Archive for the Φεβρουάριος 2011 Category

2011-Heretoir

Posted in Φεβρουάριος 2011 on 1 Μαρτίου, 2011 by Plunderer

Οι Γερμανοί ξεκίνησαν με το Existenz Demo του 2008, το οποίο μεταφέρθηκε ως Ep από τους Κινέζους μαυρομέταλους της Pest Productions μέσα στο 2009. Έτσι από το hard Limitation των 50 έκανε άλμα στις Limited 500 κόπιες, οπότε σε περίπτωση ενδιαφέροντος κάπου θα βρείτε μια. Παράλληλα έκαναν και ένα split κάτω από τον τίτλο Wiedersehen με τους αδελφούς τους Thränenkind (ο Nathanael είναι μέλος και στις δυο μπάντες) το οποίο κυκλοφόρησε πέρσι. Φέτος οι Heretoir εγκατέλειψαν τους Κινέζους και πήγαν στην Northern Silence Productions για να ντεμπουτάρουν συνεχίζοντας να βγάζουν βόλτα το Depressive Black Metal τους στις Post Rock & Shoegaze συνοικίες.

Η αλήθεια είναι πως πιστεύω πολύ στην ιστορική αναδρομή και μελέτη ενός μουσικού είδους το οποίο σημαίνει μακροβούτι στις λίμνες και τα ποτάμια του, ακόμη και αν δεν είναι τόσο λαχταριστά για το σώμα μου. Είναι λοιπόν επακόλουθο πως μου άρεσε και μου αρέσει ακόμα η ικανότητα του μουσικού συντάκτη να μου δίνει μουσικές που μοιάζουν με αυτή που περιγράφει ή μουσικές που προϋπήρχαν και συντέλεσαν ώστε να υπάρξει αυτή που περιγράφει. Όταν έφτασα εγώ εδώ, στο σημείο να γράφω, δεν έκανα αυτοσκοπό την ονοματολογία νιώθοντας πως στο σωρό των παράλληλων υποθέσεων στο τραπέζι χάνει χρόνο ο αναλυόμενος. Στα late zeros λοιπόν συνέβη μια νέα μετάλλαξη στο black metal (λέτε να’ ναι και η τελευταία?) το υποείδος της οποίας ονόμασαν Post/Black Metal. Θεωρητικά ήταν μια μετεξέλιξη της Depressive Black Metal ιστορίας (για την οποία ακόμα δεν έχω αποφανθεί αν ήταν ένα μεγάλο ψέμα ή μια μικρή αλήθεια) και της λογικής που αναπτύσσει η νέα γενιά, η οποία στα μάτια μου μοιάζει να έχει τάσεις συνένωσης και όχι αποστασιοποίησης όπως είχαν οι παλαιότερες.

Οι Heretoir είναι από τους νέους φορείς του είδους αυτού και το καλύτερο παράδειγμα για να περιγραφεί αυτός ο νέος δρόμος. Με απλά λόγια λοιπόν εδώ θα βρούμε μια ταχύρυθμη εκμάθηση του black metal, σαν τη linguaphone ένα πράγμα. Στην ουσία μοιάζει με την κατάσταση του αφρίσματος της θάλασσας αντικρίζοντας το από την φεγγαρόλουστη ακτή ή σαν μια ξαφνική νεροποντή μέσα στην ζεστή λιακάδα. Το album ζει μια θεσπέσια νηνεμία και μας ταξιδεύει με Depressive μελωδίες ή low tempo black metal, σ’ ένα chill out mood χαλαρωτικό αλλά και πεσιμιστικά ανήμπορο που ζει και λίγο εφηβικά σε μια μελαγχολικά χαρούμενη αφέλεια. Σταδιακά αυτό προβληματίζεται και μεγαλώνει σχηματοποιώντας δύσκολα ερωτήματα, δίχως απαντήσεις που μπορούν να γεμίσουν ικανοποίηση τον εκφραστή τους. Είναι νέος και θέλει να ταράξει τα νερά, δεν θέλει να νιώθει πια ανήσυχος έφηβος, έγινε μας λέει ικανός πολίτης και τραβά την δική του γραμμή ως επαναστάτης κατά όλων όσων έχασαν την φλόγα. Λαμβάνει λοιπόν black metal ουρλιαχτά σε μονόχνοτο φόντο με την συνοδεία μιας επιμελημένα ατακτοποίητης γδουποσύνης που ανατρέπει την ροή χωρίς να επηρεάζει στο παραμικρό την συνοχή και το σθένος. Αυτή η συνεύρεση του μελωδικού σουλάτσου με το black metal να εμφανίζεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα λειτουργεί σαν το δηλητήριο που αν το λαμβάνεις καθημερινά σε μικρή ποσότητα στο τέλος ο οργανισμός θα το συνηθίσει.

Συναισθηματικοί και πηγαίοι οι Γερμανοί πετυχαίνουν διάνα όσα οραματίστηκαν και μπορούν να αγναντεύουν το μέλλον με αγαλλίαση. Για όλους εμάς εδώ κάτω στο τσιμέντο και την αγανακτισμένη οχλοβοή το μόνο που μένει είναι η τυχόν εναρμόνιση και οι σκέψεις για το πώς θα μοιάζει όλο αυτό σαν μεγαλώσει. Μουσική από νέους προς νέους με τις ίδιες ανησυχίες το ίδιο πάθος και πάνω απ’ όλα με τον ίδιο ψυχισμό και τα ίδια όνειρα. Από εκεί και πέρα αν τώρα σας αραδιάσω ονόματα από τα οποία επηρεάστηκαν όπως Alcest, Lantlôs, Amesoeurs, Thränenkind αλλά ακόμα και οι Lifelover, Joyless, Autumnblaze παίζει να μην σας ενδιαφέρει και καθόλου.

2011-Obscure Anachronism-METANOIA

Posted in Φεβρουάριος 2011 on 27 Φεβρουαρίου, 2011 by Plunderer

Μετάνοια εστίν, ανάκλησις βαπτίσματος. Μετάνοια εστί, συνθήκη προς Θεόν δευτέρου βίου. Μετανοών εστί, ταπεινώσεως αγοραστής. Μετάνοια εστί, σωματικής παρακλήσεως διηνεκής ανελπιστία. Μετάνοια εστίν, αυτοκατάκριτος λογισμός και αμέριμνος αυτομέριμνος. Μετάνοια εστί, θυγάτηρ ελπίδος και άρνησις ανελπιστίας. Μετανοών εστί, κατάδικος ακαταίσχυντος. Μετάνοια εστί, διαλλαγή Κυρίου δια της των εναντίων τοις πτέσμασιν αγαθοεργίας. Μετανοών εστί, συνειδητός καθαρισμός. Μετανοών εστί, εκούσιος πάντων των θλιβερών υπομονή, Μετανοών εστί, δημιουργός οικείων κολάσεων. Μετάνοια εστί, θλίψις γαστρός ισχυρά, και ψυχής πλήξις εν αισθήσει κραταιά. (Ιωάννου του Σιναϊτου Κλίμαξ, κεφ. Ε, στ. 2)

Ομολογώ ότι αν και άργησα τελικά αγόρασα το ντεμπούτο των Αυστριακών (με το πολύ γαμάτο όνομα) Obscure Anachronism, που είχε τον τίτλο Το Transcending Mundane Obstacles (δηλαδή υπερβαίνοντας τα εγκόσμια εμπόδια) και κυκλοφόρησε πίσω στο 2007. Θα έλεγα πως ανήκουν στην κατηγορία των συγκροτημάτων που σε κάνουν και νιώθεις μαζί τους, ενώ παράλληλα στοιχηματίζεις πως σύντομα μπορούν να βρουν το δικό τους κοκαλάκι της νυχτερίδας για μεγαλύτερα επιτεύγματα. Στο ντεμπούτο τους, που έχει παραμείνει σε μια αφάνεια, είχαν φτιάξει ένα μείγμα ατμοσφαιρικού και μελωδικού black metal με απλωτά κομμάτια αργά στην διακύμανση και τις ταχύτητες. Στο feeling ήταν πιστικοί και περιγραφικά φερέγγυοι καθ’ όλη την διάρκεια ενώ ιδιαίτερα είχα εντυπωσιαστεί από το ενδιαφέρον στιχουργικό πλαίσιο και το εικαστικό επίπεδό του lay out.

Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε μέχρι και σήμερα ήρθε η μετάβαση στην W.T.C. Productions, που είναι σαφώς μεγαλύτερη εταιρεία και με απαιτήσεις, ενώ παράλληλα μας ετοίμασαν και την δεύτερη προσπάθεια τους κάτω από τον τίτλο Μετάνοια, που είναι γραμμένος στα ελληνικά όπως βλέπετε και στο εξώφυλλο. Δυστυχώς βέβαια αυτή την φορά δεν μας ικανοποιούν εικαστικά μιας και το lay out είναι κατώτερο των περιστάσεων, θα περιμένω βέβαια να δω και το λεγόμενο inlay αν και δεν έχω πολλές ελπίδες. Πέρα όμως από την ικανοποίηση των οφθαλμών υπάρχει και η ικανοποίηση του μυαλού, στην οποία φάνηκε καταδεικτικό μιας και μπορούμε να διακρίνουμε μια φλόγα σε γκρίζο φόντο και άμεσα θα κάνουμε λαχταριστούς συνειρμούς και θα φανταστούμε διάφορα για μια «εσωτερική» και φιλοσοφική σχέση με τους ομόσταυλους εταιρικά Ascension και ότι αυτοί εκπροσωπούν. Όπως θα δούμε μετά από κάποιες ακροάσεις αυτή η σχέση είναι υπαρκτή ακόμα και στο μουσικό κομμάτι.

Ολόκληρή η Μετάνοια είναι γραμμένη με σαφώς πιο μουσικό τρόπο από το ντεμπούτο, οι συνθέσεις εξακολουθούν να είναι δαιδαλώδεις αλλά έχουν περάσει σε μια άλλη διάσταση απλώνοντας την διήγηση και εφαρμόζοντας παράλληλα διάφορα μουσικά κόλπα χωρίς να χάνουν σ’ ευθυγράμμιση. Την πρώτη ουσιαστική διαφοροποίηση με το παρελθόν την συναντούμε στην παραγωγή που είναι γεμάτη και πιο καθαρή, οι κιθάρες έχουν κρατήσει τα γλυκά riff του παρελθόντος αλλά έχουν γίνει έντονες γεμίζοντας κάθε στιγμή του album κάνοντάς το να λάμπει μοιάζοντας φλογερό και ακμαίο. To μοτίβο του ήχου είναι πιο επιθετικό και εσωκλείει μεγαλύτερη θέρμη και πάθος από όση το ντεμπούτο που είχε περισσότερο μια ταξιδιωτική λογική και ευνοούσε την άφεση υποσυνειδήτου και συναισθημάτων. Η Μετάνοια ενώ είναι ένα καθαρό black metal album εμπεριέχει πολλά καθαρά heavy metal riff και solo που ωστόσο δεν μπορούμε να πούμε ότι την καθορίζουν μιας και συμβιώνουν σε ίδιες ποσότητες με όλες τις μαυρομεταλικές επιρροές που προκύπτουν. Για παράδειγμα στο εναρκτήριο Ahamkara Defeated θα βρούμε depressive κραυγές & ορθόδοξα riff που αργότερα θα σπάσουν με heavy metal solo και ταξίδεμα σε σκοτεινά μονοπάτια όπου θα βρούμε να μας περιμένουν ακόμα και ιερατικά φωνητικά που μαγεύουν.

Οι στοχασμοί των Obscure Anachronism πέτυχαν και στο δεύτερο βήμα τους που μπορεί να λογιστεί και ως άλμα, αποκαλύπτοντας ότι βάδιζαν τον σωστό δρόμο, εκεί ακριβώς που μας είχαν καταδείξει οι οιωνοί. Κρατάμε λοιπόν αυτό και περιμένουμε κάτι ακόμα καλύτερο στο προσεχές μέλλον, ακόμα και αν χρειαστεί να τους περιμένουμε και πάλι τέσσερα χρόνια. Αν κάποιος θελήσει να τους εξερευνήσει να το κάνει με την χρονολογική σειρά, τα δυο demo που αναφέρει το metal-archives είναι promo των album και δεν θα βρείτε κάτι ενδιαφέρον πέρα από έναν πολύ κακό και ενοχλητικό ήχο.

Εσύ που μετανόησες, ανέβηκες στην πέμπτη βαθμίδα. Εκαθάρισες με την μετάνοια τις πέντε αισθήσεις και με την εκούσια τιμωρία και κόλασι εγλύτωσες την ακούσια. (Ιωάννου του Σιναϊτου Κλίμαξ, κεφ. Ε τέλος)

2011-Lifelover-Sjukdom

Posted in Φεβρουάριος 2011 on 15 Φεβρουαρίου, 2011 by Plunderer

Οι Lifelover είναι μια μουσική συνεύρεση νεαρών Σουηδών (δυο εκ των οποίων είναι μαυρομέταλλοι με αρκετά ενεργά projects) που εδώ και μια πενταετία μας ποτίζουν μια ξεχωριστή απαλεψιά από αυτές που μας αρέσουν. Από την συναισθηματική μεθαδόνη του cult ντεμπούτου Pulver πίσω στο 2006, μέχρι και τις διαφορετικές διαστάσεις της αστικής μιζέριας των Erotik και Dekadens αντίστοιχα αλλά και στην total depressive εκδοχή του Konkurs (πτώχευση..) μας ταξίδεψαν σε παράξενα μονοπάτια κάνοντας μια μίξη που περιελάμβανε λίγο black metal, το suicidal attitude και ένα low tempo melodic μουσικό σουλατσάρισμα παρέα με αλλοπρόσαλλα φωνητικά σε διάφορες version. Όλα τα παραπάνω κάντε τα μασούρι με μια κορδέλα που γράφει: αξιοπρόσεκτη καλλιτεχνική διάσταση.

Φτάσαμε λοιπόν αισίως στο 2011 και οι Σουηδοί συνεχίζουν τις μετακομίσεις εταιρειών πηγαίνοντας στην Prophecy Productions. Το φετινό album έχει τίτλο Sjukdom (ασθένεια) και ξεκινά μέσα στα μουσικά τερτίπια που σας ανέφερα κάνοντας μας περατζάδα στην γειτονιά των Lifelover. Αισθαντικοί και παράλογοι οι Σουηδοί καιροφυλακτούν για να μας επιτεθούν ή να μας ευαισθητοποιήσουν χρησιμοποιώντας metal ή sentimental way ανάλογα με την περίσταση. Η μπάντα αν και λαμβάνει ετερόκλητους ήχους και τάσεις από άλλες μουσικές έχει βρει τρόπο να τα χρησιμοποιεί προς όφελός της, κρατώντας τα προσχήματα αλλά και την ισορροπία του πιάτου που μας προσφέρει. Στο Sjukdom θα βρούμε το Lifelover παίξιμο όπως αυτό έχει πλέον καθιερωθεί και σαφώς δεν ανήκει σε κάποιο υπαρκτό μουσικό μονοπάτι, είναι λογικό σε μια προσπάθεια ταμπέλας να το ονομάσουμε post black metal αλλά εδώ ο όρος post είναι ένας προοδευτισμός ή ακόμα και ένας δήθεν μεταμοντερνισμός αλλά δεν αφορά σε καμία περίπτωση post/rock influences και τέτοια. Ακόμα είναι προφανές ότι χρησιμοποιούν πολλά από τα είδη γνωστά extreme metal συστατικά, όπως για παράδειγμα το early ατμοσφαιρικό metal feeling, για του λόγου το αληθές δείτε τα Expandera & Utdrag. Από τους μουσικούς της παρέας θα ήθελα να σταθώ στον Kim Carlsson ο οποίος είναι ιδιαίτερα ικανός στο μοντέλο του φωνητικού πλουραλισμού, ακόμα και αν γίνετε κουραστικός. Τα παραδείγματα είναι πολλά, δείτε τα φωναχτά φωνητικά του Resignation, τα ρινικά ζουρλέ του Doften Av Tomhet αλλά και τους ρόλους που χρησιμοποιεί ανάλογα με το ηχητικό μοντέλο. Μιας και μιλάμε για κομμάτια να σας πω πως ξεχώρισα το Totus Anctus, το πολύ ενδιαφέρον Bitterljuv Kakofoni και το δυναμικό Karma. Στα highlight βάλτε όλα τα samples που χρησιμοποίησαν, αλλά κυρίως τον τρόπο που τα χρησιμοποίησαν, δηλαδή το τέλειο συνταίριασμά τους με την μουσική όταν αυτά σκάνε, ακούστε το Horans Hora και ψάξτε τα σε ολόκληρο το Sjukdom.

Συμπερασματικά η πορεία της μπάντας μπορεί να θεωρηθεί ανοδική σε όλους τους τομείς αφού με κάθε νέο βήμα καταφέρνουν να μας προσφέρουν εκείνη την επιθυμητή εξωστρέφεια της αστικής μας καταπίεσης. Στην φετινή προσπάθεια όμως τα πράγματα μπλέκουν και μόνο ο χρόνος θα μας απαντήσει αν το εγχείρημα είναι πετυχημένο ή όχι. Από την μια πλευρά λείπει το πιο σπουδαίο όλων, δηλαδή εκείνο το πύρινο γρανάζι που υπήρχε στις δουλειές του παρελθόντος. Το Sjukdom είναι ρε παιδί μου σα να έχεις ένα μπολ με φράουλες χωρίς ζουμί, όσο και να σου αρέσουν σίγουρα κατά την διάρκεια της κατάποσης θα σου λείψει η δροσερή του γλυκύτητα. Από την άλλη υπάρχει μια έντονη τάση για ανεξερεύνητα ηχητικά σχήματα και μια δελεαστική σε φάσεις εφαρμογή νέων μοντέλων δράσης, οπότε σαφώς το album έχει τις στιγμές του και άνετα επιτελεί τον trip σκοπό του. Αυτές οι δυο κατηγορίες σκέψης μπορούν να συσχετιστούν με τους ακροατές, δηλαδή ας πούμε σε όσους έχουν ταυτιστεί με το παρελθόν της μπάντας το φετινό album θα φανεί χλιαρό και ίσως το κατατάξουν ακόμα και τελευταίο στην κλίμακα αξιολόγησης. Από την άλλη πλευρά όμως η τροποποιημένη μανιοκαταθλιπτική βόλτα του Sjukdom θα είναι ιδιαίτερα απολαυστική στους ακροατές που θα γνωρίσουν φέτος τους Lifelover. Συμμαζεύοντας τον επίλογο προτρέπω τον παλαιό ακροατή να δώσει ακροάσεις στην φετινή εκδοχή και τους νεότερους να κάνουν το ίδιο με τις προηγούμενες, άλλωστε η ενασχόληση ήταν πάντα η μάνα των συμπερασμάτων και αυτά όταν και εφόσον προκύψουν θα μας δώσουν και την τελική απάντηση.

2011-Hexvessel-Dawnbearer

Posted in Φεβρουάριος 2011 on 4 Φεβρουαρίου, 2011 by Plunderer

Τίποτε δεν είναι ομορφότερο από το ξημέρωμα και την θαλπωρή που μπορεί να μας προσφέρει. Ένας συνδυασμός σωματικής ευεξίας ή έντονης κούρασης με το δροσερό αεράκι να μας σκεπάζει και εκείνα τα πανέμορφα χρώματα που αλλάζουν συνεχώς ως καλωσόρισμα στη νέα περατζάδα του ήλιου. Είμαστε λοιπόν αρκετά τυχεροί διότι φέτος για όλους εμάς ο κομιστής της αυγής θα είναι ο γνωστός μας Kvost (Dødheimsgard, Code, Decrepit Spectre) μαζί με μια πολυσυλλεκτική παρέα μουσικών από διάφορες οπτικές γωνίες της σύγχρονης σκηνής. Αξίζει πιστεύω να δαπανήσω τον υπόλοιπο πρόλογο και ν’ αναφερθώ στους περισσότερους εξ’ αυτών, μιας και μόνο τα όργανα που υπάρχουν εδώ παρουσιάζουν μια μικρή εικόνα του ηχητικού αποτελέσματος. Kvost (Voice, acoustic & electric guitar, gongs, hand claps), Mclvor (acoustic & electric guitar, bass, keys, bowed dulcimer, hand claps & hand drums) Quill (Violins, keys, gongs) Arellano (Harmonium, gongs, keys, dulcimer, zither, psaltery, bells, drums & additional percussion) Marja Konttinen (Vocals) υπάρχουν και άλλοι που συμμετείχαν σε κάποια κομμάτια από τους οποίους μας ενδιαφέρει αρκετά (ως blog) ο Carl-Michael Eide και τα φωνητικά του στο άψογο To The Tunnel At The End Of The Light.

Αναρωτιόμαστε λοιπόν εδώ και αρκετό καιρό τι ακριβώς θα έκανε στο προσωπικό του project ο Βρετανός. Η απάντηση που μας δόθηκε ήταν σχετικά κοντά στις προβλέψεις μας, το Dawnbearer είναι μια απελευθερωμένη προσπάθεια, αρκετά ενδοσκοπική και απαλλαγμένη από δεδομενισμούς και δογματικές παικτικές συμπεριφορές. Ο Kvost δεν λαμβάνει τις πεπατημένες οδούς φτιάχνοντας ένα γοητευτικό πόνημα στην βάση του Canterbury folk των 60′s και ταξιδεύει πέρα μακριά σε μαγικές ατραπούς των παλαιών ημερών, με μια διήγηση γοητευτικά περιγραφική. Μια ήρεμη απαγγελία ποίησης τεχνικά με το φωτεινό στοιχείο της μουσικής ν’ αντιτίθεται στο απόκρυφα σκοτεινό όσων πραγματεύεται (Machen, Crowley, Μεσαίωνας, Σολομώντας, Truman Capote, Ritual και Spiritual τάσεις, σχόλια και δράσεις) και του image (Haitian vodoo). Διαβασμένος αλλά και υποψιασμένος σχετικά ο Kvost μας περιγράφει με την μελωδική του φωνή (σε σημεία μοιάζει πολύ με τις χροιές του στα low-tempo κομμάτια των Code και του προπέρσινου Resplendent Grotesque) μιλώντας κεκαλυμμένα για πολλά κρυμμένα μυστικά με μια αύρα νομαδική που σε αγγίζει με τρόπο περίεργο που μπορείς ακόμα και να ζηλέψεις αυτή την διαδικασία θέλοντας να κάνεις κάτι παρόμοιο. Μουσική που παίζει άνετα σε μοναξιές όσο και σε συνευρέσεις με ανθρώπους μιας και πέτυχε διάνα στο μοίρασμα της μερίδας του Occult ποιμνίου και του όπως και να έχει Φωτεινού ανθρώπου. Οι Hexvessel λοιπόν, μπορούν άνετα να καυχηθούν για τον δοτικό συναισθηματισμό που απλόχερα μοιράζουν και συνάμα να χαρούν ιδιαίτερα διότι έχουν το ιδανικό peha που θέλει ο μέσος οπαδός της ακραίας μουσικής σκηνής για μια αλλοτινή όψη στα άγνωστα και αγαπημένα ερωτήματα.

Ξεχώρισα πολλά αλλά θα θυμάμαι σίγουρα την a bit of country θέση του The Death Knell Tolls, τα υπέροχα μελωδικά φωνητικά του Wayward Confessor, το τέλειο όπως ξαναέγραψα Το The Tunnel At The End Of The Light και τέλος το απόλυτο έπος των Κέλτικων ψαλμών του Solomon’s Song. Εσείς λοιπόν βουτήξτε άφοβα στις βάθρες με το γλυκό νερό που κολύμπησε ο Kvost και θα έρθουν να σας βρουν τα παλαιά αναπάντητα ερωτήματα. Αργότερα όταν θα βγείτε στο βραχάκι, θα έχετε πλησιάσει εκείνη τη θελητή νιρβάνα που θα ζήλευαν όλοι οι παρελθοντικοί σας εαυτοί. Αν τώρα δεν το πάθετε αυτό, σκεφτείτε σοβαρά την περίπτωση της επιδερμικής εσωτερικότητας ή την άλλη γνωστή περίπτωση του να μην την παλεύεται καθόλου και αναθεωρήστε σε μια αυτογνωσιακή κατάκριση μπας και στρώσετε. Αλλά ας αφήσουμε την μυητική διαδικασία στην μουσική διότι με όσα λόγια και αν πούμε στο τέλος όλοι τον ίδιο μαλάκα ξαναβλέπουμε στον καθρέπτη.