Archive for the Φεβρουάριος 2010 Category

2010-Doodsdrek

Posted in Φεβρουάριος 2010 on 14 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Αν έρθει κανείς σε επαφή με τον κόσμο των Lugubrum θα γνωρίσει μια μαυρομεταλική εκδοχή του παραλογισμού. Οι Doodsdrek λοιπόν είναι το project των Barditus και Svein που είναι μέλη των Lugubrum. Εδώ λοιπόν οι κύριοι κοπανιούνται στα γνωστά πλαίσια με την συνοδεία παραφρονημένων φωνητικών και ακρετών Lugubrum-ιανών στιγμών για κάτι λιγότερο από μισή ώρα. Σαν σύνολο είναι πιο μονοκόμματο και επιθετικό από την μαμά μπάντα, σα να θέλησαν να ξεκαβλώσουν ένα πράγμα. Βεβαίως προσφέρει την απαιτούμενη ενέργεια και σταδιακά είναι εθιστικό. Το χαρακτηρίζει μια μίξη στοιχείων της πρωτόλειας μαυρομεταλικής δομής με μικρές δόσεις παραξενιάς. Είναι λιτό και περιεκτικό με τα τύμπανα μπροστά και μάλλον θ’ αρέσει σε όσους προτιμούν τον κλασσικό τρόπο στο Black Metal τους. Όποιος λοιπόν έχει ακούσει πάνω από 2 άλμπουμ των Lugubrum ας ενδιαφερθεί διαφορετικά ας το σκεφτεί λίγο πρώτα, από τα κομμάτια το De Vertoornde ξεχωρίζει για τον αργό Furze τόνο του.

2010-Darvulia-Mysticisme Macabre

Posted in Φεβρουάριος 2010 on 13 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Οι Γάλλοι Darvulia έκαναν φέτος το τρίτο Full-length τους με πέντε χρόνια καθυστέρηση. Δεν είναι βέβαια από τις μπάντες που περιμένεις πως και πως το επόμενο βήμα τους, αλλά λειτουργούν λίγο σαν την αράχνη. Δηλαδή άπαξ’ και πέσεις στον ιστό τους θα μπερδευτείς μέσα στις κολλώδεις ίνες και από εκεί που δεν το περιμένεις μια νέα σχέση θα έχει δημιουργηθεί. Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα που αναμιγνύει ορθά την «ορθόδοξη» και την «Raw» πλευρά της Γαλλικής σκηνής. Δουλεμένα riff και rhythm section που χτίζει ένα μαυρομεταλικό τοίχος κρατούν το ενδιαφέρον του ακροατή αν αρέσκεται σε τέτοια σύνολα. Δεν υπάρχει το όπλο της  διαφοροποίησης σε όσα συμβαίνουν στο Mysticisme Macabre αλλά συγκριτικά με τον σωρό έχει μερικά στραβά λαχταριστά riff και μια γαμάτη και αλλόκοτη χρήση παύσης στο Langues Répugnantes από την μέση και μετά, που παρουσιάζει μια κακόκεφη τρέλα άκρως διασκεδαστική. Σε διάφορα σημεία το τυμπανιστικό σκάσιμο μαζί με τα φωνητικά και σε άλλα σημεία τα φωνητικά μονάχα μου θυμίζουν πολύ τον Wrest (Leviathan), μιας και ο Kobal τραβάει τις λέξεις μακραίνοντας την προφορά τους.

2010-Gorath-MXCII

Posted in Φεβρουάριος 2010 on 11 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Όταν έχεις γράψει 4 ολοκληρωμένα άλμπουμ και μερικά ακόμη παρελκόμενα κομμάτια αλλά το όνομά σου δεν βρίσκεσαι σε ορατό σημείο του μαυρομεταλικού χάρτη, πρέπει να σκεφτείς σοβαρά πιο θα είναι το επόμενο βήμα σου, ειδικά αν είσαι Βέλγος και όχι Νορβηγός. Ήρθε η ώρα λοιπόν να σε μάθει παραπάνω κόσμος ή θα είσαι για πάντα μια support μπάντα σε live που οι μισοί βαριούνται να σε δουν και οι άλλοι μισοί μπαίνουν στο μαγαζί όταν παίζεις το τελευταίο σου κομμάτι, κοιτώντας σε με αδιαφορία ν’ αφήνεις τα σωθικά σου στο σανίδι?

Οι Gorath έκαναν υπέρβαση με πιστό οδηγό το Black Metal που επιτάσσουν τα 10’s. Δηλαδή, κιθάρες που λένε με κάθε ευκαιρία πόσο έξυπνος είναι ο Hasjarl και φωνητικά που μοιάζουν με την «έχω ένα φλέμα στο λαιμό» φωνή του Arioch προσπαθώντας να γίνουν ο Mikko Aspa των φτωχών. Μ’ ένα πιο διεισδυτικό κοίταγμα το MXCII  είναι ένα album με λαϊκή κατεύθυνση, δεν έχει άλλωστε την δυνατότητα να κρύψει μέσα στα άγια δισκοπότηρα που χρησιμοποιεί περίεργα κόλπα και ανείπωτα μυστικά, μιας και αυτά τα δισκοπότηρα δεν είναι δικά του. Μπορεί όμως ν’ αναπαράγει όσα έμαθε πολύ καλά με την λέξη αντιγραφή να στρογγυλοκάθεται στο μυαλό μας. Αλλά ποιο το πρόβλημα, εξάλλου σε κάθε εκκλησία η ίδια ψαλμωδία ψέλνεται, απλά με διαφορετικό ψάλτη σε κάθε ενορία…

Το Rhythm Section είναι μπροστάρης υποβοηθούμενο από μελωδικά μυρωδικά που εμφανίζονται αριστερά και δεξιά του. Άρτιο σύνολο, δεμένο και με όραμα πλέον οι Βέλγοι, έφτιαξαν μια καλοπαιγμένη ορθόδοξη λειτουργία που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ένα γερό ποτήρι μεθαδόνης για όλους εμάς που περιμένουμε εναγωνίως νέα δουλειά από τους Γαλλοφιλανδούς Αρχιμανδρίτες. Το album παίρνει φωτιά από την μέση και έπειτα, ζήστε μαζί τους μοναστικά το μεγάλο έπος Gesta Sancti Servatii (εμπεριέχει και συμπαθές σολάκι) και τραγουδήστε με τον F. Dupont …Άγιος, Άγιος, Άγιος και Σωτήρας ο Παντοκράτωρ στο κορυφαίο Deathspellικό Godsgerecht Geschiedde.. Εν κατακλείδι το νέο Gorath αξίζει ν’ ακουστεί από κάθε ορθόδοξο νηστεύσαντα ή μη.

2010-Kerasphorus-Cloven Hooves At The Holocaust Dawn

Posted in Φεβρουάριος 2010 on 11 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Στις περιπτώσεις που σκάει ένα Ep σαν το Cloven Hooves At The Holocaust Dawn καταλαβαίνεις ότι το Black/Death μπορεί να κυριεύσει τα πάντα αν φτιαχτεί από ικανούς. Μιλάμε για μια επίθεση με στιλ που κρατά 18 λεπτά και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα. Ταχύτητα και δύναμη με ισοπεδωτικό χαρακτήρα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως υστερεί σε ατμόσφαιρα. Ο Pete Helmkamp μας θυμίζει τον Paul Ledney και φτύνει το στομάχι του στο μικρόφωνο, ενώ το rhythm section είναι το άλλο μισό οικοδόμημα μ’ έναν J. Read καταιγιστικό όπως δηλαδή τον ξέρουμε από τους Conqueror, Axis of Advance, Cremation (Can), Arkhon Infaustus (session), Revenge (Can) και Blood Revolt. Προσωπικά δεν βρήκα κανένα ψεγάδι και λέω κρίμα που εδώ έχουμε απλά ένα Ep και δεν θα του δοθεί όση προσοχή θα έπρεπε από το ευρύ κοινό. Τέλος να προσθέσω ότι το project των Kerasphorus διαλύθηκε αμέσως μετά το Cloven Hooves At The Holocaust Dawn. Δεν ξέρω αν η πληροφορία είναι σωστή αλλά η αναφορά στο metal archives μας λέει  ότι: «Helmkamp decided to break the band up in June 2010 due to rehearsals with the new line-up not feeling up to the original idea of Kerasphorus.»

2010-Blood Of The Black Owl-A Banishing Ritual

Posted in Φεβρουάριος 2010 on 11 Σεπτεμβρίου, 2010 by Plunderer

Δεν έχω επαφή με τις παλαιότερες κυκλοφορίες της μπάντας, ούτε και με το ep τους σαν Svart Ugle, οπότε εδώ μιλάμε για το A Banishing Ritual μεμονωμένα. Οι Αμερικανοί λοιπόν είναι από αυτές τις ιδιαίτερες περιπτώσεις στην μουσική που έχουν ως στόχο να ευαισθητοποιήσουν κάποιες κρυμμένες ανθρώπινες χορδές και να δημιουργήσουν ένα μουσικό concept απόλυτα δοσμένο στην εσωτερικότητα. Η λογική στον τρόπο σύνθεσης, αν δηλαδή η λέξη σύνθεση είναι σωστή σε τέτοιου είδους μουσικές, έχει αποδομιθεί λες και μιλάμε γι’ ambient. Το A Banishing Ritual στηρίζεται σ’ ένα γενικότερο σύνολο φιλοσοφικών ζητημάτων και όχι αποκλειστικά στις νότες. Οπότε είναι περισσότερο μια μυσταγωγική τελετουργία, σκοτεινή και άχρονη που σε σημεία μπορεί να φέρει στο μυαλό διαφορά γνωστά όπως «λίγο» Black Metal και «πολύ» Doom, χωρίς ωστόσο τέτοιες επιρροές να έχουν και σημασία. Ακόμη είναι σχεδόν σίγουρο πως δεν επιθυμεί το λαϊκό προσκύνημα και το οπαδιλίκι αλλά την ταύτιση κι εναρμόνιση μαζί του. Άρα η σωστή ερώτηση είναι αν κατορθώσει ν’ αγγίξει τον ακροατή εσωτερικά. Συναισθηματικό χωρίς λογικές δομές και σκέψεις το τρίτο Full-length των Αμερικανών στοχεύει να δημιουργήσει μια ψυχική και πνευματική αισθητική και να έρθει σε ξεχωριστή επαφή μαζί μας. Αν μπορέσει να το πετύχει ο ακροατής θα τους λατρέψει και θα γίνει οπαδός, διαφορετικά θα τους ξεχάσει γρήγορα.