακόμη νομίζω ότι ήταν επιτυχημένο album. Προσωπικά δε θα άντεχα ένα δεύτερο “Nemesis Divina”, όλα σε εκείνο το δίσκο ήταν στα όρια, όπως ανέφερα και προηγουμένως και ήταν δείγμα εξυπνάδας το ότι δεν επιχείρησαν να ξαναπλασάρουν αυτό το ύφος.

Το μαύρο φίδι με έφαγε κανονικά στο “Volcano”, ένα album το οποίο άκουσα μία φορά όταν το αγόρασα και έμεινα με το στόμα ανοιχτό με τις ασυναρτησίες που περιελάμβανε. Hard rock αισθητική, λίγο ξεπλυμένο thrash που θα ντρέπονταν να βάλουν σε δίσκο τους μέχρι και οι Cranium και με τι άλλο; Α ναι, με black metal δηλώσεις μπας και μαντρώσουμε κανένα παλιό. Στο πρώτο μεγάλο ξεκαθάρισμα της προσωπικής μου δισκοθήκης το 2003 το “Volcano” με αποχαιρέτησε χωρίς πολλά-πολλά…

Τα επόμενα δύο albums τους δεν μπήκα καν στον κόπο να τα ακούσω και δε με απασχολεί ποιος και αν προσβάλλεται με αυτό. Η παρουσία μου σε κάποια fora συλλεκτών με έφερε σε επαφή με το πιο πρόσφατο και ομώνυμο δημιούργημά τους. Αφού εξάντλησαν τις διαθέσιμες βινυλιακές εκδόσεις που τέθηκαν προς προ-παραγγελία σε διάφορα σχέδια και χρώματα, οι ευτυχείς προπαραγγέλοντες (ομολογώ ότι ποτέ δε θα μπορέσω να καταλάβω κάποιον που κομπάζει για τα 3 διαφορετικά χρώματα του ίδιου δίσκου που έκλεισε μέσω προ-παραγγελίας χωρίς να έχει ακούσει ούτε νότα) ανέμεναν με αγωνία την εμφάνιση στο διαδίκτυο ηχητικών αποσπασμάτων. Ήρθε λοιπόν το “Our World, It Rumbles Tonight” να ποτίσει το διψασμένο χώμα…ναι…

Κι ερωτώ εγώ, o παλιός και μίζερος: Αυτό το τραγούδι που ξεκινάει με μια κιθάρα που θυμίζει Kiss της disco εποχής τους και συνεχίζει με ενα fuzz-αρισμένο ήχο, μπουκωμένα φωνητικά, άσχετα ‘α-α-α’ στο background και αναιμικά, νεκρά τύμπανα είναι τι ακριβώς; Αχταρμάς! Δεν υπάρχει ταυτότητα, δεν υπάρχει σαφής κατεύθυνση, δεν υπάρχει αποτέλεσμα.

“Nocturnal Flare”: Δεν ήξερα ότι οι Satyricon μπορούν να ξενερώσουν riffs γραμμένα από τους Katatonia πριν από μια δεκαετία και βάλε. Και πάλι μπουκωμένα φωνητικά, και πάλι ‘α-α-α’ και πάλι καμία ουσία, κανένα συναίσθημα, κανένα νόημα, καμία σαφής ένδειξη του τι ακριβώς θέλουν να κάνουν. Απλά γεμίζουμε το δίσκο, να έχει διάρκεια.

Θα μπορούσα να συνεχίσω και για τα υπόλοιπα κομμάτια˙ δεν θα εξυπηρετούσε σε τίποτα, όμως, αυτό. Γιατί το βασικό ερώτημα παραμένει και δε νομίζω να βρω ποτέ τον άνθρωπο που το έγραψε για να τον ρωτήσω. “Norway’s kings of visionary black metal” λοιπόν. Τελικά το όραμα των Satyricon ήταν ποιο ακριβώς; Να φτάσουν ως εδώ όπως έφτασαν και να βγάζουν τα προς το ζην εκμεταλλευόμενοι εσαεί τα απομεινάρια μιας κατάστασης για να ξαλαφρώνουν το πορτοφόλι κάποιων κολλημένων οπαδών και κάποιων εύπιστων πιτσιρικάδων; Το κάνουν και άλλοι πολλοί αλλά τουλάχιστον λίγη γαμημένη προσπάθεια και σεβασμός δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν.

Μέσα στην αγωνία τους κάποιοι από τους προαναφερθέντες προπαραγγέλοντες (νέο είδος οπαδού αυτό!) να δικαιολογήσουν τη σαβούρα στην οποία πέταξαν τα λεφτά τους κάνουν λόγο για dark metal ήχο και folk pagan metal στοιχεία και κολοκύθια με τη ρίγανη. Μάγκες, ο Satyr με τις ωραίες ‘μύτες’ στα μαλλιά σας πέταξε στα μούτρα ένα προχειρογραμμένο pop/rock δίσκο με επικάλυψη παραμόρφωσης για τυράκι. Ένα παρακμιακό κατασκεύασμα ενός συγκροτήματος χωρίς κανένα όραμα αυτή την εποχή. Μια απροκάλυπτη κίνηση αρμέγματος των οπαδών γιατί το απόθεμα στην τράπεζα τελειώνει. Αυτά παλιά τα λέγαμε ‘αρπαχτές’, τώρα μπορείτε άνετα να τα λέτε folk pagan metal.

Α, και μη στεναχωριέστε για το silver vinyl που προπαραγγείλατε˙ εσείς δώσατε 25 ευρώ, κάποιοι πιο true και από εσάς δίνουν ηδη 102. Ένας σοβαρός λόγος για να νιώσεις καλύτερα…

Νίκος Αναστόπουλος

Υ.Γ.: Κάποτε, εκείνα τα χρόνια τα παλιά, κάτι παληκαράκια είχαν στείλει στο Metal Hammer ένα demo. Ήταν από εκείνα τα demos που ειρωνεύονταν τη μεγάλη άνθηση του black metal και τη βαθιά διείσδυσή του και στο ελληνικό κοινό, με τα παιδιά να κάνουν την πλάκα τους και να προσπαθούν να τσιγκλίσουν και λίγο. Ονομάζονταν Facyricon, όπως κάτι άλλοι είχαν την ονομασία Murzum. Που να φαντάζονταν, τόσα χρόνια μετά, ότι τα είχαν πει ολόσωστα.

Advertisements