Metal Hammer

Τον Μάιο του 1997 ο Τόλης Γιοβανίτης έγραψε το πρώτο του κείμενο στο Metal Hammer που αφορούσε το Demo των Ved Buens Ende “Those Who Caress The Pale”. Έτσι ξεκίνησε ένα ραντεβού που κράτησε 16 ολόκληρα χρόνια κάθε μήνα, μέσα από το περιοδικό, το ένθετο Horror, την στήλη Underground Kommandoz και για ένα φεγγάρι από το αγαπημένο μας Razor.

Διάβασα και μελέτησα κείμενα, συνεντεύξεις κι αφιερώματα, μέσα από τα λόγια του έμαθα. Δέχθηκα τη λογική και την αντίληψή του για το Black Metal, ταυτίστηκα με το ύφος του, μέχρι που ένιωσα πως γράφει όσα σκέπτομαι. Αυτό έγινε πολύ περισσότερο μετά την εμφάνιση των mp3, όπου είχα σχηματίσει εικόνα για τα album που παρουσίαζε.

Με τα λόγια του με οδήγησε στην κατανόηση πως έπρεπε να σχετιστώ σοβαρά μ’ ένα δίσκο πριν αποκτήσω άποψη για την αξία του. Μ’ έμαθε ν’ ακούω με τα μάτια, γεγονός που βοηθά πολύ στην εποχή μας, όπου το ξεσκαρτάρισμα είναι απαραίτητο. Και για να μη λέτε πως λέω συνέχεια θετικά λόγια και του πλέκω εγκώμια, κάπως, κάπου, κάποτε διαφώνησα μαζί του.

Το σπουδαιότερο απ’ όσα έκανε ο Τόλης ήταν πως μας πότιζε, αργά και σταθερά την αρετή της εκλεκτικότητας. Μου έμαθε πως έχω χρέος σαν ακροατής ν’ αποκτήσω την δική μου αισθητική, να επιλέξω τι με αντιπροσωπεύει και τι όχι. Το παράξενο ήταν πως αυτό δεν το πρότεινε, αλλά το έφερε ως χαρακτηριστικό στην προσωπικότητά του. Όσοι λοιπόν είχαν μάτια το είδαν και το έλαβαν παράδειγμα της νοοτροπίας που σχημάτιζαν. Μα πέρα από τα βασικά και τα σπουδαία αυτό που μου άρεσε πραγματικά ήταν το ιδιάζων ύφος και η απομόνωση των σημείων προς μελέτη. Τόλη σ’ ευχαριστούμε.

Αναλαμβάνοντας στα 33 μου τον ρόλο που αγάπησα από τα 17 νιώθω έντονα συναισθήματα. Ωστόσο δεν έχω να πω πολλά περισσότερα από ετούτο: Το Black Metal είναι σκοτεινό μονοπάτι και θέλεις φανάρι και υπομονή μέχρι να βρεις αυτό που ψάχνεις. Γιατί σαν Είδος ζει στα σπήλαια και τον ερασιτεχνισμό, στην προσπάθεια ενός οπαδού να γίνει μουσικός και να σηκώσει γύρω του ανέμους και θύελλες.

Ξέρω πως δεν αναζητούμε όλοι τις ίδιες μουσικές, αλλά ομολογούμε πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από αυτό το ψάξιμο. Γιατί έχει ως αφετηρία τη μοναξιά στα σκοτεινά σοκάκια του Underground, μέχρι να ζωντανέψουν οι εφιάλτες, το άξαφνο και απρόβλεπτο. Για να έρθει κάποτε η στιγμή που θα γεννηθεί φρέσκια αισθητική και πολύ πιο σπάνια η διάνοιξη νέων δρόμων από νέες μεγάλες μπάντες.

Με γνώμονα την αγάπη για τον ήχο και το μυστήριο που την μανταλώνει, τις λεπτομέρειες θ’ αναζητήσω Και από το Underground Kommandoz, συνδράμοντας τον Πάνο Αγόρο από τον Νοέμβριο του 2013. Το παρακάτω κομμάτι είναι αφιερωμένο στον Τόλη από εμένα και όλους όσους μου συστήθηκαν ως Γιοβανιτικοί με μια μονάχα ευχή: Ας ελπίσουμε το δικό μας σύμβολο, το μαμούνι των Thorns, κάποτε να επιστρέψει…

Αρέσει σε %d bloggers: