Archive for the Φεβρουάριος 2013 Category

Paysage D’Hiver

Posted in Φεβρουάριος 2013 on Ιουλίου 6, 2013 by Plunderer

Logo

Οι Paysage d’Hiver είναι το solo project του Tobias Möckl, στο οποίο ο ίδιος φέρει το προσωνύμιο Wintherr. Τ’ όνομά του είναι ένας νεολογισμός κατασκευασμένος από τις λέξεις Winter (χειμώνας) και Herr (κύριος), θέλοντας να εξάγει την σεβάσμια επιβολή της εποχής αυτής. Η σύλληψη του project θα εντοπιστεί κάπου στα mid 90’s, με τον Ελβετό να δηλώνει (Frost, issue 5) πως βασικός στόχος του project ήταν να διατηρήσει για τον εαυτό του την ατμόσφαιρα που έβγαζε το Black Metal μέχρι το 1995 κι έπειτα σταδιακά χανόταν.

WintherrΣημείωση: Τα Demo των Paysage d’Hiver έχουν κυκλοφορήσει σε κασέτες, cd-r ενώ εκδόθηκαν κι επανεκδόθηκαν σε Α5 cd και Lp. Όλοι όμως ασχοληθήκαμε από λίγο ως πολύ με την mp3 μορφή τους. Σε αυτό το σημείο πρέπει να υπογραμμίσω πως δεν θέλω να μοιράζω Mp3, γι’ αυτό και από την γέννηση του Blog δεν έβαλα ποτέ Link για κατέβασμα (πέρα από περιπτώσεις που μια μπάντα το ήθελε), παράλληλα δεν επιθυμώ να γράφω γι’ αυτά σε κείμενα που έχουν ως επίκεντρο τη μουσική και τα συναισθήματά της. Δυστυχώς όμως σε αυτό το αφιέρωμα όχι μόνο το κάνω στον πρόλογο αλλά θα παραθέτω λεπτομέρειες και στα κείμενα που ακολουθούν, αν αυτό είναι απαραίτητο. Βλέπετε ο Ελβετός έγραψε τη μουσική του ως ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο κι έπειτα χώριζε τα κομμάτια των κυκλοφοριών ως κεφάλαια του εκάστοτε έργου. Οι Uploaders του παρελθόντος, που έφτιαξαν τα πρώτα Mp3, επέλεξαν ο καθένας με τη δική του λογική την τμηματοποίηση του συνόλου. Έτσι έκοβαν τα κομμάτια από τις κασέτες όπου αυτοί νόμιζαν πως ολοκληρώνεται κάποιο κεφάλαιο. Στο παιχνίδι του μπερδέματος βοήθησε πολύ και ο ίδιος ο Wintherr, γιατί κυκλοφορούσε την μουσική του με χαοτική λογική. Αυτό μπορείτε να το δείτε κυρίως στις επανακυκλοφορίες των late zeros, όπου παρέλειψε κομμάτια ή άλλαζε τη νοοτροπία της πρώτης εκδοχής, τοποθετώντας τίτλους σε άτιτλες προσπάθειες. Έκανε όμως και το χειρότερο όλων, μίκρυνε τις διάρκειες στα κομμάτια της πρώτης έκδοσης για να χωρούν σε cd και Lp. Προσωπικά έκανα μια εμβάθυνση ακούγοντας σε πολλά Demo περισσότερες από δυο εκδοχές για την πληρέστερη κατανόηση του έργου του. Έτσι παρακάτω θα δείτε ανάλυση track by track με την οποία μπορεί να μην συμφωνεί η δική σας Mp3 version ή ακόμα χειρότερα η έκδοση που έχετε αγοράσει. Προσωπικά έθεσα ως βάση την album page του Metal Archives (όπως αυτή είναι το 2013), δίνοντας βάση στους χρόνους των κεφαλαίων/κομματιών. Στις περιπτώσεις που δεν ήταν πρακτική η πρώτη έκδοση ενός Demo χρησιμοποιούσα κάποιο tracklist από αυτά που υπάρχουν στα Notes της ίδιας σελίδας και αντιστοιχούν σ’ επανακυκλοφορία του. Αυτή η σημείωση είναι ένας μπούσουλας σε όσα ακολουθούν, αλλά στην ουσία είναι πρόλογος της νοοτροπίας του Ελβετού κι έχει ως σκοπό την πρώτη ιχνηλάτιση του χαρακτήρα του.

1998-Steineiche

Folder

Το πρώτο από τα τρία Demo του 1998 έχει τίτλο Steineiche, που σημαίνει «ίλεξ» στ’ αρχαία ελληνικά ή πουρνάρι στα νέα ελληνικά. Ο Ελβετός στο ντεμπούτο του είχε φτιάξει ένα γκρίζο ταξίδι σε παράξενες συστάδες δέντρων με μουσική απόχρωση που ξεκινά σε grim αργό πλάνο (Die Baumfrau, η γυναίκα δέντρο) κοντά στις βάσεις που έθεσαν οι μπάντες των Légions Noires. Σύντομα πιάνει το ευαγγέλιο της ευθύγραμμης διάβασης, ιχνηλατώντας τον πυρήνα του Raw Black Metal. Εδώ η αρχική μονοτονία μπαίνει με μπρίο, χωρίς ραφινάρισμα με τον Ελβετό να τεντώνει τις άκρες των riff προς το έπακρο της δυναμικής τους απόχρωσης. Η παραγωγή δίνει στο ρυθμικό μοτίβο μια χαοτική χροιά και το μετατρέπει σε μανιακό αέρα που λυσσομανά. Οι αλλαγές πλοκής είναι αρκετές κι ενδιαφέρουσες, μα κάποιες απ’ αυτές θα γίνουν απρόσμενα, σχεδόν άγαρμπα, οδηγώντας τον ακροατή στο ξάφνιασμα και τη λατρεία. Τα φωνητικά τηρούν την grim δογματικότητα, δηλαδή την άπονη επιθετική κι αδιάκοπη κραυγή, μπαίνοντας κάπου κάπου στην ατραπό των κινουμένων σχεδίων (γλαφυρό σύνδρομο της εποχής). Η ουσιαστική τους αλλαγή θα γίνει όταν λάβουν παχιές/επιβλητικές αφηγήσεις κατά την διάρκεια της μανίας. Το σημείο κλειδί του κομματιού θα βρεθεί από το δεκάλεπτο κι έπειτα, όταν μια παύση αναπνοής γεννήσει υπέροχο μπάσο κι απλές κιθαριστικές πινελιές σ’ εξαίσιο ήχο. Αλλά κι αργότερα όταν το μέτρο ροής ενωθεί με το αισθησιακά επικό τύμπανο & το πομπώδες sample φωνηέντων.

Στο Der Baummann (ο άνδρας δέντρο) αλλάζει εξ’ ολοκλήρου το δρώμενο. Έχει ως αφετηρία μια πολύ αργή διήγηση και παχιά τερατικά φωνητικά. Θα μπορούσαμε να το δούμε ως Doom εξέλιξη στην ιστορία, όπου μετά τη μαυρομεταλλική έξαψη της θηλυκής υπόστασης βυθίζει τη διήγηση σε μια αργόσυρτη μουντάδα. Είναι η πνιχτή καταχνιά της αρσενικής πλευράς, ένα θαμπό και βλοσυρό σουλάτσο σε αλλοτινά σκοτάδια που δημιουργεί παράξενα συναισθήματα στον ακροατή. Είναι μακρύ σε διάρκεια και μοιάζει ασάλευτο, η δράση του λαμβάνει πορεία μέσα από τη μονότονη αναφορά της κιθάρας και τον εξίσου περιοδικό τυμπανισμό. Μετά το δεκάλεπτο προσαρτά keyboard χρωματισμό κι έπειτα βιολί παιγμένο από τον ίδιο, είναι μάλιστα το πρώτο όργανο που άρχισε να μαθαίνει από δέκα χρονών (Ελβετός είναι όμως, οπότε το θεωρούμε φυσικό). Αυτό είναι το πρώτο από τα δυο κομμάτια σ’ ολόκληρη την δισκογραφία των Paysage d’Hiver που λειτουργούν με τέτοια δράση πλοκής.

Το Der Baum (δέντρο) που ακολουθεί ισορροπεί σ’ ένα οργανικό ambient που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα Keyboards και κάποιους βόμβους μπάσου. Τα φωνητικά που θα βρούμε εδώ είναι ψιθυριστά σε ύφος μυστικού όπως και η ατμόσφαιρα που σχηματίζει, ένα ονειρικό δρώμενο μ’ αιθέρια ύπαρξη. Σκοτεινό και βαρύ περνά αργά και σταθερά μέχρι την keyboard άνοδο και την ελαφριά, σχεδόν θεατρική του κορύφωση. Το κομμάτι Déjà Vu ολοκληρώνει την διήγηση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο ιντερλούδιο ανέμου που θα μας ταξιδέψει ιδανικά. Μετά την μέση του θα διακοπεί από μελωδικά γυναικεία φωνητικά, θα λάβει βόμβο, κάποιο riff που αχνοφέγγει στα σπλάχνα του και θα συνεχίσει ως την ολοκλήρωση όπως ξεκίνησε.

Συμπερασματικά το Steineiche έθετε με τον καλύτερο τρόπο το πλάνο του Ελβετού, πραγματοποιώντας μια πρωταρχική σύζευξη ιδεών, μέσα από τις οποίες ο ίδιος θα καταπιαστεί γράφοντας περισσότερη μουσική στο άμεσο μέλλον. Το ζήτημα συνταύτισης καθορίζεται από τον τρόπο που θα εισπράξει ο ακροατής την ποικιλία στο ύφος. Προσωπικά θα τολμούσα να θεωρήσω επιτυχημένο το εγχείρημα, γιατί κατορθώνει να ομογενοποιήσει συνθέσεις με διαφορετικό προσανατολισμό στην ίδια ατμόσφαιρα.

Σημείωση: Η επανέκδοση του Steineiche σε Α5 cd δεν περιλαμβάνει το κομμάτι Déjà Vu. Το οποίο σημαίνει ότι δε θα το βρείτε σε κάποια από τα upload που κυκλοφορούν εκεί έξω.

1998-Schattengang

Schattengang

Το δεύτερο Demo φέρει τον τίτλο Schattengang, ο οποίος στα ελληνικά μπορεί ν’ αποδοθεί με πολλές ερμηνείες, όπως: «σκιερός δρόμος», «το πέρασμα των σκιών», «ο δρόμος με τις σκιές», «δρόμος από σκιές». Η διήγηση ξεκινά από ένα υπέροχο ζωγραφικό εξώφυλλο γεμάτο ελατοστολισμένους μαύρους λοφίσκους μέσα στο χιόνι και τη παχιά νύχτα. Η μουσική του Ελβετού αναδεύεται στο εσωτερικό και αποκαλύπτει το δικό του ζοφερό και παγωμένο ορίζοντα. Στο αφετηριακό Moloch (θεότητα των Αμμωνιτών, στην οποία θυσίαζαν παιδιά) θα βρούμε μια ανάπτυξη της θέσης του Der Baummann, δηλαδή μια Doom πλοκή σε Mid-tempo πλαίσιο με τις κιθάρες να βγάζουν Heavy όγκο και τα φωνητικά να εκπέμπουν σε τερατικό ύφος κάπου παραπίσω. Η χρήση των Keyboards είναι καταλυτική γιατί γλυκαίνουν όσο πρέπει την αφήγηση ενώ το κομμάτι βαδίζει αιματηρά προς την διεκπεραίωση της θυσίας. Η μέγιστη στιγμή του θα βρεθεί στα σημεία που πιάνει ταχύτητα και φωνητικά κοπρόσκυλου, σχηματίζοντας ένα συναρπαστικό Ambient Black/Death ύφος που δεν ξανασυναντήσαμε στην ιστορία του Είδους. Αυτό είναι το δεύτερο από τα δυο κομμάτια σ’ ολόκληρη την δισκογραφία των Paysage d’Hiver που λειτουργούν με τέτοια δράση πλοκής.

Στο Die Zeit Des Torremond θα βρούμε ένα υπέροχο Ambient (Raw) Black Metal γαρνιρισμένο με συστάδες Keyboards. Τα samples μπαίνουν έξυπνα ως κρίκοι ανάσας στην αλυσίδα πριν η λαίλαπα ξεσπάσει εκ νέου. Σημείο που αξίζει αναφορά είναι ο μουντός σχετικά ήχος που εμβαθύνει στη Raw αντίληψη, δίνει cult απόχρωση στους κρυφούς μελωδισμούς κι ενσωματώνει έντεχνα μερικά Metal riff που ζουν σε σημεία, εκεί δίπλα από τις αλλαγές στην στροφή του ατέρμονου riffο-βαδίσματος. Τα μαυρομεταλλικά φωνητικά θα επιστρέψουν εδώ με αγριότητα και λαχτάρα γι’ αδιάκοπη μανία. Η πορεία και η χρήση των keyboards αγγίζει την λογική των Limbonic Art. Στ’ όνομα και πράγμα Atmosphäre θα στηθεί μια δελεαστική ambient λίμνη με ιδιαίτερους κελαριστούς ήχους και την απαραίτητη, μα δύσκολη στην εφαρμογή, σκοτεινή αρμονία. Μουσική σκέψη που ο Ελβετός προσπαθεί να τοποθετήσει σε κάθε κομμάτι που φέρει τέτοιο ύφος, θέλοντας να οδηγήσει τον ακροατή σε μια συναισθηματική ηρεμία. Το Peha του δρα ανακουφιστικά με σχετική επιβολή στο θυμικό, γιατί είναι γεμάτο σκιές και φόβους που ελλοχεύουν στα σκοτάδια του. Ιδανικός σχεδιασμός και μαεστρία συγκόλλησης οργανικών ήχων με μικρά samples που δένουν υπέροχα με το φύσημα του ήχου.

Το κομμάτι που ολοκληρώνει την πρώτη έκδοση του Schattengang έχει τίτλο Das Schwarze Metall-Eisen (Το μαύρο σιδερένιο μέταλλο). Εδώ θα βρούμε ταχύ, σύξυλο Black Metal σε χαοτικό πλαίσιο σύλληψης κι εκτέλεσης, γεμάτο φωνητικούς παροξυσμούς που ενίοτε θυμίζουν Varg. Όλο αυτό θα διακοπεί από τυμπανικούς μεγαήχους και samples μάχης με την κλαγγή των σπαθιών να ξεχωρίζει. Η επιθετικότητα του κομματιού και οι μεταστάσεις της γεννούν μια απολαυστική μαυρομεταλλική όαση. Βάσει της γοητείας που ασκεί το ύφος, δικαιολογώ την άμπαλη συνθετική νοοτροπία και την αγαρμποσύνη των αλλαγών. Βλέπετε στο βωμό της αποτύπωσης του πολέμου δεν θέλησε να ομαλοποιήσει το περιεχόμενο κάνοντας εντελώς χύμα όσα επιθυμούσε. Πέρα απ’ όλα αυτά όμως εδώ λίγο πριν το 12λεπτό, θα γεννηθεί το αποτρόπαιο. Η μαυρομεταλλική εξιστόρηση ολοκληρώνεται και τα samples της μάχης διαρκούν ακόμα, έτσι ο Wintherr γεννά ένα μπιτάκι! το οποίο θα ξεκινήσει να παίζει μαζί με τα samples για να καταλήξει αργότερα μόνο του να σουλατσάρει δώθε-κείθε. Όχι!! το αποτρόπαιο δεν τελείωσε, η ολοκλήρωση θα γίνει με μπλιμπλίκια..

Σημείωση: Το Schattengang είναι το χειρότερο παράδειγμα κυκλοφορίας, γιατί στην επανέκδοση σε Lp (2005) και Α5 cd (2006) ο Ελβετός έχει αλλάξει το περιεχόμενο στα Die Zeit Des Torremond και Atmosphäre βάζοντας τη μουσική του ενός στο άλλο. Πέραν αυτού, cd και Lp δεν εμπεριέχουν το ιδιαίτερο και απολαυστικό Das Schwarze Metall-Eisen. Βλέπετε ο Wintherr αναφέρει πως το είχε συμπεριλάβει στη κασέτα του 1998 ως έξτρα υλικό, αλλά δεν ανήκε στο εννοιολογικό έργο του Schattengang. Προσωπικά αυτή η εξέλιξη με αναγκάζει να σημειώσω πως δεν θεωρώ άξιες αγοράς τις επανεκδόσεις αλλά μονάχα την κασέτα που δε νομίζω πως θα βρούμε και πολύ εύκολα. Το Cult γλύκισμα δε μπορεί ν’ απέχει χάριν γούστου γιατί πολύ απλά χάριν γούστου γεννήθηκε. Όσο αναφορά το Upload ζήτημα, μπορείτε να φανταστείτε πόσες διαφορετικές εκδοχές υπάρχουν εκεί έξω…

1998-Die Festung

Folder

Το τρίτο βήμα του 1998 έφερε τον τίτλο Die Festung που σημαίνει «το Φρούριο». Στα Notes του Metal Archives υπάρχει μια αναφορά που αποκαλύπτει τις μουσικές του εφαρμογές, αντιδρώντας μερικώς σε παλαιότερες: «All of these are keyboard/ambient tracks. No wind interludes on this release, the songs are clearly separated». Συνεπώς εδώ θα βρούμε μια εξολοκλήρου ambient δουλειά που έχει αποδοθεί με πλήκτρα. Είναι ένα ήρεμο και ονειρικό σύνολο που λειτουργεί υπέροχα ως soundtrack σε χειμωνιάτικο περιβάλλον, είτε ως παραισθησιογόνο χάπι μεγέθυνσης του φαντασιακού μας. Αυτή είναι και η πρώτη Landscape εκδοχή των Paysage d’Hiver, ένα Dark Ambient με Keyboards. Ωστόσο νομίζω πως αυτή η μουσική περιγραφή φτάνει και περισσεύει, γιατί εδώ πρέπει να ξεχάσουμε τους μουσικούς όρους και την ενδελεχή περιγραφή ήχων, ανοίγοντας διάπλατα το συναισθηματικό μας κόσμο.

Οραματίζομαι διάφορα κοιτώντας το εξώφυλλο με το αχνό φρούριο/κάστρο να δεσπόζει στον ορίζοντα, εκεί στο βάθος μετά τα χιονισμένα έλατα που βρίσκονται κοντά μας. Συναντάμε πολλές φορές ένα τέτοιο σχηματισμό σε διάφορες μορφές τέχνης, όπως τη ζωγραφική, τον κινηματογράφο ή ακόμα και τα Pc games και σπάνια θα σταθούμε να θαυμάσουμε τον ογκώδη σχηματισμό του, την επιβλητική του παρουσία σα κτίσμα. Κάθε φορά στέκει εκεί για εμάς αλλά τις περισσότερες από αυτές μας τραβά την προσοχή κάτι άλλο που λαμβάνει χώρα στο περίγυρο ή το εσωτερικό του μεγαλεπήβολου κτίσματος. Τα κάστρα είναι ένα οίκημα άλλων εποχών με άλλο προσανατολισμό κι εμβέλεια, τόσο απρόσιτα και παρελθοντικά όσο μαγευτικά και μεγαλοπρεπή. Προσωπικά με γοητεύουν, θυμάμαι από παιδί σαν έβλεπα κάποιο από αυτά πως γνώριζα από την εξωτερική του εμφάνιση τον χαρακτήρα του ιδιοκτήτη του. Τα φωτεινά άνηκαν σε πράους βασιλιάδες, τα σκοτεινά σε κακούς μάγους, σα μια αλλαγή της παροιμίας που θα μπορούσε πλέον να λέει «δείξε μου το σπίτι σου, να σου πως ποιος είσαι». Περισσότερο απ’ όλα όμως αυτό που με γοήτευε ήταν τα κρυφά τους μυστικά, αυτά που θα βρει ο ήρωας σε αόρατα δώματα, στις παράξενες πόρτες που ανοίγουν παίζοντας ένα τραγούδι στο πιάνο…

Οι συνειρμοί του μυαλού στο άκουσμα των παγωμένων και αργών πλήκτρων του Wintherr μοιάζουν με το βάδισμα στο χιόνι και το αγνάντεμα των λευκοντυμένων ελάτων. Η εκπληκτική ηρεμία της φύσης, η δύναμη του λευκού πέπλου, η ψυχική γαλήνη που επιφέρει το ψύχος ίσως είναι αμυδρές εικόνες της εξιστόρησης. Δεν θα είναι όμως ολοκληρωμένες αν δεν γίνει περίπατος σε τέτοιο περιβάλλον, μ’ αυτή τη μουσική απεικόνιση ως soundtrack. Μέσα από τη διαδικασία της συσχέτισης κατέληξα πως το φρούριο στο εξώφυλλο δεν είναι αληθινό, αλλά έτσι αχνό όπως μοιάζει είναι μια ψευδαίσθηση ή καλύτερα ένα όραμα απεικόνισης του χειμώνα. Ναι! αυτό ακριβώς είναι.. το φρούριο δεν βρίσκεται κάπου εκεί έξω, είναι απλά ένα τοτεμικό σύμβολο του χειμώνα για τη φύση. Ο χειμώνας είναι το φρούριό της, μια παγωμένη αγκαλιά που ισοδυναμεί με ανανέωση και παράταση ζωής, ένα φυσικό φρούριο από τη φθορά και το θάνατο…

Σημείωση: Εδώ υπάρχουν δυο διαφορετικές εκδοχές στις Upload περιπτώσεις. Η πρώτη ανήκει στην παλαιά κασέτα κι εμπεριέχει δυο κομμάτια και η δεύτερη στην επανέκδοση του Demo σε cd με πέντε κομμάτια. Προσωπικά επιλέγω να το ακούω από την επανέκδοση του 2007 που έχει λίγο καλύτερο ήχο και τα κομμάτια είναι χωρισμένα, για μια τμηματική κατανόηση που πάντοτε βοηθά στην ανάδειξη της λογικής του Wintherr.

1999-Paysage D’Hiver

Folder

Τ’ ομότιτλο Demo του 1999 εμπεριέχει την αρτιότερη αναπαράσταση ενός χειμωνιάτικού τοπίου, όπως αυτό μπορεί να βιωθεί από το ανθρώπινο σώμα. Για το λόγο αυτό αλλά και μερικές συγκυρίες έμελε να γίνει το γνωστότερο πόνημα του Ελβετού και της solo μπάντας του μέχρι σήμερα. Η δυναμική του θα βρεθεί στο ύφος του Wintherr, γιατί εδώ έγραψε κι έπαιξε το πιο μεστό, παγωμένο, αγνό και ανόθευτο Black Metal της ιστορίας του. Το εξώφυλλο μάλιστα που το συνοδεύει είναι ακόμα πιο γνωστό από τη μουσική που εμπεριέχει (δείτε δυο ακόμα πιο καθαρές εκδοχές του α & β). Θα τολμούσα να το χαρακτηρίσω αψεγάδιαστο παράδειγμα μαυρομεταλλικής αισθητικής, γιατί μέσα από την εικαστική του προσέγγιση μαγνητίζει τον ακροατή αγγίζοντάς το τσόφλι του ψυχισμού του. Είναι το αγκίστρι που μαγκώνει συναισθηματικούς κόσμους προτρέποντας ν’ αφουγκραστούν τα καθέκαστα. Τρία είναι τα σημεία του, βουνό, ουρανός στον ίδιο χρωματικό τόνο με βάση το γκρίζο και ανοίγματα προς το μαύρο και το λευκό & μια μαύρη σιλουέτα που καμπουριάζει κατεβαίνοντας. Είναι απλό, ζοφερό και απόλυτο, όμως πάνω απ’ όλα περιγράφει λιτά την ουσία, όντας μια σπάνια μαυρομεταλλική εικαστική προσέγγιση που έμεινε στην ιστορία.

Στο περιεχόμενο θα βρούμε τρία κεφάλαια που έχουν περίπου δεκαοχτώ λεπτά διάρκεια το καθένα. Το Paysage d’Hiver σφύζει από Black Metal ζωή και ασπρίζει με ατέρμονη χιονόπτωση τα ηχεία μας. Η βασική θέση του θα βρεθεί στην λεωφόρο της ακατάπαυστης ταχύτητας με μικρές διακοπές/ανάσες οι οποίες είναι μεν αρκετές, αλλά χάνονται μέσα στην άβυσσο της ρυθμικής παραζάλης. Η ακατέργαστη παρουσίαση των συνθέσεων είναι το δόγμα του Ελβετού και πάνω σε αυτή την ξεροκεφαλιά/γοητεία θα χτίσει τα κομμάτια του. Ο ήχος είναι ωμός αλλά τοποθετημένος με ορθό τρόπο στις χαοτικές δράσης της πλοκής, τον αχόρταγο ρυθμικό κυκεώνα. Αυτό είναι το σημείο σπουδής, αν επιθυμεί κάποιος την ψυχική σύνδεση με το περιεχόμενο. Ο δρόμος είναι δύσκολος και ατέλειωτος, γιατί δε μπορεί να νικηθεί η ακατάσχετη πορεία αν δε περάσει ο ακροατής χρόνο με τις συμπληγάδες πέτρες της δεινοπάθειας.

Στο μνημειώδες Welt Aus Eis (Κόσμος από πάγο) θα μεταφερθούμε στην ραχοκοκαλιά του σκληροπυρηνικού Black Metal μέσα από ενδελεχείς ταχύτητες που προκαλούν καρμανιόλα πλοκής. Οι μελωδικοί στροβιλισμοί από το βιολί του Wintherr κόβουν σα χειρουργική λεπίδα την γούνινη κάπα της προστασίας μας. Ευθύς αμέσως γυμνοί και αποσβολωμένοι στεκόμαστε μέσα στους ογκώδεις και παγωμένους σχηματισμούς, που δεσπόζουν αγέρωχα και τραγουδούν υμνώντας την κοιτίδα της ζωής τους. Τα riff και το ρυθμικό μέρος ως σιαμαία αδέλφια οδηγούν το πολικό μας άρμα στα πέρατα του παγωμένου ετούτου κόσμου. Σε λίγο ένα διάλλειμα με ακουστική κιθάρα τυλίγει στοργικά το αθώο μας κορμί, ζεσταίνοντάς το με την ανάσα των χορδών της. Αλλά στο κατόπι η ηλεκτρική της αδελφή ξυπνά από τον ολιγόλεπτο ύπνο και αφυπνίζει με ηλεκτρικά φορτία δράσης τον ομόσταβλο παγωμένο σύντροφο, τον ρυθμικό συρφετό. Μαζί θα μας οδηγήσουν στην κοιτίδα ζωής του τόπου αυτού, είναι μια γιγάντια κατάλευκη καρδιά που υπάρχει στο κέντρο του. Θα φανερωθεί ως έκθεμα ύπαρξης μέσα από τις υπέροχες δοξαριές αρμονίας σε μελωδικά μελαγχολικό τόνο και μια παραπονιάρικη ικμάδα. Είναι αθάνατη κι αιώνια, ικανή να μας διδάξει την άσβηστη θέληση και άμεμπτη πράξη. Αυτό θα γίνει στον ίδιο ρυθμό αλλά με μια επιπρόσθετη επιθετική δραματικότητα. Η πρώτη αυτή ιχνηλάτιση θα ολοκληρωθεί μ’ ένα Interlude finale γεμάτο υπόνοιες για τον παράξενο ετούτο κόσμο. Το μελωδικό αλλά πρωτόγονο Black Metal του Welt Aus Eis ζωγραφίζει προαιώνιες αλήθειες εξηγώντας την υπεροχή με λόγια οργής.

Από την ένταση των keyboards θα ξεκινήσει το Gefrorener Atem που σημαίνει παγωμένη ανάσα. Η ταχύτητα στο βασικό riff ακολουθείται από το mid tempo βάδισμα των τυμπάνων και φωνητικές συστοιχίες που ουρλιάζουν αλαφιασμένες, αλλά χάνονται σε μια χαοτική διάσταση κάπου στο υπερπέραν της σύνθεσης. Η κίνηση των πλήκτρων ως επίθεμα της ατμόσφαιρας δίνει λίγο χρώμα στον όλεθρο, που συνεχίζει να κατρακυλά σε τόπους αγωνίας τον ψυχικό μας κόσμο. Είναι μια συνεχής πτώση, ατέρμονη κι εξυψωτική με μουσική που καταφέρνει συνάμα να υπνωτίζει κι ν’ αφυπνίζει. Έπειτα η πορεία σταματά αφήνοντας μονάχο το μέρος των πλήκτρων, που έχει έρθει μαζί μας από την αφετηρία. Επιβλητικό καθώς ήταν θα μας ταξιδέψει στην αινιγματικότητα μέσα από την ambient μη-δράση, τη συνοδεία φωνητικών οδυρμών κι ενός τηγανητού riff σε αργή φωτιά.

Το Γερμανικό Der Weg σημαίνει τρόπος και ο Ελβετός δεν συνθηκολογεί συνεχίζοντας να διαχέει το ασυγκράτητο προσωπικό του ύφος. Συξυλοσύνη δοσμένη καθ’ ολοκληρία στην ζάλη της μονοτονίας, την υπεροχή ενός επιβλητικού Black Metal γεμάτο λαχτάρες. Το βιολί θα επανέλθει ως κρυφή μελωδία πίσω από την αλυτρωσιά του ψύχους και λίγο αργότερα θα δεχθεί τη συνδρομή της ακουστικής κιθάρας και των keyboards. Ο Wintherr μπορεί να έχει επιλέξει έναν δύσκολο μοτίβο πλοκής για να το μεταφέρει ηχητικά, ας μην ξεχνάμε πως είμαστε στο 1999 και έχει πολύ λίγα μέσα στην διάθεσή του, μα κατορθώνει να σταχυολογήσει και να προβάλει ορθά κάθε όργανο, όση κι αν είναι η θηριωδία του Black Metal που έγραψε. Η ολοκλήρωση θα γίνει μέσα από τη σταδιακή αφαίρεση οργάνων και θα μπορούσε να θεαθεί ως αποδόμηση του ψύχους για να επανέλθουμε στη συναισθηματική θαλπωρή ενός ήρεμου παγερού χειμωνιάτικου τοπίου.

Η ωρίμανση έφτασε κι ένα σύνολο δύναμής & εσωστρέφειας, που προκαλεί δέος εκπόνησε. Η συνθετική λογική ελέγχθηκε με μαθηματικές εξισώσεις, η έκφραση και ο ήχος τορνεύτηκαν με προσοχή. Η έμπνευση άγγιξε το μέγιστο όριο, βγάζοντας εξαίσιες ατμόσφαιρες, φοβερές ιδέες στους ήχους και τις ποικιλίες δράσης. Αλλά πάνω απ’ όλα νίκησε η ισορροπία, καθώς εδώ κάθε κίνηση υποστηρίζει έξοχα την επόμενη.

Σημείωση: Για το Paysage d’Hiver υπάρχουν δυο ψηφιακές εκδοχές. Η πρώτη και παλαιότερη φέρει ενοποιημένα δεύτερο και τρίτο κομμάτι, ενώ η νεότερη έχει σαφή διαχωρισμό τριών κεφαλαίων. Τ’ ομότιτλο Demo ήταν για χρόνια ήταν εκεί έξω το μοναδικό mp3 που κυκλοφορούσε ελεύθερο και σίγουρα κέρδισε πόντους προτίμησης, βάση της συναισθηματικής σύνδεσης που απέκτησαν μαζί του οι περισσότεροι ακροατές της μπάντας.

1999-Kerker

Folder

Το δεύτερο Demo του 1999 φέρει τον τίτλο Kerker, που σημαίνει μπουντρούμι. Επειδή το εξώφυλλο που υπάρχει εδώ δίπλα δεν σας αποκαλύπτει τα μυστικά του, βρήκα μια καλύτερη ανάλυση. Εκεί θα παρατηρήσετε με ασφάλεια από την ανοιχτή μεσαιωνική σιδερόπορτα τον εξωτερικό χώρο με τους κρεμασμένους αλλά και την τεράστια πύλη/καμάρα που δεσπόζει στ’ αριστερά. Μέσα του θα βρείτε το σύμπλεγμα του θανάτου με μια ογκωδέστατη αρχιτεκτονική θέση, μια σύζευξη ως πρόθεμα των εφαρμογών που ακολουθούν. Αυτό είναι το μεγαλύτερο φιάσκο του Wintherr μουσικά, αλλά ταυτόχρονα μεγάλη ηδονή και έξοχη σύλληψη που ισοδυναμεί με απαύγασμα της Cult νοοτροπίας. Εδώ έχουμε Black Metal που τελεί υπό την κατοχή μιας κατάμαυρης ambient/noise καταχνιάς. Αυτό σημαίνει πως ο οργανικός ήχος είναι καταποντισμένος στα κατώτερα αχούρια, στα λασπερά ακάθαρτα υπόγεια της μούργας. Έτσι αν κάποιος ακροαστεί το πρώτο κομμάτι Tiefe (βάθος) σε χαμηλό volume και χωρίς ιδιαίτερη προσοχή, ίσως πιστέψει πως ακούει θορυβώδες ambient κακής ποιότητας. Αν όμως ανεβάσει την ένταση θα διακρίνει πίσω από το θόρυβο την αδιάκοπη ραπτομηχανή του ρυθμικού μέρους ν’ αλωνίζει σε μεγάλες ταχύτητες, σφίγγοντας σα μέγγενη τον ψυχισμό μας.

Καλώς ορίσατε στη λασπερή φυλακή! Εδώ κυριαρχεί το γρονθοκόπημα και ο παφλασμός, μια ανίκητη ξεροκεφαλιά ροής με ασάφεια μουσικών όρων. Γιατί τα κομμάτια καλύπτονται από σκουτιά και κουρελούδες πηχτών ήχων, όπως για παράδειγμα τον δυνατό αέρα που καλύπτει το Schritte (βήματα) αλλά και το μετρημένο βόμβο της ambient έκφρασης του Schatten (σκιά). Ένας όγκος μαυσωλείου ξεχύνεται από παντού και τα φωνητικά σαν έλθουν σκούζουν τόσο απομακρυσμένα που θαρρείς πως χάνονται, σα τα ουρλιαχτά των βασανιζομένων στα βαθύτερα ορυχεία του κάστρου. Τα πλήκτρα γεννιούνται σα μικρές πεταλούδες, που πεταρίζουν λίγα εκατοστά πάνω απ’ τ’ οστικό κύμα της κατρακύλας, απότοκο μιας αιώνιας χιονοστιβάδας (Gang, μετάβαση). Έξυπνο και παρανοϊκό, παράτολμο και θηριώδες στέκει απομακρυσμένο από είδη και νόρμες, γεμάτο έξαψη και περισσό πάθος. Έχει ενοποιήσει στόχο και όραμα στην γκρεμίλα της ακατάσχετης ζάλης, προσπαθώντας να επιφέρει σταδιακά μικρή λοβοτομή.

Αλλά το Kerker είναι πολλά περισσότερα γιατί έρχεται την ίδια χρονιά με τ’ ομότιτλο Demo και ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μας συναισθηματικά. Εδώ ο Ελβετός προσθέτει μια νέα θεώρηση στο κόσμο του, είναι μια εντελώς διαφορετική λογική σύνθεσης κι εκτέλεσης. Μπορεί τα πρωτογενή υλικά που χρησιμοποιεί να μας είναι γνωστά αλλά τα διαχέει μ’ ένα πολύ διαφορετικό και θελκτικό ύφος. Μπορούμε να το δούμε ως κομψοτέχνημα ήχου, γιατί μέσα από παράξενα πειράματα σε αυτό το τομέα γεννήθηκε, μοιάζοντας με μαγικό ελιξίριο μαυρομεταλλικής ντόπας. Με το νέο αυτό τρόπο κατορθώνει να προβάλει γνώριμα συναισθήματα στα οποία έχει προσθέσει πολλές πρέζες έντασης, πετυχαίνοντας μια καινοτομία έκφρασης που γιγαντώνει υποχθόνιους φόβους. Κατανοώ πως το Kerker δε μπορεί ν’ αξιολογηθεί με όρους μουσικολογίας αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Εδώ έχουμε μια ηχητική πρωτοτυπία που ζει στις εσχατιές της δημιουργίας, όταν ο καλλιτέχνης λογχίζει εαυτό με άλλα δηλητήρια δράσης κι εφαρμογής κρατώντας συνάμα τη δική του μουσική στάση και συμπεριφορά, τον χαρακτήρα του. Έτσι κερδίζει τη συνταύτιση του ακροατή, γιατί μερικές φορές οι νότες και τα πεντάγραμμα ωχριούν μπροστά στη ανατριχίλα που προσφέρει ο θόρυβος.

2000-Kristall & Isa

Folder

Το επόμενο βήμα του Ελβετού κυκλοφόρησε το 2000, πίσω από τον κρυπτογραφικό τίτλο Kristall & Isa. Από το εξώφυλλο λαμβάνουμε την οικεία ατραπό, μπαίνοντας και πάλι στο χιονισμένο μονοπάτι για να διαβούμε τις συστάδες των ελάτων, δίπλα στους πρόποδες του βουνού. Έτσι θα επανέλθουν ομαλά οι συνειρμοί μας στην Pagan οπτική και αντίληψη. Στο μουσικό μέρος θα βρούμε δυο διαφορετικούς δρόμους που κρατούν τρία κομμάτια ο καθένας. Ο πρώτος ανήκει στην επιστροφή της γλυκιάς μονοτονίας, μιας Raw Black Metal εξιστόρησης με αρκετά απεριποίητο και πρωτόγονο ήχο. Ο δεύτερος περιδιαβαίνει μέσα από μια ambient πλοκή, τυλιγμένη θορύβους ονειρικής δράσης, βγάζοντας άλλες συχνότητες τοποθετημένες στην θεματολογία των τίτλων.

Στο εναρκτήριο Isa μπαίνουμε με τα μπούνια στην επιθετική διαδικασία. Ταχύ, βίαιο κι ευθυτενές Black Metal με παραμορφωμένα, υψίσυχνα φωνητικά αγριότητας. Τα riff καλλιεργούν αγχωτικό ύφος και το ρυθμικό μέρος σιγοντάρει την επίδρασή του μέσα μας. Στο εσωτερικό πλήκτρα διαστημικής εκπόρευσης κάνουν την εμφάνισή τους από τον πυρήνα της σύνθεσης, δίνοντας συμπαντικό άρωμα στη διαδικασία. Απλό κομμάτι, με νόημα που κρατά σθεναρά την δάδα των ποιοτικών τραγουδιών που πάντα έγραφε ο Ελβετός.

Έπειτα ο ρυθμός πέφτει, παράξενοι ήχοι θορύβου κρατούν για λίγο την ρότα με τα φωνητικά να σιγοψιθυρίζουν σε grim υπόνοιες, η έξοδος από το σώμα (Austritt Aus Dem Körper) ξεκινά. Κατά την αστρική περιήγηση στο κόσμο της ενέργειας, όπου οι απόρροιες της ενεργούς πλευράς του απείρου ενοποιούνται με τις δικές μας, πλέουμε στον αιθέρα (Äther). Ένα γαλήνιο πέρασμα που προσφέρει παροδική ηρεμία, αλλά θα κρατήσει στο εσωτερικό του αυτούς τους παράξενους ήχους θορύβου. Το αστρικό ταξίδι θα ολοκληρωθεί με μια νέα επίγνωση που φωτίζει την ύπαρξή μας, όπως κάθε επίσκεψη στον λεγόμενο μεταφυσικό κόσμο.

Το επόμενο κεφάλαιο έχει τίτλο Der Kristall Ist Eis κι έρχεται να μας εξηγήσει πως και ο κρύσταλλος είναι πάγος. Το μαυρομεταλλικό μαστίγιο ξεκινά από τον επιθετικό οίστρο των φωνητικών, το ρυθμικό μέρος είναι χαμηλωμένο και τα riff απλά σιγοντάρουν. Είναι μια διηγηματική θέση που ευνοεί την έκφραση. Σταδιακά θα προσαρτήσει τη μελωδία χωρίς να ξεχάσει την αφετηρία του, αργότερα στο break που θα γίνει κατά τη διάρκεια θα υπάρξει νέο πηλίκο. Είναι η μεμονωμένη έκφραση της κιθάρας, μια σπάνια φράση για τον Wintherr. Έπειτα η ένταση συμμαχεί με την μελωδία και το στροβιλιζόμενο Raw Black Metal με τα ουρλιαχτά συναρπάζει και τον πιο δύσπιστο ακροατή. Οι εσωτερικές φωνές (Wachen/Innere Stimmen) που αγρυπνούν μέσα μας ως φρουροί και σύμβουλοι, καθορίζουν τα επόμενα βήματα ως παρατηρητές της θέλησής μας. Τα φωνητικά υμνούν με πομπώδες ύφος από το πίσω μέρος, ενώ μπροστά επιστρέφουν οι γνωστοί παράξενοι ήχοι θορύβου.

Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί με το ανερμάτιστο Black Metal του Kälte που σημαίνει κρύο. Η παγωνιά εξάγεται από την χαοτική εκδήλωση της μουσικής, αλλά κυρίως από τον ακατάσχετο παροξυσμό των φωνητικών. Μιλάμε για δυναμικά ουρλιαχτά τοποθετημένα πολύ μπροστά με σκοπό να περονιάζουν σα το ψοφόκρυο. Στα σημεία που ξεχωρίζουν είναι το mid tempo μέρος δράσης του κομματιού που ζει κι εκδηλώνεται ταυτόχρονα με τις ταχύτητες και το αδιάλειπτο ψύχος. Συνάμα και η νοοτροπία του Ελβετού στο κολάζ των ήχων με το sample του αέρα που λυσσομανά να επικάθεται στο ρυθμικό μέρος καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού. Είναι μια θέση που χρησιμοποίησε σε πολλά από τα κομμάτια που έγραψε ιστορικά, αλλά εδώ παρουσιάζεται ιδανικά.

Κάθε Demo των Paysage d’Hiver προσφέρει ικανοποίηση και μπορεί να γίνει σημείο παραμονής και συσχέτισης. Αυτό δε σημαίνει πως όλες οι δουλειές του Ελβετού εφάπτονται στο ίδιο επίπεδο αντικειμενικής αξίας ή μπορούν να σταθούν ως πρόταση προς όλους τους ακροατές. Στο Kristall & Isa γίνεται μια προσπάθεια μετάβασης από το Raw Black Metal στο Ambient Black Metal κρατώντας και τις δυο εφαρμογές ατόφιες. Ο τρόπος ανάμειξης τους είναι λίγο ατσούμπαλος, ωστόσο υπάρχουν γοητευτικά σημεία που αναδύονται μέσα από τη προσπάθεια. Συνολικά αφήνει μια γεύση μη-ισορροπίας και θεματικής ασάφειας ανάμεσα στους μουσικούς δρόμους που τραβά. Από τη μια πλευρά εδώ υπάρχει μια κολασμένη πώρωση γεμάτη εθιστικό cult έκφρασης & ήχων και από την άλλη μια ambient δράση με θόρυβο, δηλαδή δυο διαφορετικοί κόσμοι συναισθημάτων. Σε τέτοιες όμως καταστάσεις μέρος του ακροατηρίου έλκεται από την αντίφαση και γίνεται σύμμαχος της διαδικασίας. Αυτή η αντιδιαστολή σε συνδυασμό με την μικρή χρονική διάρκεια μπορεί να κερδίσει ακροάσεις. Πολλές φορές το αινιγματικό concept και η προσπάθεια του ακροατή ν’ αντλήσει υπαρκτά ή ανύπαρκτα νοήματα, τον οδηγεί απ’ ευθείας στο μονοπάτι που βάδισε ο μουσικός. Προσωπικά θα χαρακτήριζα το Kristall & Isa album των οπαδών της μπάντας και παράδειγμα πρωτόγονου παγανιστικού Black Metal.

Σημείωση: Στο Upload ζήτημα υπάρχει το γνωστό θέμα με τις παράξενες διάρκειες των κομματιών που αντιστοιχούν στο ριπάρισμα (σα δε ντρέπομαι) της κασέτας. Προσωπικά χρησιμοποίησα τους χρόνους που θα βρείτε στη σελίδα του Demo στο Metal Archives και αντιστοιχούν στην επανέκδοση, στο κλασικό πλέον A5-Digipak format από την Kunsthall Produktionen.

2001-Winterkälte

Folder

Το έβδομο Demo των Paysage d’Hiver φέρει τον τίτλο Winterkälte, που σημαίνει «κρύο του χειμώνα» και είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια. Εδώ έχουμε έξι κεφάλαια, εκ των οποίων τα τέσσερα ξεπερνούν το δεκάλεπτο και τα δυο αγγίζουν το εικοσάλεπτο. Η ξεροκεφαλιά και η λαγνεία του Tobias Möckl για την αυτάρκεια της θεματολογίας του γίνεται πλέον χάζι και μεθυστική παρατήρηση. Το εξώφυλλο είναι ρομαντικό εμφανίζοντας πάλι το δασικό στοιχείο, αλλά αυτή την φορά μέσω μιας ζωγραφιάς. Η αναφορά στη φύση αγγίζει μέσα από αυτή την διάσταση το παραμυθικό στοιχείο, κάνοντας υπαινιγμούς για τη ροπή που έχει το μονοπάτι του Wintherr. Η επιλογή ζωγραφιάς από κάποια φωτογραφία έχει να κάνει με την υποσυνείδητη εξιστόρηση που επιθυμεί να πράξει. Συνειδητά ή ασυνείδητα μέσω αυτής της επιλογής αφήνει ελεύθερο ένα σύμβολο, πολύ πιο αρχαίο και από τον ίδιο, που κοντεύει το αίσθημα της ελευθερίας και το αλύτρωτο της ενοποίησης του ανθρώπου με τη φύση.

Ο αγέρας σφυρίζει κι εμείς δρασκελίζουμε μέσα στη συννεφιά (Ich Schreite) ενδεδυμένοι τη χειμερινή μας κάπα. Εδώ θα συναντήσουμε τον αδυσώπητο Black Metal χαρακτήρα με τύμπανα που αποκτούν λίγο πιο φυσικό ήχο, μέσα στη γνωστή τεταμένη εκδήλωσή τους. Στα riff η εμπειρία βγάζει αποτελέσματα, χωρίς ν’ αλλάζει το δραστικό μοντέλο της αχαλίνωτης πορείας στους δασώδεις σχηματισμούς. Δίπλα στα ουρλιαχτά έχουν προστεθεί πομπώδη περάσματα για να δώσουν επική έμφαση στα τεκταινόμενα. Ύστερα από την σχάση μπαίνει σε low tempo διασκελισμούς με την ακουστική κιθάρα να παίζει μόνη στον αγέρα. Αργότερα τα φωνητικά βγάζουν τη δική τους ζοφερή έκφραση, εξάγοντας για πρώτη φορά στην ιστορία του project άλλες ατμόσφαιρες γεμάτες ανατριχιαστικές υπόνοιες. Αυτές θα διατηρηθούν στο επόμενο άκαμπτο στάδιο (Ich Starre), που είναι και το πρώτο dawn tempo κομμάτι των Paysage d’Hiver στην Pagan Black Metal έκφραση. Όσο προχωρά και ολοκληρώνει εαυτό αγγίζει νοερά τον ήχο του Depressive. Λέγοντας πρακτικά πως το Depressive είναι σε μουσικό επίπεδο η αργοπορία ενός Pagan Black Metal riff (αυστηρά Νορβηγικού mid 90’s). Σαν έκφραση τσιτσιρίζει αργά και πνιγερά μέσα από τηγανητή κιθάρα και παραμορφωμένες συστάδες φωνητικών. Μια γνήσια μονοτονία σαν πηγαία κραυγή υπεροχής από τη ψυχή του οδοιπόρου που βιώνει το δρόμο. Το συναισθηματικό επακόλουθο που προσφέρει είναι η ανακούφιση της λίμπιντο, όπως η λέξη αυτή ορίζεται φιλοσοφικά για κάθε ανάγκη που επιθυμεί διακαώς να βιώσει ο άνθρωπος.

Ηρεμία, ο αέρας λυσσομανά ακόμα μέσα στη χειμωνιάτικη δίνη κι εμείς κλείνουμε όσο μπορούμε το λαιμό μας, τραβώντας τα πέτα της κάπας. Το βάδισμα στους δρόμους της μοναξιάς (Einsamkeit) είναι ατέρμονο και κοπιαστικό, προσφέρει όμως αποσυμφόρηση. Σε λίγο οι μελωδίες των φωνητικών υμνούν την ατραπό και ως άλλου τύπου δάδα φωτίζουν το μονοπάτι που θα τραβήξουμε. Έχουν χρέος να μας βοηθήσουν μέχρι ένα σημείο, έπειτα η προσπέλαση του ανηφορικού δρόμου με τις γκρεμίλες στο μισοσκόταδο θα γίνει με μοναδικό σύμμαχο το ambient ιντερλούδιο του αέρα. Ο χειμώνας που ακολουθεί ξεκινά γαλήνια σε πνευστό τόνο, μα θα εισβάλει βίαια με τα φαινόμενά του. Η αχαλίνωτη ρυθμική αρμάδα μεγαλώνει το βαρομετρικό, ο φωνητικός στροβιλισμός του αέρα αφυπνίζει συνειδήσεις και η μαγνητική βροχή των riff έλκει περισσότερους συνδαιτυμόνες, με την ευκλείδεια αρμονία που τη διακρίνει. Έπειτα θα επέλθει και πάλι ηρεμία σε πνευστό τόνο για να συνδυαστεί εκ νέου με την δίνη του φυσικού κάλους, προς τους δρόμους μιας πλήρους αναπαράστασης του φαινομένου. Το Winter εκπέμπει την παγωμένη πλάση με μίσος και τρυφερότητα, ανεμίζοντας ως κεφαλαίο μονόγραμμα υπεροχής, ως έπος λύτρωσης χλωρίδας, πανίδας κι ανθρωπότητας. Ένα ισόπλευρο τρίγωνο φθοράς, αφθαρσίας και ζωής.

Η είσοδος στη σφαίρα (Eintritt In Die Sphären) πραγματοποιήθηκε, οφείλουμε να περιπλανηθούμε στην ανεμοθύελλα των riff και τη τεταμένη ρυθμικότητα των τυμπανισμών, σε μια ατμόσφαιρα που σαστίζει. Στο εσωτερικό της υπάρχει ένα πλάτωμα, σαν εισέλθετε προκαλεί δυσφορία ενώ ο άστατος άνεμος ουρλιάζει ανακατεύοντας τα πάντα γύρω σας. Η θέληση του ακροατή εδώ θα πρέπει να είναι άκαμπτη, ακλόνητη και πύρινη, γιατί είναι ο μοναδικός τρόπος να δεχθεί το Transcedental Black Metal του Ελβετού και να εξέλθει έχοντας βιώσει μια εξύψωση. Το πηχτό σκοτάδι (Finsternis) κουβαλά καταιγιστικό Black Metal που αγγίζει το μανδύα της μετάβασης, την ανεμοζάλη της εκστατικής εμπειρίας. Χάζεμα στο αργόστροφο εσωτερικό riff και τη ψυχή που χαροπαλεύει να εκφραστεί με διάφορους τρόπους στα φωνητικά. Βλοσυρό ακατέργαστο μαύρο μέταλλο με τάσεις να μελανιάζει τον ψυχισμό μας με τη κράση της σχάσης του. Σταδιακά παθαίνει κατάπτωση δύναμης για να κάνει παύση ροής μέσα από ένα πέρασμα ακουστικής κιθάρας. Αυτή είναι μια στάση ενεργειακής φόρτισης και θα φέρει στην επιφάνεια το πιο πηγαίο μοντέλο δράσης… κάπως έτσι το Ambient Black Metal ανατέλλει…

Το Winterkälte είναι το πιο ολοκληρωμένο Demo των Paysage d’Hiver, όσο αναφορά τις συναισθηματικές διατυπώσεις και την concept θεώρηση. Ωστόσο περιλαμβάνει και μια καινοτομία, που μπορεί να οριστεί ως μεγιστοποίηση της ατμόσφαιρας και θα βρεθεί στις αλληλουχίες και τη διαδραστικότητα μεταξύ ηρεμίας κι επιθετικότητας. Η μετάβαση από το Raw Black Metal στο Ambient Black Metal έγινε μ’ επιτυχία, χωρίς να έχουμε απώλεια σε πυγμή, λύσσα, οραματισμό και φαντασία. Θεωρώ την συμμετοχή του ακροατή μέσα στην δίνη του συγκεκριμένου έργου ορισμό της μαυρομεταλλικής εμπειρίας. Για το λόγο αυτό μη σκεφτείτε στιγμή τις ώρες που χρειάζεστε, το Black Metal δίδει δώρα μονάχα σε ακροατές που θέλουν να το ζήσουν.

From 2002 to 2004-Various Artists & Split releases

Mørkeskye-Trolsk Musikk I Skumring

Το 2002 ήταν η χρονιά που ο Tobias Möckl έλαβε το ψευδώνυμο Wroth (μαινόμενος) και μαζί με τον Zhaaral (ο οποίος αργότερα έφτιαξε το δικό του solo project, Sun Of The Blind) και την Zorgh ξεκίνησαν τους Darkspace. Συνεπώς οι Paysage d’Hiver έκαναν μια μικρή παύση συμμετέχοντας σε Split και συλλογές με διάφορες μπάντες. Η πρώτη εξ’ αυτών θα έρθει το 2002 με το κομμάτι Eintritt In Die Sphären, λογικά είναι η ίδια εκτέλεση που θα βρούμε στο Winterkälte με λίγο μικρότερη διάρκεια. Η συλλογή αυτή ήταν cd δώρο για το 7ο τεύχος του περιοδικού Mørkeskye και είχε τίτλο Trolsk Musikk I Skumring με μπάντες όπως οι Secrets Of The Moon, Drautran, Sun Of The Sleepless και Terra.

Ketzer Records-Wurzelgeister

Την ίδια χρονιά μπαίνει στη συλλογή της Ketzer Records με τίτλο Wurzelgeister μαζί με τους: Grabnebelfürsten, Lunar Aurora, Nagelfar, Amok Vedar, Pest, Nocte Obducta, Via Obscura, Eternal Frost, Winterdawn, Allvaters Zorn. Το κομμάτι συμμετοχής έχει τίτλο Schnee που σημαίνει χιόνι. Εδώ θα βρούμε την επιθετική λαίλαπα σε γνωστές Raw πλοκές λαχταριστού βινυλιακού ήχου, για μια ξεφτισμένη γεμάτη πρίμα απολαυστική ακρόαση που αγγίζει την ηδονική μέθη. Μονόπλευρο και λαχταριστά ξεροκέφαλο κομμάτι ενός μονοκόμματου riff που βγάζει ταχύτητα και μια ζεστή ερμηνεία. Στο βάθος του κουβαλά μικρές φωνητικές υμνωδίες, που πιτσιλούν υποσυνείδητες εικόνες. Το μελωδικό κλείσιμο επέρχεται ως σύμβολο της ηρεμίας μετά την χιονοστιβάδα.

Paysage D'Hiver-Schnee

Το 2003 κυκλοφορεί το Split Lp με τον αγαπητό Christoph Ziegler, η πλευρά των Paysage d’Hiver εμπεριέχει το κομμάτι Schnee σε μια νέα εκτέλεση για την αρμονικότερη συνύπαρξη με τους Vinterriket. Έτσι σκεπάζει την ξεχαρβαλωμένη ηχητική φόρμα με λίγα παραπάνω Keyboards και νέες φωνητικές γραμμές. Ο Wintherr εδώ τραγουδά για πρώτη φορά καθαρά, μελωδικά με τάσεις παραφωνίας και αρκετά μπροστά. Η νέα λογική ανάπτυξης συμπτύσσει τη μελωδία με τη σχιστή εφόρμηση των ήχων προσπαθώντας ν’ αγγίξει τον ψυχισμό μας με τη συναισθηματική της αντίφαση. Τα riff κινούνται σε κατανοητές συχνότητες με λίγο metal φυσιογνωμία, αφού αποφεύγουν τις ταχύτητες με γλυκά γυρίσματα. Στη χρήση των διηγήσεων εν τη πλοκή θα βρούμε σπερματικά όσα έκανε ο Varg στα ten’s,

Black Metal Mafia-SchneesturmWestwall Produktion-Deutsche Schwarze Tonträgerkunst

Το 2003 συμμετέχει και σε δυο συλλογές. Η πρώτη ήταν της Black Metal Mafia και είχε τον τίτλο Schneesturm μαζί με τους: Nordlicht, Brocken Moon, Mondwolf, Skuld, Aaskereia, Moonfrost, Todesweihe. Η δεύτερη ήταν της Westwall Produktion κι είχε τον τίτλο Deutsche Schwarze Tonträgerkunst Compilation με μπάντες όπως οι IAD, Aaskereia, Vinterriket, Encomium, Kolosseum, Warfare, Raven’s Empire, Odal, Thurisaz, Kriegersseel. Το κομμάτι που θα βρούμε και στις δυο έχει τίτλο Gletschertor και δεν υπάρχει σε κάποια επίσημη κυκλοφορία των Paysage d’Hiver. Gletschertor σημαίνει παγετώνας κι εδώ θα έρθουμε σ’ επαφή μ’ ένα άλλο πρόσωπο του Wintherr. Ο ήχος είναι σχετικά πρωτόλειος, βιώνοντας μια rehearsal πορεία με το χαρακτηριστικό φύσημα ανέμου να συμμετέχει σε όλη την διάρκεια. Τα riff μέσα στην μελωδική διαχυτικότητά αγγίζουν heavy δυναμικές στάζοντας μαυρομεταλλική έξαψη, ενώ τα ουρλιαχτά παραπαίουν φωνάζοντας γοερά στο ορίζοντα. Είναι μάλιστα η πρώτη φορά τους δίνει τη δυνατότητα ν’ ακουστούν με τόσες λεπτομέρειες. Το βασικό ατού στον παγετώνα είναι η αλλαγή πλοκής που μετασχηματίζει τον Raw χαρακτήρα σε μια γαλήνια ατμοσφαιρική εκπομπή, μέχρι να επανέλθουν οι παραφυάδες οργής.

Folder

Το 2004 ξεκινά μ’ ένα ακόμα Split, αυτή τη φορά με τους Γερμανούς Lunar Aurora. Εκεί θα βρούμε δυο νέα κομμάτια του Ελβετού. Αρχικά στο Schwarzä Feus επιστρέφει με Raw εφαρμογές σε σαθρό περιβάλλον, που κοχλάζουν σε μια τεντωμένη ευθεία. Στο εσωτερικό τους φέρουν ένα μελωδικό riff που κάνει ρήγμα ως αγχωτική εσοχή. Από εκεί αναβλύζει μια κρυφή δύναμη που μετατρέπει την τεταμένη πορεία σε μια ανερμάτιστη και στρεσογόνα θέση. Η ολοκλήρωση μέσα από τη χρήση του παρατεταμένου βόμβου έναρξης, μαυρίζει όσο πρέπει την διαδικασία. Το Schwarzäs Isä ακολουθεί πακεταρισμένο σ’ ένα παλαιού τύπου Νορβηγικό riff, που θυμίζει έντονα Mayhem (εποχή De Mysteriis) και Burzum στο αργό, επιβλητικό και δηλητηριώδες πέρασμά του. Έπειτα η ευθύγραμμη ένταση επιστρέφει με αχνιστές Black Metal εφαρμογές στα ζεματιστά φωνητικά και riff με Norge παγανιστικές αποχρώσεις, σαν αυτές που ζουν σε μακρινές οροσειρές εκεί που κάθε ορίζοντας εφάπτεται με το χρώμα τ’ ουρανού.

2004-Nacht

Folder

Το επόμενο βήμα του Wintherr αγγίζει τη σκοτεινιά της νύχτας (Nacht). Αυτή είναι η πρώτη δουλειά ιστορικά που αλλάζει την πολικότητα της θεματολογία και την εικαστική απεικόνιση της μουσικής του. Ο Ελβετός δεν εγκαταλείπει την αισθητική του, απλά την τροποποιεί πιάνοντας μια κοντινή θεματική ενότητα. Στο εξώφυλλο καλύπτει τα πάντα σε μαύρο φόντο, αφήνοντας αναμμένη μια δάδα. Ωστόσο πολλές φορές σαν το κοιτώ αισθάνομαι πως είναι φανάρι, γιατί μου μοιάζει να το κρατά από το αναμμένο μέρος και δε φαίνεται πως διαθέτει φλόγες. Όπως και να έχει αυτό το φως φωτίζει το μισό του πρόσωπο, αποκαλύπτοντας μια πτυχή απ’ όσες υπάρχουν εκεί έξω σαν ο ήλιος γυρίσει στο άλλο ημισφαίριο.

Ήρθε λοιπόν η ώρα της μελέτης και μνημοσύνης του φυσικού σκότους, της μαύρης Νύχτας. Μια κατάσταση που οξύνει τις αισθήσεις και μεγιστοποιεί απλούς ήχους, αποδίδοντάς τους παράξενη ηχητική εκφορά και προέλευση. Πλείστες των περιπτώσεων προκαλεί ενδιαφέρον, σε στιγμές ανησυχία και κάπως, κάπου, κάποτε αγγίζει ακόμα και τον φόβο. Τότε οι ήχοι που υπάρχουν εκεί έξω μετατρέπονται σε μια εν δυνάμει απειλή γεννώντας μέσα μας τον τρόμο. Παράλληλα η Νύχτα είναι γαλήνια προσφέροντας ένα ολάκερο μονοπάτι ηρεμίας για να διαβεί και να βιώσει ο άνθρωπος, μια εμπειρία που καλμάρει τις αισθήσεις του. Συνάμα κουβαλά αινιγματικότητα που αγγίζει ολάκερη την ύπαρξή μας, τότε το μυαλό αναγνωρίζει σε κείνους τους παράξενους ήχους ένα ψίθυρο που μοιάζει με αλαργινό κάλεσμα. Κάπως έτσι το δυσπρόσιτο προσωπείο που φέρει μπορεί να γίνει μαγικό, άξιο προς ιχνηλάτιση. Αλλά τα βήματά μας θα πρέπει να είναι προσεκτικά, βλέπεται το ζοφερό κατοικεί στο διπλανό δώμα και παραμονεύει σαν αθόρυβος όφις.

Στο εναρκτήριο Des Lichtes Sterben I (του Φωτός το θνήσκειν, μέρος πρώτο) θα βρούμε Ambient πλοκή βασισμένη σε samples και Keyboards. Μετά το δεκάλεπτο θα εμφανιστούν φωνητικά ζοφερής τροπολογίας για να μας εξηγήσουν τι συμβαίνει μετά τη κοίμηση του Φωτός. Χωρίς να το καταλάβουμε θα μας ωθήσει στην αιώνια λευκότητα, θα παρασυρθούμε από την χιονοθύελλα (Ein Getriebener Im Schneetreiben), ένας ακόμα τίτλος λατρείας του λευκοντυμένου ορίζοντα. Μονότονο κι ευθύγραμμο Raw Black Metal που πιάνει ταχύτητα και βαδίζει τον ατέλειωτο δρόμο του. Μετά τη μέση θα εισέλθει σε μια mid tempo λίμνη, μια πλοκή αργή με στόχο την ατμοσφαιρική παρακέντηση. Αυτή θα πάρει όλο τον υπόλοιπο χρόνο φτάνοντας μέχρι την ambient ολοκλήρωση. Σαν κομμάτι βρίσκεται υπό την σκέπη όσων έχουν προηγηθεί στην τροπολογία του, ωστόσο μπορείτε να δείτε στις εφαρμογές του, τόσο την κατασκευή των riff όσο και τον αξιόλογο ήχο των τυμπάνων.

Το σκοτάδι, ο θάνατος και η μοναξιά (Finsternis, Tod Und Einsamkeit) ακολουθεί σε αργό φόντο με τη κιθάρα να χαροπαλεύει στο άπειρο. Είναι ένα κομμάτι που κλωθογυρίζει μέσα στον εαυτό του, γύρω από λέξεις δύναμης που προκαλούν συμφόρηση του θυμικού. Τα riff του Ελβετού κεντούν δαντελωτές διατυπώσεις σε μελωδικές φόρμες, αποκαλύπτοντας ένα σύμπλεγμα σκιών στις χαραμάδες του μυαλού μας. Μετά το δέκατο λεπτό θα γεννηθεί ένα δραματικά μελωδικό πέρασμα με στόχο την μουσική μεταγλώττιση της μαγείας, παρουσιάζοντας την ανθρώπινη εμπειρία μέσα στην ατελεύτητη νύχτα (..εύχομαι να χαθείτε μέσα του). Στο δεύτερο μέρος του Des Lichtes Sterben θα βρούμε την αντίστροφη προσέγγιση. Είναι μάλιστα και η πρώτη φορά στο έργο του Ελβετού που θα βρούμε Pagan Black Metal σε ογκώδες ηχητικό σχηματισμό, που φανερώνει μελέτη στην παραγωγή. Παράλληλα μεταφέρει την Raw αντίληψη σε άλλους τόπους δίδοντάς της μια μεγαλοπρέπεια που της αρμόζει. Θα την χαρακτήριζα τεταμένη ατμόσφαιρα ικανή να εμφανίσει την αγωνία και τον φόβο που προσφέρει απλόχερα η νύχτα. Στο νοητό δεύτερο μέρος του, κρύβει έντεχνα μέσα στο μελωδικό riff την αλλοτινή γοητεία που μπορεί να βρεθεί στις προεξοχές του τρόμου.

Κάπως έτσι θα ολοκληρωθεί ένα προσεκτικό σύνολο με μοιρασμένες μουσικές και συναισθηματικές απολήξεις. Ωστόσο πρέπει να υπάρξει ως σημείωση και μια κριτική που υπογραμμίζει την αδυναμία του Nacht ν’ αγγίξει κορφές άλλων Demo, διαθέτοντας λίγα σημεία που σπουδάζουν τις ακάθαρτες ψυχές. Δείτε όμως προσεκτικά τις εφαρμογές του και κάντε μια σύγκριση με τυπικά Black Metal albums. Είναι τρομακτικό πως ευθεία στιγμή σαν αυτή γκρεμίζει στεγνά τις μισές τυπικές δισκογραφίες με την αισθητική της. Τα solo project έθεταν πάντα στόχους ατμόσφαιρας βαπτισμένης στη φιλοσοφία, αυτός είναι ο πυρήνας του Black Metal και πλείστες εξ’ αυτών άγγιζαν τον μανδύα της. Οι μπάντες έθεταν πάντα στόχους Metal λογικής που ισοδυναμούν τις περισσότερες φορές με τυπικές εφαρμογές παικτικά, προσπαθώντας ν’ αγγίξουν την εφηβική νίκη, μια νέα δυναμική στο τρόπο δράσης. Απορώ πραγματικά, δε νιώθετε ακόμα πόσο βαρετό είναι αυτό που σας προσφέρουν;

Σημείωση: Η πρώτη έκδοση του Nacht σε κασέτα δεν έφερε τίτλους στα κομμάτια, έτσι κάθε πλευρά περιελάμβανε ένα κεφάλαιο κοντά στα 35 λεπτά, συνεπώς στα πρώτα upload του Nacht θα βρείτε δυο κομμάτια. Η επανέκδοση σε A5 cd έγινε το 2010 και ως δια μαγείας υπήρξαν τέσσερα κομμάτια με τίτλους, για τη περιγραφή χρησιμοποίησα αυτή την έκδοση. Ωστόσο στο διαδίκτυο υπάρχει και τρίτο upload στο οποίο θα βρείτε πέντε κομμάτια. Τα τρία πρώτα είναι λίγο μικρότερα σε διάρκεια ενώ το Des Lichtes Sterben Part ΙΙ είναι χωρισμένο σε δυο μέρη. Το πρώτο που φέρει τον τίτλο αυτόν περιλαμβάνει τα δώδεκα και κάτι λεπτά της αγριότητας, ενώ το δεύτερο μέρος έχει διάρκεια πεντέμισι λεπτά και φέρει τον τίτλο Ausklang, κουβαλώντας το ατμοσφαιρικό φινάλε.

2007-Einsamkeit

Folder

Πέρασαν τρία χρόνια μέχρι την επανεμφάνιση των Paysage d’Hiver. Βλέπετε οι Darkspace είχαν κάνει ντεμπούτο ένα χρόνο πριν από το Nacht και το δεύτερο καταπληκτικό βήμα τους την αμέσως επόμενη χρονιά, έτσι η ανέλιξη τους στο πάνθεον του Είδους είχε για τα καλά ξεκινήσει. Ο Ελβετός όμως δεν είχε εγκαταλείψει την έκφραση των Paysage d’Hiver κι επιστρέφει το 2007 με το Demo Einsamkeit, που σημαίνει μοναξιά. Με το έργο αυτό λαμβάνει και πάλι την ambient ατραπό εννιά χρόνια μετά το Die Festung, αλλά με πολύ διαφορετικούς ήχους και θεματολογία. Στο εξώφυλλο βλέπουμε μια ρετρό εκδοχή του έναστρου ουρανού από αναλογικό οπτικό τηλεσκόπιο. Βάσει της ανάλυσης που έχει, είναι από τα πρώτα δείγματα αστροφωτογραφίας που υπήρξαν. Για να δημιουργηθεί μια τέτοια φωτογραφία θα πρέπει το τηλεσκόπιο να μείνει ακίνητο στην ίδια θέση δεκάδες νύχτες. Κάθε νύχτα η εικόνα θα είναι πιο έντονη, γιατί συγκεντρώνει περισσότερα απ’ τα δυσεύρετα φωτόνια των μακρινών αστέρων.

Στο περιεχόμενο του έναστρου ουρανού θα στραφεί κάθε ανθρώπινο βλέμμα μέσα στη νύχτα. Εκεί πέρα από τη φυσική ομορφιά που θαυμάζει βρίσκεται και η περεταίρω προοπτική. Το έναστρο σύμπαν ήταν ιστορικά το θεμέλιο του κλασικού «μετά τη ζωή» ερωτήματος, ο βασικός στοχασμός που μελετούν φιλοσοφία και θεολογία. Η εξέλιξη από το Nacht στο Einsamkeit είναι μια λογική πορεία για το project και συνάμα η πρώτη σοβαρή επιρροή της Darkspace αισθητικής στους Paysage d’Hiver. Σαν είδα τον τίτλο χαμογέλασα, με πλημμύρησε ένας αθώος ρομαντισμός, αισθάνθηκα ικανοποίηση. Ο Tobias Möckl έγραψε το Einsamkeit για να αποτυπώσει μια πολύ προσωπική κατάσταση που μας αγγίζει όλους, τη καλούμε μοναξιά. Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο ίσως του είχε λείψει η ενασχόληση, η διαδικασία περισυλλογής, ο δικός του δρόμος. Μπορεί με τους άλλους συνδαιτυμόνες να κατακτούσε την διάκριση αλλά μέσα του σαν άσβεστο πάθος έκαιγε η ανάγκη της προσωπικής έκφρασης. Μια βουτιά λοιπόν στα ενδότερα του εαυτού ήταν αναγκαία για να καταστείλει την ορμή της.

Στο εναρκτήριο Einkehr θα βρούμε ambient που ξεκινά και τελειώνει με το γνωστό sample του αέρα. Στο μεγαλύτερο μέρος εμπεριέχει συστάδες φωτεινών πλήκτρων που αναπτύσσονται μέσα στο αχανές μαύρο διηνεκές της συμπαντικής αιωνιότητας. Στο εσωτερικό του αχνά φωνητικά με πομπώδες ύφος και χρωματική διακύμανση μοιάζουν να εκπορεύονται από το εδώ και τώρα προς το Αιώνιο Τίποτε, τραγουδώντας για τη μακαριότητα της ύπαρξης στο άκτιστο.

Ακολουθεί το Inneres Licht (εσωτερικό φως) και η ησυχία απλώνει τα πλοκάμια της μέσα στην ηρεμία. Οδηγός μας ένας σπινθήρας φωτός που γεννήθηκε πολύ πριν την βιολογική μας υπόσταση, σπάνια μιλάμε γι’ αυτόν και όλοι αμφισβητούμε την ύπαρξή του. Ο Wintherr φυλακίζει θεμελιώδη συναισθήματα αιωνιότητας αλλά εκπέμπει την πρότερη επίγνωσή της. Το κομμάτι περιδινίζεται μέσα στον ήχο μιας αποκάλυψης που δεν θα έλθει ποτέ. Σε σημεία εμφανίζει λίγους ψιθύρους που αφηγούνται την προσωπική αφύπνιση εν είδει προσευχής.

Το Kraft (δύναμη) είναι το πιο κοντινό κεφάλαιο του Einsamkeit στο Black Metal αίσθημα κι εμπεριέχει μια βαθιά, μυστήρια ατμόσφαιρα. Εδώ τα riff κάνουν δειλά μα ηλεκτρισμένα την εμφάνισή τους ταξιδεύοντας προς το χάος, σύντομα θα χαθούν μέσα στην άδεια ambient σαν εκμαυλισμένο ενεργειακό φορτίο. Αργότερα η πορεία θα προσαρτήσει τύμπανα κι έπειτα ακαθόριστες κραυγές που εκπορεύονται από το υπερπέραν, τα οποία θα ενσωματωθούν ιδανικά μέσα στην πλοκή που εμφανίζει και πάλι τους δρόμους της έναρξης. Η ολοκλήρωση θα γίνει με το γνωστό και λατρεμένο sample αγέρα που φυσά.

Το πρώτο επίπεδο της μοναξιάς θα βιωθεί από τον άνθρωπο μέσα στην καθημερινότητα. Υπάρχει όμως κι ένα δεύτερο επίπεδο μοναξιάς που ελλοχεύει σαν παράξενος φόβος, πίσω από την γνωστή αίσθηση της έννοιας. Είναι η συμπαντική μοναξιά, ο φόβος το απείρου που ισοδυναμεί με τον αιώνιο φόβο του θανάτου.

Pagan HeraldΤο κομμάτι Kraft από το Einsamkeit μαζί με το Eintritt In Die Sphaeren από το Winterkälte μπήκαν στο cd που κυκλοφόρησε μαζί με το δεύτερο τεύχος του περιοδικού The Pagan Herald, τον Γενάρη του 2007. Οι μπάντες που συμμετείχαν μαζί με τους Paysage d’Hiver ήταν: Helrunar, Skyforger, Heidevolk, Kawir, Kerbenok, Galar. Το τεύχος του περιοδικού διατίθεται ακόμα προς πώληση αλλά έχει εξαντληθεί το cd-r.

2013-Das Tor

Folder

Ο Tobias Möckl πάσχει από το θεολογικό inquietum cor, δηλαδή διαθέτει μια ανειρήνευτη καρδιά. Έτσι ποτέ δε σταμάτησε να εργάζεται στο παγωμένο δωμάτιο, αυτό με το παράθυρο που βλέπει πάντα το χειμωνιάτικο τοπίο (Paysage d’Hiver). Φέτος όμως είναι μια ξεχωριστή χρονιά για τον ίδιο, είχε έρθει βλέπετε η ώρα να φορέσει και πάλι τη μακριά χειμωνιάτικη χλαίνη του και να σπάσει τους σταλαγμίτες που μας χωρίζουν. Έφτασε η στιγμή της δημοσίευσης. Πέρασαν έξι χρόνια από την τελευταία φορά που εκφράστηκε και σχεδόν μια δεκαετία από το τελευταίο Black Metal κομμάτι που έγραψε. Μέσα του σιγόβραζε, η ανάγκη έγινε αρχικά επιθυμία κι εκείνη με τη σειρά της ασίγαστο πάθος. Το αποτέλεσμα μετουσιώθηκε δέκατο Demo των Paysage d’Hiver με τίτλο Das Tor, που στα Γερμανικά σημαίνει «η Πύλη». Το εξώφυλλο της προσπάθειας μπορεί να θεωρηθεί ως επιστέγασμα ολόκληρης της πορείας του, αναμφίβολα μια έξυπνη σκέψη και σύνδεση. Είναι μια ζωγραφιά με χιονισμένα έλατα που εμφανίζει τους πρόποδες δυο βουνών. Στο κοίλωμα που κάνουν πέρα μακριά στον ορίζοντα δεσπόζει ένας τεράστιος μονόλιθος. Καλώς όρισες! Monolithic Black Metal, ντροπή μας που δε σε αποκαλούσαμε τόσα χρόνια με το πραγματικό σου όνομα.

Το εναρκτήριο Offenbarung (Αποκάλυψη) ξεκινά με την ιχνηλάτιση του εδάφους, αέρας και keyboard landscape ατμόσφαιρα. Έπειτα ανάβει το ρυθμικό μέρος στο θαλπερό ήχο ραπτομηχανής παρέα μ’ ένα ευθυτενές riff που δεν αλλάζει, στέκοντας καθ’ όλη τη διάρκεια θεμέλιος λίθος της πορείας. Μετέωρο πίσω τους πέπλο πλήκτρων ανεμίζει ως μαγικό επιφώνημα. Τα φωνητικά καθ’ όλη την διάρκεια μουρμουρούν σε unholy ύφος ακατάληπτα λόγια από το μέγα βάθος. Αργότερα τα πλήκτρα αναλαμβάνουν το πηδάλιο διαμορφώνοντας την ειδική συνθήκη διαβίωσης μέσα στη πλοκή, είναι ένα ένδυμα φτιαγμένο από ζεστό υλικό με δαντέλες αιθέριου φορέματος. Έπειτα θα έλθει αλλαγή πορείας μέσα από κατέβασμα της ταχύτητας στο βλοσυρό mid tempo, αναπνοή και ανασύνταξη. Νέα έκταση και νέα πορεία εν’ όψη, η κιθάρα έκανε τις απαραίτητες αλλαγές κλίμακας για να πάρει την επόμενη ευθεία. Η νέα δρομολόγηση ζει στην ίδια επιθετικότητα, ενώ τα πλήκτρα συμμετέχουν ως χρωματισμός που καλμάρει τα συναισθήματα. Η αποκάλυψη ξεκίνησε παρουσιάζοντας νέο ξέφωτο με ιδιαίτερο σκίτσο. Άνεμος φύσα κι έρχεται προς το μέρος μας, ενδυθείτε τη χλαίνη! Επίκειται τραχιά ορειβασία σε αργό mid tempo και φωνητική ερμηνεία σε ψιθυριστό ύφος. Το φινάλε είναι αινιγματικό με τα Keyboards να κεντούν έξοχα πέπλο μυστηρίου.

Ο αέρας φυσά κι εμείς ζυγώνουμε το κράσπεδο, η δύναμη του πεπρωμένου (Macht Des Schicksals) είναι πλέον μοναδικός οδηγός και σύμβουλος της πορείας μας. Εδώ πλέον ζουν οι άκρατες τάσεις και τίποτε δεν μένει στις διαταγές του μυαλού, το άτολμο μέρος του Ανθρώπου που λέμε πως αξίζει. Αργή έναρξη και αγνή προσέγγιση με πρωτόλειο Black Metal, τα riff αποτυπώνουν μ’ επική μεγαλοπρέπεια τον μόχθο του οδοιπόρου, τη θέση της Πράξης. Τα πλήκτρα χρωματίζουν με πομπώδες όψεις συναρπάζοντας τις ψυχές μας, για να γίνουν πιότερο δυνατές κι αντρειωμένες. Όλα τα υλικά της μονολιθικότητας φωνάζουν παρόν συμμετέχοντας σε μια μαθηματική λογική, μια εξίσωση που θα γίνει κατανοητή με μια αναπαράσταση: Είναι τα riff που ζωγραφίζουν αδιάκοπα κολλητές κορφές, σχηματίζοντας μια γιγάντια οροσειρά. Το μέγα Βουνό της γνώσης είναι θεόρατο και η ανθρώπινη υπόσταση ωχριά μπροστά στην απεραντοσύνη του, τι είμαστε μονολογείς.. μικρές κουκίδες ύπαρξης στο αχανές συμπαντικό ατέλευτο. Συνεχής καταποντισμός, ρήξη μεταξύ κράσης και καρτερικότητας, τα χέρια δεν αντέχουν το παγετό και κινδυνεύεις να χαθείς πέφτοντας από τα κρεμαστά λιθάρια στην άβυσσο. Τα riff κάνουν πραγματικό κήρυγμα, μια ελεγεία στο δρόμο, υμνούν τη καταδίκη της αναρρίχησης από το θλιβερό Εγώ στο τεθλιμμένο Είμαι.

Το κράσπεδο κατακτήθηκε, εδώ ο αγέρας λυσσομανά και βασιλεύει η ηρεμία. Βάλτε πασσάλους, ανοίξτε πανιά θα κατασκηνώσουμε στο άντρο της αντίληψης. Αν προεκτείνεις τη διακεκομμένη γραμμή μεταξύ Πρέπει και Θέλω, έχεις ενώσει την εγκεφαλική με τη ψυχική λειτουργία και η πρωτόγονη υπόσταση αγγίζει πλέον τα μέγιστα όρια τ’ Ανθρώπου. Μέσα από τη σιγαλιά του αστρικού τσαντιριού θωρούμε την κόμη τ’ ουρανού, κοιτάζουμε την άπειρη υπόσταση και μονολογούμε Ewig Leuchten Die Sterne, τ’ αστέρια λάμπουν για πάντα. Έναρξη δικαιωματικά σε mid tempo ύφος με κιθάρες, σταδιακή προσάρτηση πλήκτρων σε ύφος λαμπρής σκοτεινιάς, συνένωση και κοινή πορεία. Η χαραυγή της αιώνιας νύχτας δε θα έλθει ποτέ, το σύμπαν δε ξημερώνει κι ας έχει εκατομμύρια μικρές πυρηνικές μπάλες που σκούζουν και βροντούν τα δικά τους λόγια ζωής. Μικρή ταχύτητα και μεγάλη ατμοσφαιρική δημιουργικότητα, μεθυστικές κιθάρες και πλήκτρα τραγουδούν για τη ζωοδότρα λάμψη, αυτή που στέκει σε μικρές παρέες μέσα στο δαιδαλώδες του απείρου, είναι οι τόποι που κάνει πάντοτε μέρα μέσα στ’ απόλυτο σκοτάδι. Εμείς από τις προεξοχές του γαλάζιου οίκου χαζεύουμε το μεγάλο μυστήριο και κάνουμε υπέρμετρα όνειρα πλεύσης. Να γινόμαστε λέει μετά το τέλος μας λιλιπούτιες φυσαλίδες που δε θ’ αγγίζει ο χρόνος και η φθορά, να πλέουμε ασταμάτητα ανάμεσα σε κυανούς γίγαντες κι ερυθρούς νάνους, κάνοντας ταξίδι σε κάθε σπιθαμή της διαστολής του σύμπαντος. Ονειροβασίες τέλος. Ο αγέρας φυσά δυνατά, ξημερώνει και πάλι εδώ στο κατάχαμα και τώρα.

Μαζώχτε τα και πάμε, είναι πέρα ψηλά η σουβλερή μύτη του μαύρου λίθου που κρύβει το κλειδί (Schlüssel). Γοργά και δυνατά, μ’ επιθετική έμφαση και τον τυπικό χαρακτήρα του Είδους ξεκινά. Εμείς πετάμε τ’ αγκίστρια και σκαρφαλώνουμε, είμαστε πλέον στα μελανά κοιλώματα. Η πύλη της προβιάς ανεμίζει ψηλά και το ουρλιαχτό του Tobias έχει τη δύναμη να μας σπρώξει μέχρι το άνοιγμα. Ορυμαγδός πάθους και πυγμής, πνιγερά φωνητικά τυλιγμένα σε ρυθμική μονοκοντυλιά, αλλαγές ψυχικής ευφορίας μέσα από riff που έχουν πλέον θάρρος αλλά πάνω απ’ όλα δυνατότητες μετεξέλιξης από την αρχική ιδέα. Βορινή ατμόσφαιρα που παγώνει το αίμα. Κάθε βήμα γίνεται πια με προσοχή στις λεπτομέρειες, η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη και μια υποψία δραματικότητας εμφανίζει τον τρόμο του αιώνιου Τίποτε που ελλοχεύει. Μη λιγοθυμάτε κοντεύουμε! ο πολικός αστέρας τρεμοπαίζει πάνω από τα μάτια μας. Απονιά οργής σε νότες και φωνητικά, μα τα πλήκτρα σε λίγο έρχονται να εγκαθιδρύσουν μέσα στη μονολιθικότητα της ορμής μια μελωδία. Τα σχοινιά και οι γκασμάδες σταματούν, η ανάβαση τέλειωσε, είναι η ώρα το ταξίδι μας να ολοκληρωθεί. Πιάσαμε τη κορφή του μονόλιθου, εσχατιά και μηδενισμός, το άντρο της μονοτονίας, ακαμψίας κι ευθύτητας γωνία. Αλλά δε πιστεύουμε στα μάτια μας με το θέαμα που αντικρίζουμε, το κλειδί είναι απλά ένα γλυπτό που σμίλεψε κάποιος στο ύψιστο σημείο γεωμετρίας. Ήταν η σουβλερή μύτη που βλέπαμε από μακριά ως είσοδο, μα ήταν απλά ένα σύμβολο τέχνης με λαμπερή ουσία. Ο αέρας έρχεται καθώς τα φωνητικά έσβησαν και τα πλήκτρα τελειώνουν, θα μείνει μαζί μας για τα οκτώ τελευταία λεπτά. Αναμόχλευση σκέψεων, εικόνες της πορείας, συμπεράσματα και φιλοσοφικές προεξοχές, όλα θα γίνουν και στο τέλος Τίποτε. Κενό. Μηδέν. Επανάληψη;

Η πύλη μοιάζει με σκουληκότρυπα που περνά το μικροκοσμικό έργο των Paysage d’Hiver στο μακροκοσμικό έργο των Darkspace. Το οποίο βέβαια ξεκίνησε κάποτε τη πλοήγησή του στο υπερπέραν έχοντας ως κοσμικό χάρτη τα σημειωματάρια των δασικών σχηματισμών. Θα έλεγα πως η μονολιθική οπτική του φετινού πονήματος σχετίζεται με το ασίγαστο Black Metal πάθος που ζει σε ολάκερο το ύφος. Όπως το ρυθμικό μέρος, τα τύμπανα και το μπάσο που ζουν εν πολλοίς μπερδεμένα έχοντας ένα και μοναδικό στόχο, τη γένεση της απεραντοσύνης. Τις άναρθρες κραυγές στα φωνητικά που είναι θαμμένες, διαπεραστικές, υψίσυχνες βγάζοντας μια κραυγή αγωνίας και δραματικότητας. Αλλά πάνω απ’ όλα οι κιθάρες που αποτελούν σημείο δράσης, θέσης και μετάβασης, είναι δουλεμένες πέρα από κάθε άλλο Demo κυρίως στις αλλαγές και τους δρόμους που θα διαβούν μέσα στα κομμάτια, χρωματίζοντας με κρυφούς φωτισμούς κάθε κεφάλαιο. Το Das Tor δεν έρχεται να πει κάτι καινούριο, έρχεται να βροντοφωνάξει κάτι παλιό. Το Monolithic Black Metal δεν είναι τυχαία έμπνευση, είναι τ’ όραμα της εποχής που έχει γίνει πλέον η δική μας αλήθεια.

Η τρομπέτα σάλπισε, το άγημα έφτασε. Ξεχωρίζω από τους παρατεταγμένους και περπατώ προς τον Μονόλιθο. Κατάθεση στεφάνου. Προσοχή! παίζει ο ύμνος Das Tor. Μεταβολή. Προσχώρηση στους παρατεταγμένους. Αποχώρηση.

Αποδώστε Φόρο Τιμής Στο Μονοπάτι.

2013-Moon-The Nine Gates

Posted in Φεβρουάριος 2013 on Μαρτίου 30, 2013 by Plunderer

Folder

Το δεύτερο full-album των Αυστραλών Moon με τίτλο The Nine Gates μας έρχεται τρία χρόνια μετά το αξιοσημείωτο Caduceus Chalice. Ο Miasmyr επιστρέφει έχοντας πλέξει ένα ονειρικό Black Metal που κουβαλά στη ψυχή του τον αστρικό μηδενισμό και την μακροκοσμική ομορφιά. Μοιάζει με σκοτεινό τοπίο που ανθίζει μέσα του μια συναισθηματική αγαλλίαση. Είναι μια θαλπωρή που ρουφά σταδιακά τη προσοχή μας και προσφέρει ως συναισθηματικό άθροισμα μια δελεαστική αδιαφορία για όσα μας περιτριγυρίζουν. Οδηγεί απλά, σταθερά και νοερά τον ακροατή σε μια συνειδησιακή αποσυμφόρηση. Αυτή η εσωτερική κατάσταση δεν είναι πτωτικό σύνδρομο που μας εκτοπίζει από την πραγματικότητα, μα η ουσία του album σε συναισθηματικό επίπεδο. Μια δύναμη που ταξιδεύει το νου μας μακριά, πολύ μακριά σε μέρη που ξεχνά μέχρι να επιστρέψει για να μας τα διηγηθεί. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αρπαγή του στοχασμού και διαγραφή των μουσικών τεκταινομένων ή ακόμα πιο απλά μια πετυχημένη σύλληψη που δίνει άλλη γεύση στο σύνολο μαγεύοντας από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Η ευστροφία του Αυστραλού θα εντοπιστεί στην λογική που έχει κατά τη σύνθεση, γιατί καταφέρνει να χρησιμοποιήσει τα όργανα προς όφελος του συνόλου ως άριστος πλοηγός στο απέραντο, αποκαλύπτοντας τις ομορφιές της μαύρης καταχνιάς. Στο εσωτερικό του album θα βρούμε ένα μονότονο μελωδικό και Mid tempo κέντημα, που θα χρησιμοποιήσει την ταχύτητα σε σημεία, χωρίς όμως να την αναπτύσσει πιάνοντας ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Μαυρομεταλλικά παρουσιάζει μια Astral Landscape προσέγγιση που θα εκδηλωθεί μέσα από σκουρόχρωμο οργανικό Ambient/Black Metal. Η ομοιομορφία ήχων και ροής μεγιστοποιούν το σύνολο μανταλώνοντας συνάμα κάθε σχισμή που θα μας κλέψει αποχρώσεις. Μουσικά η κιθάρα και τα πλήκτρα έχουν τον βασικό ρόλο της διήγησης, μοιάζουν ως μελωδικό κελάρυσμα που ανά περιόδους τραβά νοερές γραμμές στα βάθη του διαστήματος, τα φωνητικά σιγοντάρουν την διαδικασία ως χρωματισμός διαρκείας, ενώ το ρυθμικό μέρος δίνει το παρόν όταν και όπου πρέπει επιτελώντας το θεμέλιο λίθο της ροής.

Η δράση των οργάνων είναι μελετημένη, γιατί καθένα χωριστά μπορεί να έχει το δικό του μικρό ρόλο, αλλά όλα υπηρετούν πρώτα και πάνω απ’ όλα τον κοινό σκοπό, την μεγιστοποίηση των συναισθημάτων. Βλέπετε ο βασικός στόχος αυτού του album είναι να δημιουργήσει κλίμα, μια ενοποιημένη δράση ως ποτάμι που ρέει προς το άπειρο. Συνεπώς θέτει ως στόχο την ατμόσφαιρα, η οποία θα εμφανιστεί ως σωρεία πέπλων που το καθένα σκεπάζει ακόμα πιο στοργικά τον ακροατή, αποκοιμίζοντας το θυμικό του. Συμπαραστάτης σε αυτό είναι η κρατημένη σε χαμηλή εμβέλεια παραγωγή που δίνει στο σύνολο μια soundtrack υφή, οδηγώντας την διήγηση σε νέες εκδηλώσεις με το ίδιο βεληνεκές, ξανά και ξανά ως αιώνιο σούρουπο. Συμπερασματικά, οι εννέα πύλες προσφέρουν ένα μελανό μετεωρισμό που αγγίζει το χάσιμο, σχηματίζοντας ένα αψεγάδιαστο ταξίδι στο απέραντο, προσφέροντας με ηχητικές εικόνες πολλές από τις αποχρώσεις του μαύρου.

2013-Ishimura-Detestation Aggregation

Posted in Δεκέμβριος 2011, Φεβρουάριος 2013 on Φεβρουαρίου 27, 2013 by Plunderer

Logo

O πολυάσχολος Αμερικανός Jared Moran είναι το βασικό πρόσωπο πίσω από τους Ishimura. Μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε δεκάδες project τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ακόμη ενεργά. Η μουσική που παίζει θα εντοπιστεί στον ακραίο Metal ήχο του σήμερα και κυμαίνεται από Brutal Death και Black/Death μέχρι Grindcore, Funeral Doom, Sludge ως και Drone ή Noise. Για όσους ενδιαφέρονται να δουν τι ακριβώς έπραξε τα τελευταία χρόνια και τα πηγαίνουν καλά με όλα τα παραπάνω, έφτιαξα μια λίστα με links για να μασήσουν όσο περισσότερα επιθυμούν (54R, Corpse Arise, Draug, Filtheater, Gurthang, Mountain Of Beard, Myrkridia, Raum, Scowl, Uzumaki, Yzordderrex, Ithaqua, Zombie Raiders, Cosmic Atrophy).

split

Το πρώτο βήμα των Ishimura εκπονήθηκε στο τέλος του 2011 παρέα με τους Filtheater (ναι, παίζει κι εκεί ο Jared) σ’ ένα split με τον τίτλο Rites Of Contempt And Disgust. Αρχικά οι Filtheater παίζουν ένα αργό Death Metal που βγάζει Doom άρωμα και μια σειρά από νεκρομεταλλικά συναισθήματα στην κλίμακα του Είδους που υπηρετούν. Από την άλλη οι Ishimura έβγαιναν λίγο πιο χύμα με ήχο που αγγίζει το Black Metal στο ρυθμικό μέρος. Τα riff κουβαλούν μια Portal νοοτροπία σε complex ψυχοτρόπα πλοκή ενώ τα φωνητικά χαροπάλευαν με την εκφορά του λόγου, μα στα περισσότερα σημεία ήταν αδύνατο να βγουν σχηματικά. Έτσι στον αδιάκοπο συριγμό του Rob Fusco (το άλλο μέλος των Ishimura) θα βρούμε το πολύ Death/Grind απολήξεις χαμηλής ακουστικής, μέχρι να μπει το Swallowed By The Eternal Void που δίνει ρέστα. Οι ταχύτητες και οι δομές των κομματιών ξέφευγαν περισσότερο προς την Death Metal πυγμή δίνοντας στο σύνολο των συνθέσεων έναν νεκρομεταλλικό χρωματισμό που είναι δελεαστικός.

Folder

Στη γη του ολέθρου, στο δέλτα του ποταμού Μισισίπι, εκεί που ο καφέ (πλέον..) ποταμός βρίθει γατόψαρα και το κολίμπρι απεργεί λόγο μπόχας και δεν πετά, γεννήθηκαν οι Ishimura. Το φετινό ντεμπούτο τους Detestation Aggregation στέκει σα χλέπα ελέφαντα που πάσχει από κακοποιό φαρυγγίτιδα και συμπεριφέρεται ως μανουβράρισμα κίνησης ενός φορτίου μεγατόνων. Είναι ένας συρφετός σε Black/Death φόντο, γεμάτος αλτρουισμούς στα πελάγη των Portal και αργόσυρτα φωνητικά που ζουν σε μουγκρητό ύφος καταλήγοντας σε συριγμούς διαρκείας. Μπορούμε να το δούμε ως μια κατάπτυστη υβριδική μορφή Black/Death με noise και math ηχητικά κόλπα που θα πέσει στο αίμα των ακροατών ως μορφίνη αισθητικής.

Μπορεί η διαφοροποίηση των Ishimura να είναι μόνο λίγες μοίρες πέρα από το βασικό μοντέλο των Black/Death κυκλοφοριών αλλά κατορθώνει να πετύχει την ανανέωση ακόμα και ηχητικά. Αυτό συμβαίνει γιατί τα riff δεν είναι κατασταλαγμένα σε νόρμες αλλά στριφογυρνούν με στραβωμάρες και αλλαγές ταχύτητας δημιουργώντας νευρικότητα. Έπειτα τα τύμπανα γνέφουν σα ραπτομηχανή ένα μαύρο νεκρικό μεταλλικό σάβανο βγάζοντας σε σημεία θαλπωρή σε αργό και καχεκτικό φόντο. Τα φωνητικά είναι απελευθερωμένα κι εκφράζονται με διαφορετικούς τρόπους, μοιάζοντας μέχρι και στον τροχό σχιζοφρενή οδοντίατρου. Είναι μια πλοκή χωρίς ραφινάρισμα και τετριμμένες Black/Death σπληλαιότητες που χρησιμοποιεί υπέροχα κάθε Death, Grind και Prog δάνειο κάνοντας ενοχλητικά σκέρτσα με συνεχή γδούπο.

Το σπουδαιότερο όμως είναι το συναισθηματικό κατάλοιπο της συσσωματωμένης αποστροφής που δημιούργησαν. Αυτό μοιάζει με θανάσιμο μαρτύριο, σα την αιώνια καταδίκη στην ανατριχίλα που προσφέρει η κιμωλία σε μαυροπίνακα ή το μαχαιροπίρουνο στο πιάτο. Μοιάζει σα να κουβαλάς αιώνια ένα ψυχικό σούρουπο μιας κοινωνικής κατάθλιψης. Τέλος όπως βλέπετε επάνω αριστερά και τα δυο εξώφυλλα που επέλεξαν μέχρι σήμερα μπορούν να περιγράψουν μ’ ευκολία το περιεχόμενο των κυκλοφοριών τους. Είναι μια μούργα σε κανιβαλιστικό φόντο, μια διαολεμένη χαοτική σφραγίδα με μαθηματική νοοτροπία και πάνω απ’ όλα ηχητική λατρεία ή το συνώνυμο της βλογιοκομμένης μα υπάκουης οχλοβοής.